basitoyna

Sergen Yalçın'ın harika sanatı

2012-01-18T20:30:00.000+02:00

"Maç başlayacak, sahada Sergen yok! Soyunma odasına bir gittik, meğer Sergen at yarışı oynuyormuş."

Almanya maçının ardından Kicker dergisi şöyle bir manşet atmıştı: "Sergen, Almanya'nın daha önce hiç görmediği bir performansa imza attı."

Sergen, işte bu şekilde bir ikilem yaratır insanda. Lakin ne yaparsa yapsın, onun yeteneği bir sanat olarak tarihte yerini alacak.

Bir takım oyunu

2012-01-16T19:30:00.000+02:00

Bir de beni dinle Arda!

2012-01-16T02:30:00.000+02:00

İnsan bazen dilini tutsak etmelidir, kafese kapatmalıdır ya da ne bileyim, kilitlemelidir. Gençken, insanın hata yapmaya meyilli olduğunu, hatta öğrendiğinde en az acıyı verecek olan şeyin az konuşmak olduğunu bilmeyen yoktur. Garip yerlere çıkmayacağım, elbette herkes birşey karalıyor, birileri haklı oluyor veya haksız. Arda, geçen gün bir programa bağlanıp, birşeyler beyan edip, Türkiye'de yine gündem konusu olmayı başardı. Ben bunu farklı algılıyorum. Bir adam düşünün ki Türkiye'de futbol oynadığı süre boyunca medyadan, gazetelerden şikayet etmeyedursun, azimsizlik duysun. Bir adam düşünün ki Avrupa'ya transfer olduktan sonra, şikayet ededurduğu medya ve gazeteler üzerinden gider yapsın.

Öncelikle, Arda'nın Galatasaray'dan usulsüzce ayrıldığı birçok kez belirttim. Galatasaray kendisini, kazandırdığı 12 milyon € ile ya da kendisinin de belirttiği gibi, 'bir oyuncuya kulüp tarihinde ödenen en yüksek meblağ ile' falan hatırlamayacak. Galatasaray kendisini 'yarı yolda bırakmış bir kaptanı' olarak hatırlayacak. Benim gibi birçok insan bu konuda Arda'yı yadırgama hakkına sahip. Çünkü kendisi Terim'in gelişiyle sene başında röportaj verip yeni bir sayfa açtığını söylerken, aradan geçen dar bir zaman diliminin ardından iyi bir teklif geldiğinde Terim'e ve yönetime ayrılmak istediğini söylemiştir. Dolayısıyla Galatasaray'dan nasıl ayrıldığıyla ilgili eleştirileri kabul etmesi gerekir. Arda'nın Türkiye'de yaşadıklarından ötürü hep destekçisi oldum, kendisini ıslıklayanları eleştirdim. Ama doğru kararı, doğru zamanda vermedi.

Bir adamın kişisel hayatına asla karışamazsınız. Buradan gider yapanlar, doğru yolda değiller. Benim öğrenim sürem boyunca en yakın arkadaşlarım hep Fenerbahçeli olmuştur. Ve hala görüşüp, iki kelam etmeye yer ararım. Eminim böyle dostlukları olmayan yoktur. Dolayısıyla Arda'ya kimse Emre ağabeyi ya da Acun ağabeyi gibi terimlerle gelerek, rakip takımın oyuncularıyla kaynaşıp, sanki gelecekte hangi takımda oynayacağının temellerini atıyor gibi göstererek karışamaz. Çünkü bu doğru değil. Şüphe edeceğim veya tartışacağım en son şey, bir insanın, özellikle Arda gibi birinin takımını ne kadar çok sevdiğidir. Bunun samimiyetle ilgili olduğunu düşünüyorum.

Desteklediğiniz takımın kaptanı, eğer gerçekten kaptanlığı onurlu bir yük olarak görüyorsa, nerede ne zaman hareket edeceğini, söyleyeceği şeyleri iyi bilmelidir, tartmalıdır. Ne kadar kötü veya ne kadar iyi bir yetenekte olursa olsun, bir takımın kaptanlığını yapmak, yeteneğiniz ile ölçülemez. Her iyi futbolcu bir kaptan olamayacağı gibi herhangi kötü yetenekte bir futbolcu iyi kaptan olabilir. Meselenin bu olmadığı çok açık.

Örneğin Emre... Hakkında birçok şey yazıldı ve hala Arda üzerinden tartışma yaratılıyor. Ben Emre'nin Galatasaray'da oynadığı dönemde profesyonelliğin dibine kadar indiğini düşünüyorum. Sonuna kadar giydiği formanın hakkını vermiştir. Saha içinde ve dışında Galatasaray'ı zedeleyecek bir davranışta bulunmamıştır. Keza tuttuğu takım baabında, Türkiye'ye dönmek istediğinde Fenerbahçe'yi seçmesini hiçbir zaman yadırgamadım. O konuda tartışılması gereken adam Caner Erkin'dir. Emre Fenerbahçe'nin oyuncusu olduğunda dahi, Hagi-Alex kıyasında verdiği demeçle bu ilgisizliğini bozmamıştır. Keşke Arda'nın bu konuda Emre'yi biraz örnek alabildiğini görsem diyorum hatta! Kendisini sahadaki sinirinden ya da ettiği küfürlerden ötürü eleştirmek, bana göre makul olandır.

Son konuşmalara gelince, Henry üzerinden giderek Bülent Korkmaz'a yapılan vefasızlığı direk olarak Galatasaray'a meyletmesi, talihsiz bir durum. Ayrıca Arda'nın işi bu değil, birilerinin sorununu birileri çözer. Atletico Madrid'in futbolcusu değil. Öncelikle bunu sindirmesi gerekiyor. Kaldı ki bu Galatasaray'ın derdi değil, Adnan Polat ve yönetiminin derdidir. Hala çıkıp yemekten falan bahsediyorsan, biraz kafanı geriye çevirip Hagi'yi an derim. Geçen yıl Hagi takımla vedalaşırken futbolcuların o taşşağımsı hareketlerini kabul etme, ondan dem vur. Ayrıca bunları gidip yönetimle konuş, o seni çok üzen medyaya değil. Arda bu konuda dert etmesin, Galatasaray kime nasıl davranacağını iyi bilir. Sonuçta kimseden birşey eksilmez, Galatasaray yeniden Avrupa'nın tepesine çıkabilir. Takım olgusunun ne olduğunu, yerlisiyle ve yabancısıyla cümle aleme gösterir. Yıllardır bunu süregelmiş bir görev haline getirenlerin, saha dışında birşeyleri değiştirmek yerine saha içindekileri değiştirmesi daha caziptir. Eğer bu şüpheleri silmezse, yeniden bir geri dönüş yapmak istediğinde insanların bakış açılarını değiştirmek güçleşir. Arda artık kendi takımıyla ilgilenmesi gerektiğini, Mehmet Topal ve Tugay Kerimoğlu gibi örnekleri gözardı etmemesi gerektiğini bilmelidir. Onun dışında hiçbir şey.

Hoşçakal Lefter

2012-01-14T00:30:00.000+02:00

Bizim burada bir Ayhan amca var, emekçi. Futbolu ve Fenerbahçe'yi çok sever; muhabbet etmeye bayılır. Ne zaman onu buralarda yakalasam yanına gider, onunla sohbet etmeye çalışırım. Çünkü o da tribünlerden gelme, büyük bir külliyat barındıran bir insan. Bir gün laf eskilerden açılmıştı, Metin Oktay'a gelmiştik. Tribünde onu canlı gözlerle izleyen biri olduğunu öğrendiğimde heyecanla 'anlat!' demiştim Ayhan amcama. Bu konuşmadan yaklaşık bir yıl önce kendisi felç geçirmişti ve bu nedenle konuşmakta güçlük çekiyordu, dinlerken bu yüzden kulaklarımı sonuna kadar açıp daha iyi anlamaya çalışıyordum:

"Bir gün Galatasaray ve Fenerbahçe Ali Sami Yen'de karşı karşıya gelmişti. Ben de tribündeydim. Metin ve Lefter birbirlerine karşı oynuyorlardı. İkisi de döneminin en iyi futbolcularıydı. O zamanlar rekabet çok farklı algılanıyordu; bugün olduğu gibi değildi. Galatasaraylılar ve Fenerbahçeliler yan yana maç seyreder, maç bittiğinde de birbirlerini tebrik eder ve staddan öyle ayrılırdı. " derken Metin ve Lefter'in isimlerini aynı cümlede duyduğumda merakla lafını kesmiştim:

Peki hangisi daha iyiydi? Metin Oktay mı, Lefter mi?

"Metin çok duygusal bir futbolcuydu. Herkes tarafından sevilen, harika bir golcüydü. Ama hangisi daha iyi diye soruyorsan, Lefter derim. Çünkü Lefter futbol olarak çok daha yetenekli bir futbolcuyken, Metin ise daha çok bir golcüydü. Nerede ne zaman durması gerektiğini bilen futbolcular olur ya, işte Metin öyleydi. Kafa toplarında da çok iyiydi. Bu yüzden çok gol atmıştır. Lefter'in ise iyi bir futbolcuda olması gereken tüm hünerleri vardı. Bu nedenle cevabım Lefter."

'Maçı kim kazandı Ayhan amca?' diye sormuştum, şöyle demişti:

"Maç 0-0 berabere bitmişti. Ama bunun bir önemi yok. Metin ve Lefter kıyasında bilmen gereken birşey daha var: İkisi de gerçek bir sporcuydu."

Her kulübün saha içinde ve dışında kendisini örnek teşkil etmiş oyunculara ihtiyacı vardır. Bu nedenle Metin Oktay ve Lefter Küçükandonyadis oynadıkları kulüpte yalnızca bir futbolcu olmadılar. Yılların ardından konuşulmaya devam edildiler, herkesin saygısını kazandılar. Dün gece yine bir efsaneden kötü haber geldi, herkes üzüldü, bizi de üzdü. Cennet artık çift forvet. Rahat uyuyun güzel insanlar.

Messi'nin ödülü üzerine

2012-01-10T17:30:00.000+02:00

Messi Altın Top ödülünü üçüncü kez kazandı. Ve elbette, yine hak ederek. Fifa, ödülün üzerine ufak bir söyleşi yapmış. Oradan bir alıntı yapacağım.

Ödülünü Xavi'ye adadın. Sana pas atmayı keserse o da bir gün bireysel olarak bir Altın Top ödülünü kazanabilir mi sence?

Xavi zaten benim hakkımda düşündüklerini bir çok kez söyledi ve ben de onun için benzer şeyleri söylüyorum. Birbirimize ihtiyacımız var ve arkadaşlığımız hangi ödül olursa olsun sürmeye devam edecek.

Klas bitiriş. Yalnız, işin başka bir yönü var ki o da Xavi'nin bu ödülü ne zaman kazanacağı... Tam bu sırada aklıma Laudrup esti. 90'ların ortalarına kadar Barcelona'nın Rüya Takımı'nın belkide en iyi oyuncusuydu Laudrup. O da bir ödül kazanamamıştı döneminde. Hatta bundan takım arkadaşı Pep Guardiola da "Böyle bir oyuncu nasıl Altın Top ödülü kazanamaz anlayamıyorum." diyerek yakınmıştır. Bugün Xavi de benzer durumun içinde. Bir çok otorite bu ödülü nasıl Xavi'nin alamadığı hakkında eleştiriler getiriliyor. Genellikle yılın skorer isimlerine verildiğinden dolayı Xavi'nin de işi zor. Neyse biz işi Messi'ye bağlayalım. Hak ediyor çocuk.

Van Persie ve Maradona

2012-01-10T16:45:00.000+02:00

İki güzel sol ayak... Seviyorum!

Bir yıl içinde hayat benim için nasıl değişti?

2012-01-09T02:00:00.000+02:00

11 Aralık 2010,
Galatasaray, Gençlerbirliği ile Ali Sami Yen'de son lig maçında

Dondurucu bir soğuk... Sibirya'nın soğuk rüzgarları mıydı bu? İçimizi bu kadar üşüten neydi? İstanbul ilk kez bu kadar soğuk olmuyordu ya! Farklı birşeydi bu. Her geçen dakika mustarip halimiz biraz daha katılaşıyordu. Sanki her geçen dakika hayata karşı çalım yiyorduk. Sahadakilerin bundan haberi yoktu. Futbolun fena halde hayata benzediğini söyleyenlerin bir nedeni, bir yaşantısı olmalıydı. Üzerimiz açıktı. Ne kadar kötü olduğunu bilsek de, hep üzerimiz açık uyuyorduk. Elde avuçta kalan tek şey, anılardı. Bir yağmur gününde ıslak toprağa sevdiğinizi gömseniz, geriye kalan hep anılar olmuyor muydu zaten?..

Hatırlıyorum; çocukluğundan beri futbol topunun peşinde koşmayı vazife görmüş, onu gördüğünde içindeki çocuksu ruhu canlandırmış taraftarın hep birlikte o topa nasıl sırt çevirdiği hatırlıyorum. Ali Sami Yen'in son lig maçında uyuyan güruhla birlikte biz de uyurken, köşeden bir ağabeyin ayağa fırlayarak feryat edişini hatırlıyorum. Neye haykırıyordu bu adam? Bizim uyanmamıza mı, sahadakilerin uyanmasına mı? Hala yanıtını bilmiyorum.

Devre arası,

İnsanlar biraz olsun ısınmak istiyor ve yerlerine oturuyor. Birden sanki kemik sesleri duymaya başlıyorsunuz. Hayır, değil. Umudunu yitirenler ayaklarıyla koltuklara vurup, yerinden sökmeye çalışıyorlar. Herşeyi bırakmış, pes etmiş; artık sadece anılarını eve götürmek istiyorlar. Haklılar. Bir taraftar ruh halinin verdiği sancıyla bundan daha iyi ne yapabilir ki?

Maç sonrası,

Soğuğun havliyle etkisiz hale gelmiş burnunuz, maç sonraları o müthiş köfte kokusunu alamıyor artık. Huzur kelimesini başka şeylerde arıyorsunuz. Hayata hücum etmek için gerekli olan şey organizasyonken, siz pres bile yapamıyorsunuz. Olur bunlar elbette, kazananı da olur, kaybedeni de. Ama şerefli kaybedeni. İçim en çok bunun için sızlıyordu. Şerefli kaybeden!

***
Yıl 1953, Talat Terim oğlunun futbolcu olması için dualar eder. Terim ailesine Fatih Terim'den sonra iki kız daha katılır. Adana'nın göbeğinde topraksız bir emekçi çocuğuydum dediği günler... Altı yaşından itibaren, bir ayağı aksak olduğu için "Topal Talat" diye çağrılan babasıyla bir çok ağır işte çalışır Fatih Terim. Ayakta kalmanın yollarını küçük yaşlarda öğrenmeye başlar. Böylece ilerde meydan okumaktan usanmayan, kaybetme korkusu olmayan, gücünü sabırdan ve çalışma hırsından alan Fatih Terim karakterinin temelleri atılır.

Yıl 1974, Galatasaray için şerefli bir yıl. Adana Demirspor'un Galatasaray'la oynadığı karşılaşmayı Fatih'in mükemmel oyunuyla kazanan Adana Demirspor, bunun belki farklı sonuçlar doğuracağını tahmin edemeyecektir. Sonrasını gelin Fatih Terim'in kendi ağzından dinleyelim: "Romanya milli maçından sonra İstanbul'adönmüştük. Galatasaraylılar beni havaalanından alıp kulübe götürdüler. Buarada Adanademirsporlular araya girmek istediler ama ben kararımı vermiştim.Galatasaray'a gönülden 'evet' demiştim." Ve Fatih Galatasaray Kulübü'ne 1 milyon650 bin liraya transfer olmuştur. O artık Galatasaraylı Fatih'tir.

Yıl 2010, Galatasaray tekrarı sever. Frank Rijkaard ile iplerin koptuğunu düşünen Polat ve yönetimi Fatih Terim'in kapısını çalıyor. Terim onları reddediyor. Çünkü Galatasaray'a gelmesi için iyi bir zamanlama gerektiğini artık kendisi de biliyor. Bu, aynı zamanda öğreten değil, öğrenen bir adamın yılların üzerinde ne kadar farklı bir öğreti bıraktığını gösteriyor.

Ve Terim birkaç taş değişikliğinin ardından, artık vaktinin geldiğini biliyor, sezon sonunda bir kez daha Galatasaray'ın başına geçiyor.

Birçok yanlış var. Sırayı iyi bilmek lazım. Öncelikle, televizyonda Galatasaray'a olan kırgınlıklarını dilleriyle bastırmaya çalışanlardan işe yarayanları yanına almak gerekir. Evet, Fatih Terim onları toplayıp Galatasaray'a hizmet eden insanlar haline getiriyor. Sonra sahayı temizlemek var. Görülen en mükemmel seçimleri yaparak, takıma yakışmayanları, Galatasaray'ın ne anlama geldiğini bilmeyenlerin eline bavulu veriştirerek, Florya'nın bilinen kapısının yolunu gösteriyor. Kalanlarınsa onun disiplini altında değişeceklerinden emin. Transferde %50 başarının, oldukça iyi bir rakam olduğunu söylüyor ki, bence bu mükemmel bir söz, dünyanın neresine giderseniz gidin bunu tasdiklersiniz. Elmander cebinde. Uruguay'ın Copa America yıldızı Muslera kupadan önce Galatasaray'a imzayı attı. İtalya'nın bidonu Melo Galatasaray'a kiralık olarak geldi, Terim 10 numaralı formayı eline verip 'Bunu giyeceksin' diyor. Öncelerden tanıdığı Ujfalusi savunmanın göbeğinde bir lider. Fakat yine birşeyler eksik. Ona birde Galatasaray'dan birileri lazım. Yine zamanında gözüne kestirdiği Semih Kaya'nın, ileride onun elinde nereye geleceğini tahmin ederek kadrosunda tutuyor. Kimsenin sene başlarken ondan haberi yok. Arsenal'in Fildişili oyuncusu Eboue, Terim'in isteğiyle fiyatının 3/1'ini düşürerek Galatasaray'ın yolunu tutuyor. Şuanda tek hata gibi görünen Riera'yı doğru pozisyona alarak, artık ondan da nasıl yararlanacağını anlıyor hale geliyor. Ve ikinci bir Galatasaraylı, Emre Çolak artık takımın düzenli oyuncularından biri.

Tüm bunlar gerçekleşirken, biz aslında işin kazanan Galatasaray'da bitmediğini biliyorduk. Bu yüzden karakter kelimesini Galatasaray farklı algılar. Tarihin sayfalarına indiğimizde, kulüpte bunun üzerine söylenmiş benzer cümlelere rastlamak mümkündür. Mükemmel bir takımı izlemekten ötürü keyif duyabilirsiniz ama yanında karakterli bir takım izlemenin hastası olursunuz. Çünkü onlar tıpkı sizin çocukluğunuzda arkadaşlarınıza duyduğunuz sevginin, beraber oynamanın verdiği hazzın kopyasıdır. Bazen güzel futboldan bahsederken aslında mükemmel arkadaşlığa sahip bir takımdan bahsettiğimi anlamıyorlar. Güzel futbol, karakterli insanlarla oynanır. Ve Fatih Terim, kılı kırk yararak tam da buna isabet etmeye çalışıyor. Artık kötü bir şans anında kazanma isteğinden ötürü çimleri dimdikleyen bir futbolcusu var Galatasaray'ın. Arkadaşı yerde yatarken sinirlenip, geride olmanın verdiği sinir var. Artık gollerin ardından objektiflere yansıyan en mükemmel gol sevinçleri var Galatasaray'ın. Artık gollerin ardından el ele tutuşup tribüne koşan bir takımı var Galatasaray'ın. Artık üzerini açan çocuğun, üşüdüğünde, onun üzerini örten bir hocası var Galatasaray'ın.

Fatih Terim eğer hülyalarının dünyaları sığmadığını söylüyorsa, artık en mükemmel anların bekçisi olmaya başlayabiliriz demektir. Çünkü bu, tek ihtimali olan insanların hikayesi.

Hayat bizim için artık daha önemli bir maç. Bu pres bizi de etkiliyor, bu hücum bizi de sevindiriyor. Teşekkürler Büyük Terim!

Pep Guardiola Röportajı

2011-12-12T20:00:00.000+02:00

Pep, Barcelona'daki üç buçuk yılın ardından önemli bir başarı sahibi oldunuz. Bu başarınızın sırrı ne oldu?
Hiçbir sırrı yok, gerçekten. Hepsinden önce, büyük bir saygı gösterilen Barcelona tarihine sadık kalmayı tercih ettim. Daha sonra kulübe iyi transferler yaptık, onları kulübün altyapısından yetişen oyuncularla doğru bir şekilde harmanladık ve doğru zaman geldiğinde genç oyunculara şans vermekten çekinmedik.

Yönetimi devraldığınızda bir anlık etki bıraktınız. Bunu nasıl yönettiniz?
Geldiğimde tanınmayan biriydim, takıma ilk söylediğim şey bana güven duymaları gerektiğiydi. Onlara herşeyin iyi bir çalışmadan geçtiğini söyledim. Sıkı çalışılacaklarını, koşacaklarını, güzel futbol oynayacaklarını ve sahada hassasiyet göstermelerini istedim.İnsanlar eğlenmek ister, aldatılmak değil. Taraftarlar kötü bir performansı kabul edebilir ancak çaba gösterilmediğinde bunu idrak edebilir. Bununla ilintili değişiklikler yaptık ve birkaç şeyi cimdikledik. Felsefe yine aynı, düşünce: atak yapmak, olabildiğince skoru kovalamak ve elinden geldiğince güzel futbol oynamak.

Üç yıl içerisinde iki defa Uefa Şampiyonlar Ligi'ni kazanarak ikinci kez FIFA Kulüpler Dünya Kupası şampiyonasına katılmaya hak kazandınız. Geriye bakacak olursak, bu başarıya nasıl bir değer biçiyorsunuz?
Grubu lider bitirmek önemliydi. Benim önceliğim her zaman Şampiyonlar Ligi oldu çünkü bitirici darbe her zaman sağlamdır ve ne kadar kolay olup olmayacağını bilemezsin. Real Madrid ile oynadığımız yarı final maçında bunun sancılarını çektik ve bizim için büyük bir engel söz konusu oldu. Bazen bizim için bir finalden bile zor olabiliyor. Üç yıl önce Chelsea'ye karşı kazandığımız yarı finale bakın, sonra Inter'e ve ardından Real Madrid'e...

Fakat daha sonra Manchester United ile oynadığınız finalde bunu lehine çevirdiniz ve Barcelona'nın gösterdiği en iyi performanslardan birine şahit olduk...
Bu doğru, fakat Manchester United'a karşı koyan o performansa rağmen finallerin genellikle ne kadar sonuca yakın oyunlar olduğunu unutmamak gerekir. İyi oynadığımızda dahi sonucun farklı olduğu maçlar oldu ancak bir finalin içinde olmak hepsinden daha farklıdır çünkü başkaldırma kalitesiyle duygusal faktörler işin içine girer. O maç için hazırlığımız gerçekten önemliydi. Birkaç gün önce Londra'ya gittik, oraya alıştık ve daha sonra maça başlayarak iyi bir şekil çizdik. Bazı şeyler gözardına atılır fakat büyük maçlarda kendisini hissettirir.

Bu sezona dönecek olursak, birkaç taktik değişiklik yaptınız. Neden birşeyleri değiştirme gereği hissettiniz?
İnsanlar taktikten bahseder, fakat buna aslı olarak baktığında, taktik sadece oyunculardır. Takıma sunduğun becerilerden en iyi şekilde yararlanmak için birşeyleri değiştirirsin fakat bundan ilerisine gitmez. Sıra taktiğe geldiğinde rakibin hakkında düşünmek ve kimin seni zorlayabileceğini hesap etmek zorundasın. Bu sezon yaptıklarım oyun planlarına bir cevap idi ve rakiplerimiz şimdi buna adapte oluyorlar. Zamanla birlikte insanlar sizi daha iyi tanımaya başlıyor. Sizin için tavır takınmaya başlıyorlar ve siz de buna çözüm üretmek zorundasınız.

O zaman zeki oyuncular bulmak sizin için öncelik olmalı.
Kesinlikle. Problem onları her zaman kullanamayacak olmamdır. Arkadaşlarının veya meslektaşlarının önerisiyle; ya da televizyonda izlediğiniz bir oyuncuyu transfer edebilirsiniz fakat sadece saha dışında sizinle olduklarında onların sizin istediklerinizi yerine getirip getirmeyeceğini anlarsınız. Bu kolay değil. Benim için bazen işe yarıyor, bazense yaramıyor.

Ayrıca çok yönlü oyunculara ihtiyacınız var çünkü diğer takımlara göre kadronuz yeterince büyük değil...
Dar kadroya sahip olmaktan asla endişe etmedim. Aslında bizim adımıza seçeneklerde küçük bir havuza sahip olmak büyük bir havuza sahip olmaktan daha iyidir, özellikle de her an çağırdığınızda hazır durumda bulunan kaliteli oyuncularınız varsa. Takımdaki hataları bu şekilde giderdim ve benim felsefem her probleme çözüm üretmektir. Her ne zaman bir problem çıkmaya meyilli durum olacak olursa takım içerisinde elimde olan alternatiflere bakıyorum ve bu genellikle genç oyunculara dayalı oluyor...

Birçok kişi orta saha oyuncularını farklı pozisyon aralıklarında kullanış biçiminizden bahsediyor. Bu yaklaşımınız nereden geldi ve bununla neyi başarmayı umuyorsunuz?
Orta saha bir futbol takımı için hayatidir. Orta saha oyuncuları takımı bir bütün halinde değerlendiren zeki oyunculardır. Onlar oyunu diğerlerinden daha özverili algılar. Ayrıca birden fazla orta sahaya sahip olmanız, onları diğer pozisyonlara adapte etmeniz ve oyuna hakimiyetini elinde bulundurmanız açısından işinizi kolaylaştırır. Daha küçük kadrolarda daha geniş seçenekler bu tür çok yönlü oyuncuların katkısıyla gerçekleşir.

Bir hoca olarak, Johan Cruijff ve etkilendiğiniz herhangi biri sizin üzerinizde ne kadar tesirli oldu?
Cruijff benim üzerimde en fazla etki bırakan kişi oldu. Onunla altı yıl geçirdim ve pek çok mükemmel şey öğrendim. Juan Manuel Lillo da benim için önemli bir figür oldu. Meksika'dayken altı ay benim hocalığımı yaptı. Harika zaman geçirdik ve ondan çok şey öğrendim. Onu çok düşünüyorum ve ona minnettarım çünkü tecrübelerini bana öğretme işinde oldukça cömertti. O da bunu çok iyi bilir.

Son röportajında Lionel Messi sizin detaylara olan ilginizden ve geldikten sonra oyuncuların diet uygulamalarını nasıl değiştirdiğinizden bahsetti.
İşiniz vücudunuza tabi olduğu için dinlenmek ve diet önem teşkil eder. Bu yüzden olabildiğince iyi bir görüntü vermeniz gerekiyor. Oyuncuların neden evinde dinlenmesi, iyi oynaması ve iyi yemesi de bununla alakalıdır. Kas gücüne yakıt almak çok önemlidir, sadece Messi için değil, herhangi bir oyuncu için de geçerli bu durum.

Ayrıca maçtan önceki günde otelde takımınızın birlikte vakit geçirmesine karşı geldiniz.
İnsanlar işine gitmeden önce hotelde kendisini hapsederek gününü geçiremez. Bazı şeyleri aynen üzerlerinde uyguluyoruz. Eğer dinlenmezlerse, kendilerine bakamazlar ve bu da kötü oynayıp işlerini kaybetmeleri manasına gelir. Oyuncularımı yaptıkları işte yargılarım, özel hayatlarında değil. Ben polis değilim. Saat 10'da yataktayım ve oyuncularımı gidip gözetleyerek sıkıştırmak gibi bir derdim yok. Sağduyulu davranıyoruz. Nasıl iyi sonuçlar almaya devam ettiğimizi bilmek mi istiyordun? İşte cevabı: Sağduyu.

Not: Röportajın ikinci bölümü çarşamba günü yayınlanacaktır.

Röportaj linki: http://www.fifa.com/clubworldcup/news/newsid=1556262/index.html
Çeviri: Muhammet Gülhan
12/12/2011

Saygı!

2011-12-04T13:00:00.000+02:00

Socrates (1954-2011)

Ünlü Brezilya futbol sanatçısı Socrates, bağırsak kökenli enfeksiyon nedeniyle kaldırıldığı Sao Paulo'daki Albert Einstein hastanesinde sabah saat 4:30 sularında hayata veda etmiştir.

Yeniden düşün

2011-11-28T09:00:00.000+02:00

Takımı şuanda Madrid'in altı puan gerisinde. Bu altı rakamının şüpheciliğini ister Guardiola'nın oyun felsefesine katmaya çalıştığı yeniliklerin verdiği sancılar olarak adlandırın, ister Mourinho'nun Real Madrid'in mükemmel seviyeye gelmesi olarak yorumlayın, ortada tek bir gerçek var ki o da altı puanlık fark. Son yıllarda rakiplerine karşı ezici bir üstünlük kursalar da bu, artık geçmişin insafına kalmış bir yorum. Oynanması gereken iki El Clasico orada duruyor ve hiç de kolay bir lokmaymış gibi görünmüyor. Bunu bu yılın başında Süper Kupa için oynanan ikili ayakta gördük.

Beni bu konu üzerine yazmaya teşvik eden şey sonuçlardan çok takımın stilindeki değişkenlik. Nedeninin Getafe stadının zeminin gerektirdiği oyun anlayışı olup olmadığını konusunda kararsızım. Kararsızlığı gidermek için daha ilerisini görmek zorundayız. Aslında bununla sınırlı kalsa yine iyi, takımın artık tamamen Messi'ye odakladığı görüşüne kapılıyorum ve bu hiç de iyi birşey gibi görünmüyor. Dünya Kupası'ndaki başarısızlığını takımının mükemmelliğine alıştığından kaynaklandığını söyleyen pek çok otorite varken şimdi bunu nasıl yorumlayacaklarını da aynı ölçüde merak etmekteyim. Çünkü onlara göre işler artık tersinde...

Son üç yıl içerisinde Guardiola'nın takımının yine uzun süreli sakatlıkları olduğu halde bu kadar özlenmiş bir İniesta olduğunu hatırlamıyorum. Fabregas transferi oturmuşken, o beklemediği sert rüzgarların artık daha aza indirgenmiş olduğunu düşünürken şimdi Guardiola ikisiyle birlikte bir dala tutunamıyor. Bunda oyun felsefesi üzerinde yenileştirme çalışmalarının da etkisi olduğunu söylemek gerekir. Messi'ye sahte 9 numarada orta alandaki yaratıcılık konusunda daha fazla görev vermek demek bu.

Aslında takımıyla ilgili yapılması gereken en çarpıcı yorum Villa ve Pedro olmalı. Bu iki oyuncu geçtiğimiz yıl Messi ile mükemmel bir denge tutturmuş ve takımın gol ortalamasının yarısından çoğunu MVP isimli ünvanlarına kazandırmışlardı. Alexis Sanchez transferinin maliyetinin karakteri üzerinde yapabileceği baskıcı rejim olarak adlandıramam bunu çünkü Guardiola, Ibrahimovic'i yüksek bedelli zararla kulübün dışına iterek takımına tekrar Şampiyonlar Ligi'ni kazandırmış bir isim. Alexis ve birkaç haftadır süregelen Cuenca ısrarı yeni bir formülün habercisi mi bilemiyorum fakat Guardiola'nın bu rotasyon zamanlamasını iyi ayarlaması gerekiyor. Kimileri bu tür seçimlerin küskünlük yaratabileceği yorumunu getiriyor ancak ben bunun en son ihtimal olduğunu düşünüyorum. Guardiola'nın takım içindeki sükuneti mükemmel derecede sağladığına ilişkin güvenim tam. Villa ve Pedro ise geçtiğimiz yıla göre daha az süre alıyor ve bu onların gol sayılarına net bir biçimde yansıyor. İkinci olarak, Messi'ye sahte 9 numara üzerinde hücumda daha fazla yük demek bu.

Messi'nin gol ve asist sayısına ilişkin rakamları gerçekten devasa boyutta. Bunun nedeni sorulduğunda Messi, kaleye dikine gitmeyi denerken -özellikle kapanan savunmalara karşı- takım arkadaşlarının kendisine çok yardımcı olduğunu ve seri hareketlerde onları arkada bırakarak bitirici vuruşu yaptığını söylüyordu. Takım içindeki Messi'ye yardımcı oyuncu rolü bazen İniesta'da, bazen Villa'da ve bazen ise Pedro'da bulunuyordu. Sadece Messi'ye odaklı değil, aslında onun da yapmış olduğu asist sayısı bunun net göstergesi. Takımdaki derinlik ve yaratıcılık havası burunlarımıza kadar işliyordu. Villa ve Pedro'nun geçtiğimiz yıla ait gol sayıları yine ortada duruyor. Bielsa'nın elinde 2010 Dünya Kupası'ndan mükemmel izlerle ayrılan Alexis Sanchez'in bu yardımcı rolü pek iyi üstlendiği söylenemez; yapısı itibariyle de bunu diğer oyuncular gibi mükemmel derecede yapabileceğine kanaat getiremeyiz. Guardiola'nın onun üzerinde bu kadar düşünmeksizin takımına nasıl oturttuğuna da anlam veremiyorum. Hatırlayın, geçtiğimiz yıl Mascherano formayı düzenli olarak giymek için kılı kırk yarmış, bu yıl Puyol ve Pique'nin sağlıklı olduğu zamanda dahi büyük süreler almıştı. Ve performansı kesinlikle onların olup olmadığı zamanları gözetmeksizin kusursuzdu...

Bu yıla ileriki bir zamandan baktığımızda Manchester City ve Real Madrid'in konumlarını göze alarak 'paranın yılı' diyecek miyiz bilemiyorum. Manchester City, United'ın beş puan önünde, Madrid ise Barcelona'nın altı... Hangisi sizi telaşlandırıyor diye bir soru sorulsa, elbette İspanya Ligi'ni seçersiniz. İngiltere'de mükemmel denilen maç sayısı o kadar fazla ki... Bu yıl ilk dönemde Sevilla ve Valencia gibi takımlar Barcelona'dan puan almayı başarırken Real Madrid'e karşı başarılı olamadı. Ancak futbol uzun ve istikrarlı bir yol. Guardiola'nın karakter olarak sonuçlar üzerine pek yoğunlaşmayan bir yapısı vardır. Bu yapı tıpkı Albert Einstein'ın "Gelecek hakkında endişelenmem. Eğer zaten iyi olanı yapıyorsam, sonuç gelecektir." sözlerine benziyor. Guardiola'nın maç sonu açıklamalarını dikkatli takip eden biri olarak bu sonuca varıyorum. Bu yapısından ödün vermediği sürece takımı yine en iyilerle kıyaslanmaya devam edecektir. Beklentim stilini koruması. Aslında neden paniğe kapılıyorsam! Bunun için zaten en mükemmel adam yok mu orada?..

Brian Clough ve Arsenal'in yenilmezliği üzerine

2011-11-24T23:00:00.000+02:00

Öncelikle aksan için özür. Brian Clough'un Arsenal'ın son lig şampiyonluğunda elde ettiği yenilmezlik ünvanı ile ilgili görüşlerine rastladım, buyrun...

Johan Cruijff 1-0 Van Gaal | Hagi ve Cruijff üzerine: Sevgi ne zaman kaos oldu ki?

2011-11-20T02:00:00.000+02:00

Hayatın her alanında sevgi çok dramatik bir kavram. Hakkında en ufak bir eylemde ne yapacağınızı kestirmeye çalışmaktan yorulabilirsiniz. Kötü bir karar ya da ani bir hareket, içlerinden en zedeleyicisi olur. Ancak tıpkı kanatlı, sevimli bir yavru kuşun sürüsünden ayrıldığı anda başlayan şüphe gibi sorgulamaya başlarsınız kendinizi. Ve sonunda bir yerde mutlaka yanlış yaptığınız noktayı teşhis edersiniz.

Birinci aktör, Gheorghe Hagi. Kimdi o? Ülkesinde bayrağı eline alıp tepeye dikmiş, 94 Dünya Kupası'nda fırtınalar estirmiş ancak Avrupa macerası pek doludizgin gitmemişti. Oradan oraya savrulmuş, kısa süreli büyüler yapmış lakin elle tutulur bir değer elde edememişti. Sonra Galatasaray'a gelmişti. Tıpkı Galatasaray'a da yaşatacağı gibi hayatında ilkleri yaşamıştı. Aradan seneler geçecek ve onun giydiği numarayı doldurmaya çalışacaklardı, ancak boştu. Peki bugün tıpkı Galatasaray'ın anımsadığı gibi kim anımsayabilirdi onu? Onun Galatasaray'a verdiklerini ve Galatasaraylıların ona karşı olan sevgisini dünyanın en harika şeyi nasıl değiştirebilir ki? İki eski takımının maçında, Barcelona'ya karşı Ali Sami Yen'de oynanan mücadelede, onun gülücükle Galatasaray soyunma odasına bakarak ağzından çıkan "Başarılar" sözcüğünü hangi sevginin yerine koyabilirsiniz ki?

Aslında tüm bunlar yazarlığını Erich Segal'ın yaptığı, yönetimini Arthur Hiller'ın üstlendiği ve başrollerini Ali MacGraw ile Ryan O'neal'ın oynadığı 1970'de çekilen bir filmle başlamıştı: Love Story. "Sevginin olduğu yerde asla üzgün olduğunu söyleyemezsin."

1970 yılında çekilen Love Story filminden bir kare

O filmi izledikten sonra pek çok şey değişti. Gerçekten öyle miydi? Sevginin olduğu yerde başarısızlık dahi olsa üzgün olduğunu söyleyebilir miydin? Bunu sorguladım, ancak tam da eninde sonunda hissedeceğim şekilde yanıldığımı düşündüm. Hagi hakkında yanılmıştım. Hagi, Galatasaray'a hiçbir zaman kendi menfaatleri doğrultusunda gelmemiştir; bilakis, Hagi her zaman Galatasaray'a ona ihtiyaç duyulduğu anda gelmiştir. "Burada işler yolunda gitseydi beni getirmezlerdi. Kötü bir takım aldığımın farkındayım." İşte o adam; düşündüklerini hiçbir şüpheye bağımlı olmadan söyleyebilen, amacı zarar vermek değil; doğruyu bulmak olan o adam, o anda dünyanın en doğal insanı değil midir? Galatasaray, Ekim ayında oynanan Ankaragücü maçını saçma bir şekilde kaybetse de futbol; Cruijff'ün dediği gibi hataların oyunudur. Doğru bir seçim yapıp yapmadığını ancak onu uygulamaya koyduğun anda görebilirsin. Hagi sadece bunu yapmıştı ve başarısız olmuştu. Olaya basitçe şöyle bakabiliriz: Geldi, denedi ve gitti. Ancak sevgi hiç gitmedi. Sevgi hep aynıydı. Bugün sevgi, Hagi Galatasaray'a tekrar uğradığında yüzünü en ak ve şiddetli biçiminde gösterecektir. Sevgi, ona yine ulaşmaya çalıştığınızda ilk uçakla atlayıp Florya'nın yolunu tutacaktır. Tıpkı Viyana yakınlarında Bratislava’da başlayan ve Romanya topraklarında Ramnicu Sarat yakınlarından geçen ve ardından Tuna üzerinde sona eren, adına "Karpatların Maradonası" lakabı takılan bir dağ silsilesi gibidir Hagi'ye olan sevgi. Hagi sevgisi Karpatların şaşalığı kadar büyüktür. Ve eğer sevgi yukarıda anlattığımız gibi birşey ise onun üzerinde asla oynama yapamayacağız.

İkinci aktör, Johan Cruijff. 1973 yılında bu ince, sıska görünümlü adamın Katulunya'da başkenti olan Barcelona'yı seçmesinin nedeni, İspanya liginin oyun kültürü ve yapısıdır. Johan Cruijff Avrupa'da büyük bir tarihi olan takımda oynamayı isteyerek Barcelona'yı seçmiştir. Ve gittiği gibi orada yalnızca futbolu değil, insanların oyuna bakış açılarını da değiştirmiştir. -80'li yılların başlarında bir maçta Barcelona taraftarı takımlarını fazla pas yapıyor diye yuhalamıştır- Franco'nun rejimi altında ezilen Katalanların başını dik tutmasını sağlamıştır ve üstelik bunu futbol ile başarmıştır. O dönem tüm Katalanlar Madrid takımına yapılan ayrıcalıkları bahane etmiş, hatta bir maçta bir hakem için ödenen 20.000€ 'dan dahi söz edilmiştir. Cruijff'ün hikayesi ise futbolculuğunu yaptığı takıma 88 yılında geri dönerek dönemin başkanı Nunez'e Katalanca söylediği "Soyunma odası yalnızca bana aittir" sözleriyle başlamıştır. O dönemden beri Barcelona'da Johan Cruijff'ün kurduğu yapı hiç değişmemiştir. Sürekli gelişmiş ve üzerine konmuştur. Bugün Barcelona'yı bu denli sevmemin nedeni de budur. Ben hiçbir zaman Cruijff'ün oynadığı takımları tutmadım, Cruijff'ün değiştirdiği takımları tuttum.

Johan Cruijff bir takımın tarihini bu denli değiştirerek dünyanın en iyisi olmasın bir numaralı sebebidir. Ve bugün onu Barcelona'da bir ordu komutanı gibi anarlar. Oğlunun adını bir Katolik ismi olan "Jordi" diye koymuştur. Tüm bunları anlatmamın nedeni, dünya futbolunda bu denli büyük bir yıkıma neden olmuş bir adamın kendisini yine de Ajax'a ait olarak hissetmesidir. Ona kendinizi en çok ne zaman özel hissettiniz diye sorsanız şöyle yanıt verir: “Kariyerim boyunca Ajax’da, Barcelona’da ve milli takımda çok hoş anılarım oldu elbet. Ancak kendimle en gurur duyduğum an 17 yaşımdayken ilk defa Ajax stadyumunda binlerce seyircinin karşısına çıktığım andı.”

Cruijff ve Ajax çalkantıları eski Ajax antrenörü Martin Jol döneminde başlamıştı. Cruijff sürekli Ajax'ı eleştirmiş ve bu kadar korkak olmaması gerektiğini söylemişti. O dönem Martin Jol istifa ederek yerini De Boer'a bıraktı. Cruijff yönetimde görev almaya başladı ve Ajax'ın yeni yapılanmasıyla ilgili toplantılara katıldı. Başlarda hoştu ancak sonra Cruijff'ün düşündüğü atamaları yapmayan yönetim ile onun arasında problem patlak vermeye başladı. Bu arada Ajax yönetimi toplu istifa kararı aldı ancak sonra tekrar uzlaşma yolu arandı. Cruijff kulübe Bergkamp'ı getirdi ve o dönem sonunda geçtiğimiz yıl Ajax ligi kazanmayı başardı. Tüm bunlar devam ederken ertesi sezon Cruijff işlere erken koyuldu. Türk Milli Takımı'nda başarısız grafik çizen ve ayrılacağı iddaaları kuvvetlenen Hiddink'in sportif direktörlük için uzunca adı geçti. Ancak tam bunlar hakkında fikir yürütülürken Ajax yönetimi Cruijff'ün bir numaralı karşıtı olan Van Gaal'i CEO olarak getirdiğini açıkladı, hem de bunu Cruijff Barcelona'da bulunurken yaptı ve onun bundan hiç haberi olmadı. Açıkca ona 'git' dediler. Sevgiye 'git' demişlerdi. Johan Cruijff'ü görmezden gelmişlerdi.

Johan Cruijff, kim seni görmezden gelebilir ki?

Cruijff ise her zaman Ajax'ın Ajax'a bağlı ve kendisini oraya ait hisseden kişiler tarafından yönetilmesi gerektiğini düşünür ve sık sık Ajax sevgisi öbeğini nitelerdi.

Tavsiyecilik işini seviyor musunuz? sorusu üzerine Cruijff:
"Daha önce De Boer’a da belirttiğim gibi ek olarak formüle Ajax’ın geleceği için en iyi fikirleri verebilecek insanlarla birlikte bir tartışmaya oturmak. Rijkaard, Van Basten, Winter, Roy, Schoenaker, Boeve, Emperor, Jonk ve Bergkamp gibi eski oyuncuları görmenin keyifli olacağını düşünüyorum. Kulübe bağımlılığı olan kişiler, Ajax ve Ajax gibi bir futbol kulübüne sahip çıkabilir."

Şimdi düşünün, Ajax'ı Hollanda'da farklı takımlarda oynamış ve yönetmiş bir adam olan Van Gaal mi yukarı çıkarabilir, yoksa takımın yaşadığı süre boyunca her zaman yukarıda olmasını gözlemlemiş ve Ajax'ın kültürünü korumaya çalışmış bir adam mı? Burada Van Gaal'in üstün teknik direktörlük meziyetlerine büyük saygım var ancak bir seçim yapılmaya kalkınsaydı ben Van Gaal'i Cruijff'ün yanında çırağı olarak dahi görmezdim. Ben her zaman sevgiyi ve bağlılığı tercih ederdim.

Bugün, 2011 yılının 19'uncu Kasım gününü geride bıraktık ve Ajax, Nac Breda'ya karşı bir futbol maçı oynadı. Tribündekilerin baştan sonra Cruijff'a olan ilgisi, maça olan ilgisinden fazlaydı. Bu tutum beni oldukça cezbetti çünkü benim gibi düşünen binlerce Ajax taraftarı olduğunu gördüm. Bu işi yöneticiler yapamazdı. Yöneticiler takım elbiseli, gömleklerinin üzerine kravat takan ve siyah ayakkabılar giyen adamlarken, Johan Cruijff klasik formasını veya gri paltosunu giyen, ardından Ajax'ı Avrupa'nın zirvesine taşıyan adamdır. Cruijff bazen bir futbolcudur, bazen bir teknik direktör ve bazen ise bir taraftar. Bu gece Ajax taraftarı sevgiyi seçti. Hem de en isabetli adama karşı. Şimdi siz düşünün, başarılı veya başarısız olma pahasına sevgiyi seçmek mi, yoksa onu çıkarıp atarak uzaktan izlemek mi?

Johan is een echte Ajacied.

Johan Cruijff wie kent hem niet?

Johan Cruijff gerçek Ajax'tır

Johan Cruijff, kim seni görmezden gelebilir?

"Cruijff, bize Ajax'ı geri ver!"

"Her zaman yanındayız Johan Cruijff"

"Apple Steve Jobs ise, Ajax Johan Cruijff'tür!"

Ajax futbol okulundan yeni bir dünya yıldızı mı doğuyor?

2011-11-14T16:00:00.000+02:00

Christian Dannemann Eriksen, 14 Şubat 1992 doğumlu Danimarkalı futbolcu. En iyi düzenin kurulu olduğunu bildiğimiz Ajax genç akademisine Odense Boldklub takımından katıldı ve 2008 yılında Ajax ile €1m karşılığında profesyonel kontrat imzaladı. Birçoğumuz onu Afrika'da oynanan Dünya Kupası -Dünya Kupası'nda forma giyen en genç oyuncu- ile tanıdık. 2011'in sonlarına doğru yaklaştığımız şu günlerde gösterdiği performans yanıltıcı olmadı ve görünen o ki dünya futbolu yeni bir yıldız kazanıyor.

Ona ilk şans verenlerden biri olan dönemin Ajax teknik direktörü Martin Jol, pozisyonuna bağlı olarak onu Sneijder ve Van der Vaart'a benzetiyor. Tekniği, oyun vizyonu ve hızı ile bu günlerde Johan Cruijff onun Laudrup kardeşlerin izinden yürüyebileceğini düşünüyor. "Verilen ödül onun için sadece bir başlangıç. Bu ödül, onu, vitrinin en tepesine çıkması için daha istekli kılmalı. Yeteneği artık herkes tarafından kabul görüldü. Stili tıpkı diğer Danimarkalı oyunculara benziyor. Brian ve Micheal Laudrup ile kıyaslayabilirsiniz ancak onlarla aynı seviyeye gelmesi gerekiyor."

Eriksen aynı zamanda ülkesinde en iyi Danimarkalı futbolcu ödülünü kazandı. Takım arkadaşı bir başka Danimarkalı Nicolai Boilesen ise en yetenekli genç futbolcu ünvanını aldı.Özel turnuvalarda ve alt milli takımlarda gösterdiği performansla Manchester City'nin yakın kıskacına girdi ancak Eriksen City için Ajax'ı bırakmak istemediğini açıkladı. Eriksen ile ilgilenen diğer kulüpler: Barcelona, United, Tottenham ve Arsenal. Şuanda kariyerine bir KNVB Kupası ve Eredivisie lig şampiyonluğu sığdıran Eriksen, Şampiyonlar Ligi'nde de mükemmel bir çizgi çiziyor.

Kişisel olarak Eriksen'in Ajax'da 2-3 yıl daha geçirmesi düşüncesindeyim. Bu teknik ve zeki oyun vizyonunu İngiltere'de yitirmemeli. Keza Laudrup örneklerinin başarısız olduğunu gördük. Eğer bir ayrılık düşünürse seçeceği lig kesinlikle İspanya olmalı. Aşağıda birkaç video görüntüsü bulunuyor, ayrıca bu kanalı takip ederek daha fazlasını bulabilirsiniz. Bir Ajax hayranı olarak, hünerlerini umarım daha uzun süre izletir bizlere.

GSCimbom Fanzin #46

2011-11-04T20:30:00.000+02:00

GSCimbom Fanzin, elimizin altında son defa yayına girdi. 2009'un ortalarından beri çeşitli görevler üstlendiğim GSCimbom Fanzin'e kişisel problemlerim nedeniyle son vermek durumundaydım. Hepinizin tanıdığı dergi editörü Sertaç bu işi yürütme çabasındaydı ancak o da olmadı. Kendisini tamamlayana dek dergi bir daha yayına girmeyecek. Bir fırsat bulabilirsek eski yazıları, röportajları veya dökümanları bloga dökme çabası içinde olacağız. Bizi takip eden herkese; dergiciliği önemseyen ve emekleri göz ardı etmeyen tüm okurlarımıza teşekkür ederiz.

Ayrı bir teşekkür ise yazarlarımıza olacak, onlar olmasaydı bu yoğun çalışma olmayacaktı. Hepsinin fikirlerine sağlık.

Muzaffer Can Mutlu
Muhsin Mordeniz
Berat Mahmuzlu
Eren Loğoğlu
Çağlar Torun
Burak Eren
Atilla Çelik
Tansu Gürsel
Serap Bahar
Efe Yılmaz
Cem Doğan

Tasarım ve Planlama - Muhammet Gülhan
Editör - Sertaç Murat Kılıç
Grafiker - Cem Kılıç

Fanzin arşivi:
GSCimbom Fanzin #45
GSCimbom Fanzin #44
GSCimbom Fanzin #43
GSCimbom Fanzin #42
GSCimbom Fanzin #41
GSCimbom Fanzin #40
GSCimbom Fanzin #39
GSCimbom Fanzin #38
GSCimbom Fanzin #37

(Not: Okunabilirlik için dergiye tam ekranda göz atın)

25. yılında Ferguson: Değişim beni değiştirdi

2011-11-04T00:00:00.001+02:00

1995-96 sezonunda United, Paul Ince, Mark Hughes ve Andrei Kanchelskis gibi tecrübeli oyuncularını satmış, hemen ardından Aston Villa deplasmanına konuk olmuş ve maçı kaybetmişti. O dönem BBC'de yorumculuk yapan eski Liverpool kaptanı Alan Hansen bir yorumda bulunmuştu ve bu, bir hikayenin nereden nereye geldiğinin en somut göstergesiydi: "Çocuklarla asla birşey kazanamayacaksın..." Bu olayın ilginç yanı sene sonu geldiğinde Manchester United'ın Ferguson yönetiminde Premier Lig'i ve FA Cup'ı kazanarak çifte zafere ulaşmasıydı.

"Liverpool'un koltuğunu çalmak istiyorum."
Ferguson, 1986 yılında Manchester United'a katılırken

Tıpkı imzasının ardından kanıtladığı gibi Ferguson Abardeen'den büyük başarılarla 4 Kasım 1986 gününde Manchester United'a imzasını attı. Bu şarkının 25. yılında ne söylerseniz söyleyin elinizde kalacaktır. Çünkü bir kulüpte geçirilen 25 yıl ve onun sayıca çok üzerinde kazanılmış kupalardan bahsediyorsak, üzerine söylenen herşey küçük bir atom parçası gibi görünecektir. Ferguson'un Manchester'daki mirasının ne kadar süreceğini bilmek için ise emeklilik gününü beklememiz gerekiyor.

Bill Shankly'nin başlattığı Liverpool mirascılığında Paisley bu devrimi sürdürmüş ve 80'lerin başlarına kadar Liverpool İngiliz ve Avrupa futbolunu domine etmişti. Ancak 80'lerin ortalarında bir sanayi şehrine gelen bu adam, Manchester'da adeta yeni bir akımın yol göstericisi oldu. Aradan geçen 25 yılın ardından Ferguson, gezilerin en uzununa çıkmış, bilinen tüm maçların havasını solumuş ve bir sanayi şehrinin başarılarına nüfuz etmiş biri olarak Manchester United'ın imge dünyasında tamda isabet ettiği gibi yerini almıştır.

Ferguson'un Glasgow'dan eski bir arkadaşı ve İskoçya'da asistanlığını yapmış olan Walter Smith, Ferguson için şöyle diyor: "Ferguson'un gelmiş geçmiş en iyi menajerlerden biri olduğuna şüphe olacağını sanmıyorum. Doğruyu bulmada, taktik anlayışında, takım seçimlerinde ve oyundaki değişikliklerde kusursuz bir içgüdüsü vardır. Bunu onunla çalıştığınızda fark ediyorsunuz ve yaptıklarının bir parçası olduğunu görüyorsunuz."

Kişisel olarak futbol hayatım boyunca izlediğim Ferguson takımları için "Bu yıl yanlış takım kurdu" gibi bir yorumda bulunduğumu hatırlamıyorum. Her sene takımını en üstlerde tutmayı başaran bu gözlüklü deha, Chelsea'nin para çantalarıyla kurulmuş ve Kenny Dalglish'in Blackburn'u gibi istisnai durumlar haricinde ligleri ve organizasyonları domine etmeyi başardı. Bunun yanında futbol dünyasına ve Manchester'a sayısız efsane kazandırdı. Bunlardan başlıcaları Cantona, Giggs, Beckham, Neville, Solskjaer, Schools idi... En önemlisi ise bir şarap haline gelmiş yılların üzerinden Schools'a veda maçının yapılması ve bu maçtan önce 92 sınıfının Ferguson'un omzuna dizilerek poz vermesiydi; tıpkı eski günlerde olduğu gibi...

Bir takımın başında en uzun süre kalan dördüncü menajer
Ferguson'un Manchester'daki 25. yılı aynı zamanda yeni bir rekoru pekiştirdi. Bu alanda bir futbol takımının başında en uzun süre kalan teknik direktör 44 yıl ile Auxerre'i çalıştıran Guy Roux oldu. (1961-2005)

Ardından 43 yıl ile Celtic çalıştırıcısı Willie Maley ikinci sırada yer alıyor. (1897-1940) 34 yıl ile üçüncü sırada bulunan isim bir başka İskoç takımı Rangers manejeri Bill Struth. (1920 - 1954) Bunun ardından dördüncü sırayı Ferguson alıyor. (1986 - ?) Beşinci sırada 24 yıl ile şuan aynı kulübün başkanlığını yapan Ronnie McFall var. (1986 - Başkan)

İlk Kupa 1990'da
Üçüncü yılında Ferguson FA Cup'da Nottingham Forrest ile karşılaştı ve Manchester maçı 1-0 kaybederek kupa kazanamama hastalığına devam etti. Bu dönemde Ferguson kovulabilirdi ancak eski yöneticilerden Martin Edwards onun her zaman devam etmesi gerektiğine inandı.

Mayıs 1990'da tekrarlanan maçta Ferguson'un önderliğinde Manchester United, FA Cup finalinde Crystal Palace'a karşı galip gelerek ilk kupasını kazandı. Mayıs 1991'de ise Johan Cruijff'ün Barcelona'sına karşı Ferguson 2-1 galip geldi ve Kupa Galipleri Kupası'nı kazandı.

Ferguson, 25 yıllık Old Trafford kariyerine
37 kupa sığdırdı

Eğer Ferguson'dan bahsediyorsak elbette futbolda vazgeçilmez bir tavır haline gelmiş olan karşılaştırmalardan da bahsetmemiz gerekecek. Her zaman en iyilerden birini kendi tecrübe ve fikirlerinize göre seçmeniz gerekecek. Bob Paisley'in yönetimi altında Alan Hansen'in kaptanlığını yaptığı Liverpool 5 yıl arayla 76'da Uefa Kupası'nı, 77, 78 ve 81'de ise Avrupa Kupası'nı kazandı. Ferguson ise 4 Avrupa Kupası finalinden ikisini kulüp tarihine geçirdi ve ikisini de gelmiş geçmiş en harika takımlardan birine kaptırdı. Bununla birlikte Aberdeen ve Manchester United ile Kupa Galipleri Kupası'nı kazanma başarısı gösterdi. Ancak ben buna hareketle zamanın futbol şartlarını da göz önüne alarak Ferguson'ı önde buluyorum. Değişen ve gelişen futbolda Ferguson kendisini sürekli yinelemeyi başardı ve kazandığı kupalar bunun en iyi kanıtı oldu. "Zaman değiştikçe ben de değiştim..." Üstelik Manchester'ın bu denli saygı gösterilen bir kulüp haline gelmesinde kuşkusuz onun payı çok büyük. Paisley ve Ferguson kulüplerinin isimleriyle özdeşleşti ve artık onların temsilcileri haline geldi.

Ferguson için belirli bir terminoloji üzerinde durmamız onun kişiliğine uymuyor. Bir yetenek avcısı, bir yıldız üreticisi ya da bir kazanan. Hayır, sadece mükemmel bir futbol adamı...

12 Premier Lig Kupası

2 Avrupa Kupası

5 FA Cup

4 Lig Kupası

10 FA Community shields

1 Kupa Galipleri Kupası

1 Avrupa Süper Kupası

1 Uluslararası Kupa

1 Dünya Kulüpleri Kupası

Resimlerle Sir Alex Ferguson

2011-11-04T00:00:00.000+02:00

Semih Kaya

2011-10-30T23:30:00.000+02:00

Fatih Terim'in altında bu sezon sahneye ilk çıkışını gerçekleştiren Semih Kaya Kayserispor hücum oyuncularına karşı mükemmel bir kademe anlayışı uyguladı ve Galatasaray'ın üç puanının üzerine adeta bir tatlı servisi oldu. Fatih Terim'in Galatasaray'ın başına geçmeden önce Semih hakkında çeşitli fikirleri olduğunu biliyordum ve bugün Kayserispor'a karşı farklı bir denklem kurmak yerine sahada ona görev vermesi beni çok sevindirdi. Sene başında bir çok oyuncuyu yaz kampının ardından takımında düşünmeyen Fatih Terim bunu uygulamayı başardı. Hala daha fazlasını istediğini biliyor olsak da, bu tip tercihler sene içerisinde belirleyici olacaktır. Semih'in mevcut havuzun içinde barınması bu anlamda beni hiç şaşırtmadı.

Geçtiğimiz yıl Semih'i Kartal'da bulmuşken onunla görüşmek istedim ve Kartalspor'un maçını izlemeye gittim. Devre arası olduğunda sahada ikiye-bir top kapmaca oynayan Kartalspor'un genç futbolcuları arasında Semih'e seslenerek maruzatımı belirttim, beni kırmayıp maç sonu görüşebileceğimizi söyledi. Bunun üzerine gergin bir maçın ardından kulübe ait bir binanın önünde Semih'i beklerken küçük bir çocuk sırtıma dokundu ve Semih'in beni beklediğini söyledi. Semih'le selamlaştığımda farkettiğim ilk şey geçtiğimiz yıla oranla güçleşen fiziği, daha kuvvetli hale gelmiş olan kollarıydı. Ayaküstü on dakika muhabbet ettikten sonra yanından ayrıldım. Daha sonra bir kaç görüşme daha oldu ancak mukavelesi gereği yol tekrar Florya'ya dayanınca kendisini yeniden Galatasaray'da buldum.

Kartalspor'da Galatasaray'ın eski efsane futbolcusu Ergün Penbe ile bir çok maça çıkan Semih Kaya, bir çok farklı antrenörlerle de çalışma fırsatı buldu. Farklı mevkilerde de görev alan Semih'in en başarılı mevkisi kesinlikle stoper. Ergün Penbe'nin ona sağ bekte forma şansı verdiği dönemler olsa da bu maçlarda Semih'in hücuma bindirmelerini beğenmemiş, ancak rakibe tepmede olağan başarısına hak vermiştim. Bugünkü sarı kartı dışında Semih bu tepki savunmasını daha yukarı çıkarabilir. Bunu daha önce Galatasaray'da adından ilk ciddi anlamda söz ettireceği maçta; Emre Güngör'ün partnerliğinde İstanbul BB karşısında gerçekleştirmişti. Semih o maçta rakibine dönüş fırsatı dahi vermeyerek tamamlamış, Galatasaray'ın 1-0 galip gelmesinde büyük pay sahibi olmuştu. Ardından Uefa Kupası'nda dramatik bir rövanş maçı öncesinde Bülent Korkmaz'ın baskıyı kaldıramayacağını düşünerek ona yer vermemesi büyük bir hayalkırıklığı olmuştu. Semih bu maçın ardından Tam Saha'ya verdiği röportajda hocasının onu oynatmamasını doğru bulduğunu beyan etmiştir.

Fatih Terim Kayserispor maçının ardından Semih için "40 yıllık Galatasaraylı gibi oynuyor. Ben formayı isteyene; onu üzerinden hiç çıkarmak istemeyene şans vermek istiyorum" diyerek Semih'in kamp çalışmalarındaki hırsına vurgu yapmıştır. Bugün Semih'in Galatasaray'ın büyük bir travmanın dönüşünde Kayserispor karşısında hocasından kazandığı fırsatla büyük bir sorumluluğu yerine getirdiğini söylemek gerekir. Ujfalusi'nin onun performansına olan katkısı da yadsınamaz. Ayrıca gelişime açık bir futbolcu olabileceği gibi karakterli ve Galatasaray'a yakışabilir de. Kendisine tebrik mesajımı da ilettim, umarım bu dip'i aşarak Galatasaray'da düzenli forma giymeye başlayacaktır.

Attila İlhan'ın Galatasaray'ı

2011-10-28T18:00:00.000+03:00

Kasım 2003, Galatasaray Dergisi

Attila İlhan’ın Galatasaray’ıAz çok hepimizin hayatından bir Attila İlhan şiiri geçmiştir belki ama onun nasıl bir Galatasaray sevdalısı olduğunu bilmeyenlerimiz olabilir. Yakın bir zamana kadar rahat bağıramadığı için maçlara gizli gizli giden İlhan, hala gündemi sıkı bir taraftar olarak takip ediyor. Edebiyat dünyamızın bu yaşayan çınarından kendi deyimiyle Galatasaray’ın geçmişte nasıl bir ‘hicran’ olduğunu ve bitmeyen Galatasaray şiirini dinledik.

Siz Karşıyakalı olarak da tanınıyorsunuz ama okurlarımız, nasıl Galatasaraylı olduğunuzu merak edeceklerdir...
1930’lu yıllarda aramızda bir adet vardı. Herkes bir şehirden takım tutardı. İzmir’de Kaf Sin Kaf’lıydık. Ama İstanbul’dan da bir takım tutmamız lazım geliyor çünkü o zaman Türkiye Ligi yok; ben Galatasaray’ı tuttum. Londra’dan da takım tutuyorduk, oradaki takımım da Arsenal’di. Adet böyleydi o yıllarda. Galatasaray’ı niye tuttuğuma gelince; otuzlu yıllarda bir Fenerbahçe maçında Galatasaray açık farkla yenilmişti.Güçsüzün yanında olma psikolojisinden mi ne bilmiyorum, sonra ilan ettim, ben bu adamlardan yanayım diye. Sonra bizim Kaf Sin Kaf’lı arkadaşlarla kavga etmeye başladım tabii. Çünkü, sarı-kırmızı renkler aynı zamanda Göztepe’nin de renkleriydi. Bizim çocukların da allerjisi var tabii Göztepe’ye. Onlar da yavaş yavaş alışmışlardı bu duruma. Sürekli Galatasaray’ı düşünüyordum ben ama geldim gördüm ki, kafamda yarattığım imgeyle hiç ilgisi yok burada gördüklerimin. Halkın takımı değildik çünkü. Eyvah dedim kendi kendime, bu adamlar çok alafranga. Bir çare bulmak lazım. İşte o çareyi Gündüz Kılıç bulmuştu.

Daha sonra Gündüz Kılıç’a geri döneceğiz ama niçin halkın takımı değil diye düşünüyordunuz Galatasaray için?
Bilinçli olarak işin içine girdiğimde farkettim ki, Türkiye’de Fransız sermayesinin ve Fransız misyonerlerinin kurduğu bir okulda yetişen çocuklar, aristokrat bir hava içinde böyle bir takım kurmuşlardı. Seyircileri bile farklıydı. Dolayısıyla halka mal olmadığı için de yürümüyordu işler. İşte Gündüz Kılıç’ın başarıları burada çok önemli bir iş yapmıştı. Üç büyük takım içinde üçüncülükten yukarı çıkamıyorduk. Hele 40’lı yıllarda Beşiktaş, hepimizin anasını ağlatıyordu. Üst üste durmadan şampiyon oluyorlardı. Çok iyi hatırlıyorum o günleri. Şeref Stadı’na gidiyoruz ama "Bu inekler gene bizi yenecek, dur bakalım kaç tane yiyeceğiz" diyorduk hep.

Sizin futbolla ilişkiniz nasıl başladı, ne zaman sevdiniz onu?
Şöyle ki. O yıllarda gayri federe kulüpler İzmir’de çok etkiliydi. Bunlardan birinin adı Yıldırımspor’du. Yıldırmspor, yeşil-kırmızı forması olan ve aslında Karşıyaka’nın PAF takımı gibi çalışan bir kulüptü. Oradan çıkan çocukların hepsi birinci takıma geldiler. Tesadüf bu ya, benim evimde Karşıyaka Stadı’nın burnun dibinde. Sabahtan akşama kadar oradaydık. Kısacası tek iştigalimiz top oynamaktı bizim.

Hangi mevkide oynuyordunuz?
Ben kaleciydim hep. Çok seviyordum kaleciliği. Maçlarımız 12’de bitiyordu, 6’da halftaym (devre) oluyordu. Gazozunaydı tabii maçlar. Yalnız kadere bak ki, nasıl İstanbul’da Galatasaray yeniliyorsa, Karşıyaka’da da hep Yıldırımspor yeniliyordu. Bir keresinde kalenin arkasında seyrediyordum maçı. Birden arkadan birilerinin güldüğünü farkettim. Döndüm baktım ki bir takım insanlar beni seyrediyorlar. Çünkü ben olduğum yerde şutu çekiyorum, pas veriyorum, kalecilik yapıyorum... Sahada ne yapıyorlarsa bizimkiler, aynısını ben de yapıyorum. Futbol aşkının başladığı yıllardı işte. Sonra gelip bir de bizim arka bahçede top oynardık. Kocaman maşrapalarla su içtiğimizi hatırlıyorum. O kadar çok susardık ki. Şimdi ne o yalı var orda, ne de onun büyük arka bahçesi.

Bu arada İstanbul’a gidip geliyordunuz herhalde...
Çocukluğumda gelişlerim olurdu İstanbul’a. Ama çok küçük olduğum için pek birşey anlamıyordum İstanbul’dan. Otuzlu yıllarda İzmir’de hali vakti yerinde olan insanlar yaz tatillerini İstanbul’da geçirirlerdi. Yani şimdikinin tam tersine. Babam da her yaz bizi Gül Cemal vapuruyla, ki o aslında iki bacalı bir Transatlantik’ti, İstanbul’a getirir, Yakacık’ta tatilimizi yapardık. Edindiğim izlenimler vardı yalnızca. Birincisi, bu şehir pisti hala öyle. İkincisi, bu şehir karanlık, çünkü siyah ahşap evler karartıyordu şehri. Üçüncüsüyse, bu şehir çok kalabalıktı. İstanbul’u uzun bir süre beğenmedim ben. Hep İzmir’i tercih ederdim. Ama sonra bunun neden olduğunu da buldum. İzmir bir Akdeniz şehri idi. İstanbul ise Balkan şehirlerine benziyordu. Onun için İzmirliler buraya geldiklerinde yadırgıyor biraz.

Işık Lisesi’nden, burada gittiğiniz ilk maçtan bahseder misiniz bize?
Işık Lisesi bildiğiniz üzere Galatasaray Lisesi’nin kardeş lisesiydi. İzmir’den gelmiş biri olarak Galatasaray’ı daha içerden tanımaya başlamıştım. Bülent-Reha Eken kardeşler de oradaydı. Hatta Bülent bizim muallim muavinimizdi. Oturup maçları konuşurduk. İlk gittiğim maç yine Şeref Stadı’nda idi ama şimdi hatırlamıyorum hangi maç olduğunu. Aklım başıma gelip İstanbul’a geldiğimde Işık Lisesi’nde özel izinle okuyordum ben. Solcu diye okuldan kovulmuştum çünkü. Bir sürü macera geçmişti başımdan. Düşünün hapise girmiş çıkmış bir adam buraya geliyor, Galatasaraylı oluyor ama bir bakıyor ki herkes burjuva. Tabii bende müthiş bir hayal kırıklığı. Beşiktaş seyircisine bakıyorum, aslında orda olmam gerekiyor, bana daha yakınlar diyorum ama gel gör ki ben çok fena Galatasaraylı olmuşum. Galatasaray halk nezdinde popüler hale gelinceye kadar bu rahatsızlık devam etti bende. Ama hiç bırakmadım Galatasaraylılığı.

Kimlerle gidiyordunuz maçlara?
Mesela 1960’larda Sadri Alışık’la maçlara giderdik. Başımızdan geçen bir olayı anlatayım sizlere. Bir gün yanımızda Dolapdere’de doğrultmacılık yapan Ermeni bir arkadaşımız, boğazda balıkçılık yapan bir arkadaşımız ve Rum kökenli bir dişhekimi arkadaşımız olduğu halde maça gittik. O yıllarda da adım iyi kötü ortaya çıkmıştı.Bu Ermeni arkadaşımız da halftaym olunca ekmek arası bişeyler yaptırmaya gitti. Dikkatimizi çekti. Sanki kavga çıkacakmış gibi bir tartışma oluyordu. Biz de dikildik tabii, bakıyoruz. Neyse arkadaşımız elinde ekmeklerle geldi. N’oluyor orada dedik. "Yok be ağabey" dedi. Oradaki o herif var ya, ‘şairdir o adam’ dedi. ‘Ne demek şair, o adam gibi adamdır’ dedim ben de". O kadar hoşuma gitmişti ki bu olay benim. Halkın bakış açısı buydu aslında. Oraya gelmişiz, Galatasaray için avaz avaz bağırıyoruz ama hayır işte; taraftarsın orada.

Türk futbolunun bu değişiminde Galatasaray’ı nerede görüyorsunuz?
Bizim halkımız futbolda başarıyı çok önemsiyor. Çünkü diğer konularda başarısızız. Yani dışarıda kendimizi gösteremiyoruz, bilakis taklit ediyoruz. Futbola dair yenmek yenilmek meselesi söz konusu olunca, bu halkın kulakları dikiliyor. Futbolda hep yeniliyorduk. Ama artık durum değişti. Özellikle Galatasaray değiştirdi bu gidişatı. Futbol anlayışımız değişti. Bakın size fıkra gibi bir hikaye anlatayım. Beton Mustafa, Milli Takım’da iken birgün maç yapacaklar. O zaman antrenör de bir yabancı. Hoca tahtanın başına geçmiş, planlar, şemalar anlattıkça anlatıyor. Bittikten sonra Mustafa bir süre çok düşünceli duruyor. Tercümanın yanına gidiyor ve "söyle ona benim adamım kim?" diye soruyor. İşte biz böyle futbol oynuyorduk. Futbolun kendine göre bir diyalektiği var ve o yıllarda bunu katiyen anlamış değildik.

Toplum olarak futbolu çok sevdik diyebilir miyiz?
Futbolu çok sevdik çünkü, biz ciriti de seviyoruz. Bizim yapımızda grup anlayışı, grup rekabeti var. Futbolun yapısı bizim toplumumuzda karşılığını çok güzel buldu.

Ama gençliğinizin Galatasaray’ı biraz üzmüş sizi galiba?
Ne yalan söyleyeyim. Üzdü vallahi. Bizim çocukluğumuzda yıldız takım Fenerbahçe’ydi. Beşiktaş, ancak kırklı yıllarda çok başarılı bir takım kurarak gündeme gelmeye başlamıştı. Mesela bizim hiç iyi kalecimiz olmuyordu o yıllarda. Turgay gelince kurtardık paçayı. Kendisiyle sohbetimiz vardır. Bir gün Turgay’a "Kaleciler 0-0 giden bir maçın son dakikalarında penaltı atılacağı zaman ne düşünür?" diye sormuştum. Turgay’da "Yapma yahu, çok zor bir soru bu" demişti.

Gündüz Kılıç neyi başarmıştı gerçekte size göre?
Gündüz, o yıllarda Galatasaray’ın üç büyüklerin içinde hatırı sayılır bir yer edinmesine neden olmuştu. Bu seyirci sayısını da çok etkilemişti. Bu da başarıyı etkiledi çünkü, bizim o kibar seyircimiz takımı coşturamıyordu. Bu yeni oluşmaya başlayan taife ise her türlü etkileyebiliyordu sahadaki çocukları. Neticede o kalabalık geldi ve Galatasaray halkın takımı oldu. Galatasaray’ın başarısı Gündüz Kılıç’la başladı derken aslında bunu söylüyorum. Galatasaray’ın dramı da bu şimdi. Artık popüler bir takım var ve bu takım Türkiye’nin takımı. Böyle bir takımı yönetmenin de kuralları daha başka tabii.

Attila İlhan küfrediyor muydu maçlarda?
Elbette ediyordum. Hem de en usturuplusundan. Ayıptır söylemesi ben biraz külhanbeyimdir. Mahallemizden geçen delikanlılarla az çatışmamız olmamıştır yani.

Galatasaray’ı bugün nasıl değerlendiriyorsunuz?
Bu seneyi saymazsan Galatasaray son üç sene içinde çok güzel top oynadı. Renk veriyor. Seyrederken hoşlanıyorsunuz. Eskiden biz bir İngiliz takımıyla oynayacağız ve yedi tane yemeden döneceğiz; böyle birşey yoktu. Şimdi berabere kalınca ‘tüh be’ diyoruz. Buralara getirdiler bizi. Bu çocuklar yaptı bunları. Ve bu çocuklar da halk çocuklarıydı.

Edebiyat dünyasının, aydınların futbolu, sporu pas geçtiğini söyleyebilir miyiz?
Bana sorarsan onlar yabancı. Türk değil onlar. Türk gibi yaşamıyorlar. Kendileri dar bir dünya içinde, birbirlerini yağlayarak, ‘aman sen daha iyisin’ şeklinde, durmadan kafa çekerek yaşıyorlar. Bence bu Türkiye’yle beraber yaşamak falan değil. Ben oralarda katiyen görünmeyen bir adamımdır ama hiç ummadığın bir yerde, bir maçta beni görürsün. Giderim, gizlice seyrederim. Televizyonda programda yaptığım için insanlar şimdilerde daha çok tanıyorlar beni. Ne maçı seyredebiliyorsun, ne de bağırabiliyorsun. Eskiden daha rahattım doğrusu.

Siz hiç futbolu eserlerinizde kullanmayı düşündünüz mü?
Bir keresinde romanlarımdan birinde bir futbolcuyu kahraman yapmıştım. Eski futbolcunun dramı büyüktür, hele biraz tanınmış biri olmuşsa. Bir kez Metin Oktay’ı görmüş ve çok üzülmüştüm. Çünkü Metin çok hassas biriydi. Futbolculukta mankenlik gibi, balerinlik gibi belirli bir yaşa kadar yapılabilen bir meslek. Şöhret oluyorsun ama yaşın otuza geliyor ve birden yok oluyorsun. Hayatın içinden enterasan tipler bunlar. Yanılmıyorsam "Ver elini İstanbul" filminde de Feriköylü bir futbolcuyu oyuncu olarak oynatmıştım. Bu malzemeyi kullanmayı ihmal etmedim ama zaten spor dünyasını ihmal etmemek lazım gelirdi. Edebiyat dünyasının büyük kusurlarından birisi bunların içinde yer almamasıdır, bu malzemeyi pas geçmesidir. Aramızdan futbol oynayanlar da vardı. Samim Kocagöz, Orhan Kemal mesela. Yanlış hatırlamıyorsam Orhan, Adana İdmanyurdu’nda oynamıştı.

Avrupa’da, örneğin İngiltere’de futbol, çok hayatın içinden, sosyal bir faaliyet alanı olduğu için sanatsal ürünler sıkça çıkıyor...
Bizde edebiyatçılar hayatın dışında olduğu için böyle oluyor. Bizim edebiyatçıların bildiği yer Cihangir’dir, Beyoğlu’dur. Saksı da yetişmemek için, yazdıklarının gerçek olabilmesi için elimden ne geliyorsa yaptım ben. Benim yazdığım herşey hayatın içinden geliyor. Aksi bir şey olursa, o dakikada tanır okur. Sen oturup ahkam kesiyorsun. Ömründe maç görmemişsin, maça bok atıyorsun olur mu böyle birşey? Bir kere git o hayatı yaşa, o heyecanı gör. Oğlan yeniliyor diye kendini jiletliyor. Bu beşeri bir aksiyon. Bu bir heyecan, hayatın içinden bir şey. Ama sen bunları bilmiyorsun.

Peki Metin Oktay Galatasaray’ın popülerleşmesinde nerede duruyor?
Metin Oktay’ın da Galatasaray’ın popülerleşmesinde etkisi oldu tabii ama yine Gündüz vardı o takımın başında. Takım ruhu diye birşeyden söz edecek olursak bunu Galatasaray’a getiren isim Gündüz Kılıç’tır diyorum. O zaman hepimiz takımla özdeşleşmeye başladık. Daha evvel öyle birşey olmuyordu. Geçen seneki Fenerbahçe taraftarları gibiydik. Durmadan kötülüyorlardı takımı, hocayı. Biz de durmadan yeniliyorduk be kardeşim yahu. İşte, Gündüz zamanında yenmeye başladık bunları. Gündüz, harp meydanından gelmiş bir isimdi. Zaten öyle olmadı mı, çok dil uzatırlar sana.

Fatih Terim’in de benzer bir tarafı var...
Elbette. Fatih’in de böyle bir yanı var. Fakat Gündüz’ün daha sessiz, daha sakin öfkesini kontrol edebilen bir yanı da vardı. Fatih’in de karizması çok güçlü. Futbolcu üzerinde çok tesirli bir kişilik.

Galatasaray’a dair edebi bir çalışma düşünmediniz mi hiç?Aklıma gelmedi böyle birşey. Futbolla ilgili bir şiir, roman olabilir belki ama sadece Galatasarayla ilgili bir çalışma oldu mu iş değişir. O zaman Fenerli birinin sizi alıp okuması diye bir şey söz konusu olamaz.

Galatasaray’ın maçlarına gidebiliyor musunuz?
Şu aralar maça gitmem yasak, çünkü bir enfarktüs geçirdim. Yoksa fırsat buldukça hep gittim maçlara. Televizyondan maç seyretmeyi sevmem ben. Size maç üzerinde ukalalık yapma fırsatı veriyor televizyon. Maç seyretme zevki vermiyor. Durduğunuz yerden ahkam kesmeye başlıyorsunuz; ulan sen oraya çık da göreyim ben bir seni, o topa öyle mi vurulurmuş, böyle mi vurulurmuş! Bekara hanım boşamak kolay tabii.Vallahi çocuklar, gördüğünüz gibi Galatasarayla ilgili herşeyi takip etmeye çalışıyorum. 78 yaşındayım. Futbolun iyi taraflarından biri de budur işte. Siz gençlerle de konuşabiliyoruz böylece.

Geleceği nasıl görüyorsunuz?
Avrupa’da daha çok kupalar alacağımızı düşünüyorum. Çünkü batı Avrupa’da elle tutulur, belirgin bir gerileme var. O da Batı Avrupa’da ki nüfusun yaşlanmasıdır. Bundan yirmi-otuz sene sonra Alman parlementosunda Türkler dörtte üç oranla temsil edilirlerse şaşmayın. Kaç Avrupa takımında, kaç Türk futbolcu oynuyor bir bakmak lazım. Eskiden böyle şeyler hayallerimizdi bizim. Türkiye, Cumhuriyet olduğu zaman Mustafa Kemal Paşa’nın bize gösterdiği hedef muassır medeniyet seviyesidir. Dikkatinizi çekmek istiyorum. Mustafa Kemal Paşa burada Batı medeniyeti demiyor, çağdaş medeniyet diyor ve bunun nerede olacağı belli olmaz. Bir tarihte batıdaydı, bir tarihte doğuda olabilir. Zaten oraya doğru da kayıyor. Aslında bizim yerimiz de orası. Batıda olamıyoruz bir türlü ama onlarla yarışmamız bizi geliştiriyoruz. Bunu Türkiye’de ilk gösteren kurum futbol olmuştur. İlk defa olarak Türk antrenörleri çağdaş manada topun nasıl oynanacağını öğrendiler ve uyguladılar. Darısı şairlerin başına diyeyim. Galatasaray bu konuda çok büyük işler başardı ve ben bundan gururlanıyorum. Mustafa Denizli ve arkasından Fatih Terim bu gelişmeyi kavradılar ve uygulamaya başladılar. Şimdi arkası da geliyor. Avrupa’da var olmaya başaranlar ilk olarak futbolcularımız olmuştur, aydınlarımızın beğenmediği futbolcularımız.

Johan Cruijff ve Puma

2011-10-22T01:00:00.000+03:00

Almanya Puma Brand Center'da Cruijff'un giydiği ayakkabılar sergilenirken orayı ziyaret eden Arzu Keskin fotoğraflamış. Sağolsun gönderdi bizlere.

Özgünlüğünü aramak, asla yanlış bir yol değildir

2011-10-17T02:30:00.000+03:00

Johan Elmander ve arkadaşları, golü Engin Baytar ile kutluyor

Değişimi kabul etmeyen farklı bir kimyası var Galatasaray'ın. Milan Baros'un oyuna girdikten sonra attığı gol sadece bir galibiyetin golü olarak anlamdırılmayacak. Bugün Galatasaray, yokuş aşağı giderken nasıl düzlüğe çıkabileceğini tekrar hatırlattı. Yine Galatasaray, midesine saplanan ağrıları hep beraber nasıl silebileceğini gösterdi.

Derler ki bazen insanın özlediği şey sadece yüz değişimi değil. İnsanın özlediği şey alışkanlıkları... Herkesin bir stili, kendi içinde hayatı şekillendirişi vardır, insanın özü olarak da adlandırabiliriz bunu. Sabah kalkar, kahvaltımızı yapar ve spor sayfalarından gireriz gazetemizi okumaya. Kimileri haftasonunu rafa kaldırır kendini. Kimileri en çok görmek istediği kişiyi görür, kimisi ise en çok hayatı paylaşmayı sevdiği insanı... Alışkanlık olarak gördüğümüz bazı şeyleri kaybetmekten hoşlanmayız. Onlar varken herşey normaldir ama yokken birden rahatsızlık duymaya başlarız, bu genellikle homurdanma sonucunu verir dilimizde. Hayat üzerine sadece kazanmanın kurulu olduğu birşey değildir. Mükemmel bir hayatın otobüsünde yolculuk ederken dahi kaybedeceklerimiz olacak. Çünkü insan yapısı mükemmelciliği kaldıracak düzeyde olamaz. Bu bir yapı kesinlikle ve harika kurgulandığını söylemek gerekiyor. İnsanı üzen asıl şeyse, kesinlikle çaba göstermeden kaybetmektir.

“Bilirsiniz ki her insanın ayrı bir huyu, ayrı bir karakteri olduğu gibi, her futbol takımının da kendine has bir karakteri vardır.Biz sizlere burada Galatasarayımız’ın huyunu suyunu açıkça ve iyice anlatabilirsek, onu adamakıllı tanıyıp, inşallah senelerce dost geçinirsiniz. Galatasaray bir his takımıdır. Renklerine aşık birbirlerine seven futbolcuların takımıdır. Galatasaray feragat ve fedakârlıklarla çalışacak futbolcuların takımıdır. Galatasaray şımarıkları, kendini beğenmişleri, yalnız kendini düşünenleri sevmez. Kısacası Galatasaray, bir halatı hep birlikte çekenlerin, hep birlikte üzülüp, hep beraber sevinmesini bilenlerin takımıdır.”

Gündüz Kılıç, Galatasaray eski antrenörü

Küçüklüğümde bir Beşiktaş taraftarıyken Galatasaray bende farklı bir çağrışım uyandırırdı her zaman. Bu takımın farklı bir özgünlüğe sahip olduğunu hissediyordum. Ve o küçük çocuk her zaman Galatasaray'a saygı duydu. Ancak bu yalnızca saygıyla sınırlı kalmayıp daha ileriye gitti. Ben kesinlikle bu renklerin gururunu, bu renklerin ruhunu hissetmeyi yeğledim, küçük bir çocukken verdiğim bu kararın hayatımı nasıl değiştireceğini hiç düşünmeden bu seçimi yaptım. Kendimi kendim gibi hissetmediğim anlar da dahil olmak üzere, Galatasaraylılığımdan her zaman gurur duydum. Bu bazen kırıldı, zedelendi, ancak sahip olduğumuz geçmişimiz bu çalkantılı dönemi de anlatmasını bildi. Soyunma odasında "Gören herkes kırmızıyı görsün!" diyen kaptanı, çocuklarını bir savaşa gönderircesine "Allah yardımcınız olsun" diyen bir hocası ve kaybettiğinin ertesi haftasında çalıştığının bin katı daha fazlasını esirgemeyen bir takımı gördüğünde, bir Galatasaray taraftarı en fazla ne kadar üzülebilirdi ki? Sadece çaba göstermeden kaybetmeyi kabul eden bir takıma üzülürdü Galatasaray. Birbirine saha içinde küfür eden futbolcular gördüğünde üzülürdü Galatasaray. Takım arkadaşı kendisine sert girdiğinde dönüp ona hunharca saldıran futbolcusuna üzülürdü Galatasaray. Sahanın içinde bir arkadaşı kavga ederken, diğeri onu görmezden gelip yürümeye başladığında üzülürdü Galatasaray. Galatasaray başarısızlığa üzülmezdi. Galatasaray 14 yıl şampiyonluğu görememişti, çok da koymazdı. Tepkiyi koyma gereği hissettiğinde, bunu yapmaktan da çekinmezdi Galatasaray.

"Oyuna sonradan girenler de dahil olmak üzere herkesin elinden geleni yapmasını istiyorum. Tıpkı bu gece Baros'un yaptığı gibi. Böyle bir takım istiyorum!"
Fatih Terim, Bursaspor maçının ardından

Bugüne geldiğimizde Galatasaray'ın eski hüviyetine yavaş yavaş kavuştuğunu söylemek yanlış olmayacak. İlk golün ardından büyük bir heves ve sevinçle birbirini kucaklayan bu takım, bir galibiyetten daha fazlasını verdi. Bir takımı ve özellikle de Galatasaray'ı; onun başarısızlığı ve başarısını tek bir algıda düşünenler öncelikle kendi başarısızlığını sorgulamaya başlasın.

Milan Baros, golün ardından takım arkadaşlarıyla

Onu yargılayın, ancak ondan asla şüphe duymayın
Milan Baros takımın zor döneminde de adından gururla bahsettirmiş bir futbolcu. Diğerlerinin ne söylediklerine bakmayın. Onlar "x" kişi de sakattı der, neden hep gündeme kendilerinin geldiğini sorgularlar. Ancak görmezler ki bahsettikleri oyuncular bu takım için örnek bir duruş sergiledi. Bu yüzdendir ki Bülent Ünder onun için "Baros bu takımın en karakterli oyuncularından biridir" diyor. Milan Baros kendisine gösterilen sevginin ve kulüpte verilen değerin bilincinde. Yapmaya çalıştığı şeyin her zaman en iyisi olduğuna şüphe gerekmeyecek. Bu yüzden onu yargılayın, eleştirin ancak asla şüphe etmeyin. Milan Baros Galatasaray tarihinin gördüğü özel futbolculardan biri, bunu tüm futbol birikimim ve kalbime dayanarak söylüyorum. Tıpkı bu gece olduğu gibi, gerektiği yerde gerekli noktaya koşuyu yapacak ve Galatasaray'ı zafere taşıyacak.

Ve son bir not, seni çok sevdim rock adamı...

Futbolun içinden

2011-10-09T16:00:00.000+03:00

Almanların muhteşem orta sahası Paul Breitner, Bayern Munih - Köln maçında sigarasını tüttürüyor, 1984

Liverpool kaptanı Emlyn Hughes, takım arkadaşı Kevan Keagen'a ödül verirken, 1972. Ayrıca arkadakiler: Bill Shankly, John Toshack, Ray Clemence ve Steve Heighway

Marco Van Basten, John Bosman ve Danny Blind soyunma odasında, 1987

Franz Beckenbeuer takımının Chelsea ile oynanayacak dostluk karşılaşması için Heatrow havaalanında, 1978

BBC kameramanı, 1963 yılında Milan - Benfica arasında oynanan Avrupa Kupası final maçında kale arkasında

Manchester United taraftarı, takımlarının Benfica ile oynadığı Avrupa Kupası finalini stadda izleyemediği için üzgün, 1968

Lutter Blissett ve John Barnes Watford'da bir futbol topuyla poz veriyor, 1980

Micheal Owen, 14 yaşında, 1993

Türkiye 1-3 Almanya: Panzerler futbolu mükâfatlandırdı!

2011-10-08T01:30:00.000+03:00

Joachim Löw ve Almanya Arena'dan mutlu ayrıldı. (Getty Images/UEFA)

Öncelikle şunu anlayalım, karşısına çıktığımız takım hiç şüphe duymadan parmakla gösterebileceğimiz dünyanın en iyi üç takımından biri. Grup elemeleri başlamadan önce kendimizi onların önünde öngörebilecek kadar yüksek bir katsayıya sahiptik. Sonuç olarak olmasa da Joachim Löw Arena'ya futbol izlemeye gelen insanlara büyük keyif verdi. Türkiye için sadece direksiyonu kaybetti demek doğru bir tanım olmayacak keza ne yaptığı bilinmeyen bu felsefenin doğru yanları çok az.

2008 yılındaki maç kıstas alındığında Türkiye'nin geriye gittiğini söylemek ne kadar yanlış olmuyorsa, Almanya'nın bir o kadar ileriye gittiğini söylemek de yanlış olmaz. Fatih Terim'in eksik Türkiye kadrosuna Almanya karşısında oynattığı futbol çarpıcıydı. Joachim Löw maçtan önce verdiği demeçlerde o günün Türk Milli Takımı'ndan halihazırda olumlu şekilde bahsetmişti. Löw'ün Almanyası'na bakıldığında oyununu ne kadar geliştirdikleri hayranlık bırakacak türden. Ballack, Klose gibi isimler vazgeçilmez görünürken Löw genç yaştaki yetenekli ayaklara Alman Milli Takımı formasını verdi. Neuer, Götze, Özil, Boateng, Khedira gibi fark yaratanları takımına yerleştirdi. Üstelik bu hunharca yapılan birşey değildi, Bugün 89 doğumlu Muller, Khedira ve Mesut Özil'in Alman Milli Takımı ile en az 20 maçı var... Dünyanın en iyi 4-2-3-1'ini oynayan takımın Almanya olduğunu söyledi Rıdvan Dilmen, kesinlikle haklıydı. Mesut Özil'i bu baskıda kullanmayarak dahi sahanın her alanını parselleyen Alman Milli Takımı'nı tebrik etmek veya keyif almak gerekir. Her pasın şiddetini ayarladılar ve baskıyı mükemmel teptiler. Takımda belkide en zayıf halka olarak gösterilebilecek Khedira'nın pası verdiğinde nasıl boş alana hareketlendiğine bakın... Alman eğitimi diyorlar buna. Statik müdafaa yapan orta sahalardan uzak, topun yorulmadığını bilen ve her an dripling atabilen, oyunu mükemmel derecede hızlı dokuyan bir takım Almanya. Neuer'in gollerdeki iki akıllı hareketiyle Almanya hızlı hücumu da ne kadar iyi yapabileceğini gösterdi. Götze'nin mental futbol yapısı ve yeteneği ileride bu takım için ne büyük bir iş arz edeceğini gösteriyor.

Burak Yılmaz ve Hamit Altıntop, kaçan bir gol sonrasında (Getty Images/UEFA)

Biraz Türkiye'den bahsetmek gerekirse, elemeler boyunca ne yaptığı belli olmayan bir takımı suçlamak doğru değil gibi görünüyor. Hiddink-Oğuz Çetin'in orta sahada pres yapan eleman olarak düşündüğü Sabri tercihi, Almanya'nın orta sahasını bastıramadı. Topu bu denli hızlı kullanabilen Alman Milli Takımı'na karşı Türkiye orta sahası kafasını kaldıramadı. Diğer bir yardımcı presci Selçuk İnan, ilk yarıda en fazla iyileştirmeleri yapan futbolcuydu. İkinci yarıda neden çıkarıldığını anlamak güçtü. Savunma ve orta saha tandeminde Servet-Egemen; Aurelio-Sabri-Inan tercihleri Türkiye'nin hızını yavaşlatmayı başarmış olmalı. Almanya'da kademede Burak'a şans tanımayan Boateng'in oyundan alınması, Türkiye için o bölgede bir fırsat yarattı ve birkaç dakikalığına da olsa Türkiye heveslendi. Ancak Almanya yine çok iyi bir organizeyle penaltıyı alarak durumu yeniden iki farka çevirdi. Gösterilen birkaç iyi niyetli çaba Türkiye'nin müdafaasına çare olmadı. Göründüğü ve olması gerektiği gibi, ipler artık bugün mükemmeliyetçi bir futbol izleten Alman Milli Takımı'nın elinde.

Sade görünümler üzerinde sade duygular

2011-10-07T00:30:00.000+03:00

Galatasaray A2 takımı, Denizlispor'u 3-0 mağlup ettiği karşılaşmada klasik formaları sırtına geçirdi. (Florya, Galatasaray.org)

1903 yılında Notts County takımını izleyen Juventus onlardan etkilendi ve siyah beyaz renkleri aldı. 2 yıl sonra Arjantin takımlarından Independiente Nottingham Forest'ın oyununu izledikten sonra kırmızı renkleri seçmeye karar verdi. 1909 yılında kalecilerin takım arkadaşlarından farklı bir renkte giyinmeleri kararlaştırıldı. 1933 FA Cup finalini oynayan Everton ve Manchester City, futbolda ilk kez numaraları kullandı. 1973 yılında bir Alman takımı Eintracht Braunschweig, Jägermeister isimli bir markayla prosedür imzaladı ve formalarında onların isimlerini kullanmaya başladı. 1974 yılında Johan Cruijff Puma ile bireysel bir kontrat imzaladı ve onların ürünlerinden başka bir marka kullanmadı. Yine bir başka dünya starı Pele'ye başka bir krampon giymemesi için $120,000 ödendi. 1980 yılında forma üzerinde tasarımlar, gölgelendirmeler başladı ve farklı biçimler kullanıldı. 1991 FA Cup finalinde Tottenham uzun şortlarla sahaya çıktı. 2003 yılının yazında Real Madrid, Manchester United'dan transfer ettiği David Beckham'ın ismiyle yaklaşık olarak 1 milyonu aşan forma satışı gerçekleştirdi.

Futbolu çılgınlar gibi izleyen insanlar gördüklerinde takım elbiseli adamların odak noktasında yuvarlak bir meşin oluştu. Bu endüstriye paralar yatırdılar, çılgınca rakamlar dönmeye başladı ve piyasa yıllar geçtikçe yükseldi. "İnsanlar buna bu değeri verdiğine göre, neden ben de bunu istemeyeyim?" diyerek sorgulamaya başladılar. Rasyonelleştiler. Bir fırsat olarak gördüklerinde güzel futbolu paraya çevirdiler. Teknoloji gelişti. Tribüne gitmek istemeyenler daha kaliteli yayın istediler. Daha kaliteli yayın, daha fazla para anlamına geliyordu ve bunu yapmaktan da çekinmediler. Sürekli reklam aldılar ve maç sırasında bunları yedirmeye çalıştılar. Gittiğiniz stada artık bir kurum adını ağzınıza alarak gidiyor, yolunuzu onların isimleriyle buluyorsunuz. Tribünde oturduğunuz koltuklar onların satın aldıkları alanı kapsıyor. Bunlarda yetmiyor artık sahanıza giriyorlar. Size üzerinde kendi adları yazılı ücretsiz formalar dağıtıyorlar. Sizi siz yapan değerlerden, sizi efsanelerinizden uzaklaştırıyor, kendi malı yapmaya çalışıyorlar. Artık giydiğiniz formaların kollarında, göbeğinde, sırtında, şortunun arka kısmında onların isimleri yazıyor. Hepsi kağıt üzerinde birkaç imzadan ibaret. Ve onlar maç çıkışında köftenin kokusunu sevmezler.

Bununla uzun süre savaşan takımlar oldu ancak onlar da pes sonunda pes ettiler. İspanya'nın Bask bölgesinde, takımında yalnızca Bask futbolcuları oynatan ve 100 yılı aşkın süredir renklerini koruyarak formalarını sade bir şekilde koruyan Atletic Bilbao bunu bir misyon edinmiş, ancak 2008 yılında yine kendi bölgesi dahilinde Petronor isimle bir şirketle anlaşarak formasına reklam almıştı. Yine bir başka İspanyol kulüp olan Barcelona, nakit sıkıntısı sebebiyle yıllardır koruduğu duruşunu bozmuş ve formasına 5 yılı içeren bir sponsorluk anlaşmasıyla kendilerine rant sağlamaya çalışmıştı. İngiletere'de bunun öncüsü 1979 yılında formasına Hitachi reklamı alan Liverpool futbol kulübü oldu. Londra'da bir semtin adı olan Highbury akıllara Arsenal'i kazımıştı, şimdi onlar bir uçak filosunun isminin yazdığı stadda futbol oynuyorlar

13 Eylül 2010'da Galatasaray, Ali Sami Yen stadında Gaziantespor ile karşılaştı. Maç öncesi ısınmak için sahaya giren futbolcuların üzerinde Metin Oktay'ı anma gününe özel hazırlanan t-shirt'ler görüldü. Taraftar bunları görmekten oldukça keyif aldı. Isınmanın bitmesi ve oyuncuların formalarını giyip tekrar sahaya gelmesiyle Eski Açık tribünlerini kapsayan dev bir Metin Oktay forması açıldı. Klasik sarı ve kırmızı tonların kullanıldığı dev formada 10 numaranın altında Türk Telekom yazıyordu.

10 Şubat 2008'de oynanan Manchester derbisinden

Manchester United ve Manchester City, 10 Şubat 2008 günü oynanacak olan karşılaşmayı 6 Şubat 1958'de meydana gelen kazada hayatını kaybeden Manchester Unitedlı futbolculara ve gazetecilere adadı. Ve o günü takiben, formalarında hiçbir sponsor izi olmadan, sadece oldukları gibi görünerek oynamayı hedef kılmışlardı. Nike firması bunun dahilinde iki takıma da klasik formalar hazırladı. 10 Şubat 2008 günü oynanan bu karşılaşma, benim için futbol tarihindeki en anlamlı karşılaşmalardan biri oldu.

Stada bir futbol maçı seyretme gittiğinize göre bir futbol izleyicisisiniz. Elbette renginizi belli ederek maçlara gitmeyi yeğlersiniz. Her taraftar, tuttuğu takımın formalarını sade görmeyi, bütünüyle onları temsil etmeyi ister. Ancak günümüz futbolunun ulaştığı endüstride klasik formaların satışı dışında bu artık pek mümkün görünmüyor.

İsterdim ki her takımın taraftarı bilinen rengiyle, armasıyla içeri girsin demir parmaklıklardan. İsterdim ki o formaların arkasında x kurum değil, kendi tercih ettiğimiz; bize çocukluğumuzu yaşatan isimler yazsın. Nasıl bir kadının güzelliğini saçları temsil ediyorsa, bir futbol takımının güzelliğini de formaları temsil ediyordur. Basit görünüm aslında olduğundan çok daha güzeldir. Bugünün güzel resmi için Galatasaray'a teşekkür ederim.

Cruijff Story

2011-10-06T20:30:00.000+03:00

Bayernli futbolcular Oktoberfest'de!

2011-10-03T19:00:00.000+03:00

(Resimler bundesliga.de 'den alınmıştır.)

Şıktır It

2011-09-25T20:30:00.000+03:00

Milan Baros ve bir Galatasaray çıkarması

2011-09-25T16:30:00.000+03:00

Sene başından beri belirtilen fikirlerde Milan Baros'un eski gücünde olmadığı, Galatasaray'ın onun performansı doğru orantıda forvet bölgesine transfer yapmayışının yanlış olduğu ve bunun kötü sonuçlar doğurabileceği söylenmektedir. Medyanın da bunu fırsat bilerek Baros'un üzerine yüklenmesi, Fatih Terim'in medyayı sık takip ettiğinden midir ya da kendi fikri midir bilemiyorum, bu Milan Baros'u Karabükspor deplasmanında yedek kulübesine yolladı. Ancak ben bu işin içinde ince bir teknik olduğunu düşünüyorum.

Johan Neeskens, Galatasaray'ın başında olduğu dönemde Milan Baros ile ilgili bir soruya, "Stabil bir forvet değil. Sürekli hareket halinde. Top rakipteyken pres ile rakibin dengesini bozuyor ve bu tip forvetler günümüzde çok önemli bir yerde" şeklinde cevap vermişti. Önce bir tahlil yapalım, Fatih Terim'in kullandığı dizilişler 4-1-4-1, 4-4-2 ve kısa bir dönem içinde de 4-3-3. Fatih Terim'in açıkta görev alan oyuncularına aslında "kanat" etiketini yapıştırmamız hiç yanlış olmaz. Bu kullanılan "kanat" görevindeki oyuncuların genel özelliği içe dönük olmayışı ve kendisini çizgiye yakın hissetmesidir. Bu ise daha az gol, daha fazla bindirme anlamına geliyor. Fatih Terim'in elindeki kanat oyuncuları Kazım Kazım ve Riera, tıpkı bir önceki cümlede bahsedilen ürünlerden. Ne kadar baskıcı olursa olsun, forveti rahatlatamayan etkili koşular yapadıkça, Milan Baros'un top ile buluşması daha zor bir hal alacak, hatta aldığı topları garip bir şekilde kaybetmeye devam edecek. Milan Baros'un ilk geldiği yıl tüm kupalar boyunca attığı gol sayısı 27. Galatasaray hücumunu dörtlü bir dizilişle kuruyor, Arda ve Kewell ortalama 10 gol, 5 asisti buluyordu. Ve ayrıca, Galatasaray hücumunda Lincoln gibi bir yol gösterici vardı. Sürekli içe doğru koşular yapıldığına tanıklık ettiğimiz bu yılda, Milan Baros'un sayısız gol pozisyonuna girmesi ve 27 gol atması şaşırtıcı olmamalı. Şimdi bir kaç örnek verelim:

Video: Galatasaray vs Beşiktaş

Lincoln sol çizgide ilerliyor, Milan Baros onu rahatlatmak adına yardımcı bir koşuya geliyor. Bu pası verdikten sonra Beşiktaş savunmasının çizgisi bozuluyor. Milan Baros boşluğa koşuyu yapıyor. Lincoln mükemmel bir pas çıkarıyor, Baros golü atıyor.

Video: Galatasaray vs. Konyaspor

Seri paslar Galatasaray'da. Lincoln Baros'a oynadı ve rakibi üzerine çekti. Baros uygun açıyı buldu ve mükemmel bir vuruşla golü attı.

Resim ve Analiz: Galatasaray vs Hamburg

Yukarıdaki analizler bahsetmeye çalıştığım durumu anlatıyor. Galatasaray'ın bunları yapamayacak bir kadrosu var elinde. Şuanda gördüğümüz Milan Baros kötü durumda. Herkes onun form tutmasını bekliyor. Ancak Seth Godin'in dediği gibi, "Önemli olan işleri zaman bırakmak değil, şuanda doğru kararı vermek!"

Bir Çözüm
Galatasaray, Elmander ve Baros ile oynamalı. Onun güçlü ve seri hareketleri Baros'a daha iyi pozisyon açacaktır. Riera ve Kazım'ın form tutması halinde, sahip olduğu orta saha düzeyinin kalitesinde Galatasaray sonuç almaya başlayacaktır. Bu da iki farklı diziliş üzerinde benim için ideal bir düzen:

4-4-2
--------------- Muslera ----------------
Sabri ---- Ujfalusi ---- Gökhan ---- Hakan

------------------- Melo -----------------
-- Kazım ---- Selcuk --------------- Riera

-----------------------Elmander ---------
----------- Baros ------------------------

4-3-3
--------------- Muslera -----------------
Sabri ------ Ujfalusi ---- Gökhan ---- Hakan

---------------- Melo ---------------------
------- Eboue ----------- S. İnan ------------

Elmander -------------------------- Riera (Sercan)
----------------- Baros ------------------

* Fatih Terim'in takımında Samsunspor karşılaşmasında Eboue ve Selcuk İnan'ın orta sahanın pres yapan elemanları olduğunu gördüm. Bu onun oyun anlayışında kaynaklanıyor. 4-3-3 gibi bir düzen Galatasaray'ın işine yarayabilir çünkü bu şekilde Galatasaray iyi pres yapan bir takıma sahip olabilir. (Elmander'in ne kadar iyi bir takım oyuncusu olduğunu ve ne kadar iyi bir koşucu olduğunu Samsunspor ve Karabükspor maçlarından çıkan istatistiklerde gördük)

* Milan Baros bu şekilde daha fazla pozisyona girebilir. Sol forvet bölgesinde Sercan'ın oynaması takıma sürat katar ve Elmander güçlü fiziğiyle bir kaç oyuncuyu alt edebilir.

* Ujflausi savunmanın lideri olmalı. Sabri bu pozisyonda daha iyi.

* Eğer Galatasaray 4-4-2 kullanmak istiyorsa, Baros'u daha etkili kılmalı. Riera ve Kazım, Baros'un kaderini değiştiremez. Özellikle alan savunması yapan takımlardan bahsediyorum. Burada yük orta saha oyuncularına biner. Sürekli olarak iyi bir form içerisinde olmaları gerekir. Galatasaray bu şekilde çok rahat çözülür.

Fatih Terim'in Taktik Bilgisi
Galatasaray - Samsunspor karşılaşmasında bir anda oyun durdu. Terim oyuna Elmander'i alacaktı. İçimden "Eğer şimdi Baros çıkarsa, bu bir halta yaramayacak." diye geçirdim. Sahaya 4-1-4-1 şeklinde dizilen Galatasaray bunu 4-4-2'ye çevirecekti ve Terim oyundan Kazım'ı aldı. Fatih Terim'in taktik bilgisine olan güvenim bir kez daha arttı bununla. Geçen dakikaların ardından oyun 1-1 devam ediyordu, bir kez daha benzer şekilde düşündüğümü hissettim Fatih Terim ile. Milan Baros şimdi çıkmalıydı. Oyuna Sercan dahil oldu ve Galatasaray sanki kilidi açmayı başaracaktı. Öyle oldu, Sercan ve Elmander'in mükemmel uyumuyla Galatasaray maçı 3-1 kazanmayı başardı. Bu Fatih Terim'in oyun felsefesini değil ancak dizilişler üzerinde değişikliği sık yapabileceğini gösteriyor.

Böyle bir ihtimali kimse içinden dahi geçirmek istemez ancak Fatih Terim'in üçüncü döneminde de başarısız olması, hakkında "O dönem onun elinde Hagi vardı" dedirtmeye devam edecek. Bunu kendisi de istemez. Kendisini kanıtlamak konusunda aşmış, ancak sahip olduğu dokuları yüzünden her seferinde "bir kez daha" harmanlanmış bir karaktere sahip. Fatih Terim'in bu nedenle Galatasaray'a, Galatasaray'ın ise ona ihtiyacı var. Oynanan futbol geçtiğimiz yılın kanser izlerini taşısa ve "nerede kalmıştık" dedirtse de, bunu zamana yaymaya herkesin ihtiyacı var.

Şimdi sen yap bakayım!

2011-09-18T04:00:00.000+03:00

"14 gün içinde burada sizi seyretmeye gelen insanlara ödedikleri bilet parasının hakkını vermek zorundasınız."

Johan Cruijff, felsefesi üzerine bir soruya

"İyi oynadık. Beni bu işin içinde mutlu eden şey bu. Tek bir şey yaptık, insanlar buraya geldi, iyi vakit geçirmek için bilet parası ödedi ve 90 dakika boyunca eğlendi. Çok çalıştık, iyi oynadık ve elbette kolay değildi."

Pep Guardiola, Osasuna maçının ardından

20 En Sevdiğim Film Kapakları

2011-09-15T16:00:00.000+03:00

İstanbul

2011-09-09T04:20:00.000+03:00

Şekli gördüğüm anda kuzenime "bas tetiğe" dedim. Fotoğraf İstanbul'u çok iyi anlatıyor. Batmaya hazırlanan bir güneş, korna vızıltıları ve hemen arkada yükselen ezan sesleri!..

Guardiola'nın 3-4-3 formasyonuyla zamana yolculuk!

2011-08-31T17:15:00.000+03:00

2 Mart 2007, Pep Guardiola El Pais gazetesindeki köşesinden,

"Söylediğine göre Dream Team Zaragoza'da geri döndü. Ancak ben Dream Team'in çok daha önceden bittiğini düşünüyorum."

Guardiola'nın bunu yazma sebebi Frank Rijkaard'ın ertesi gece Thuram, Puyol ve Oleguer'i 3'lü savunma olarak kullanması ve bu maçla ile ilgili üzerinden büyüyü atamamış olanların, o düzeni Johan Cruijff'ün 3-4-3'üne benzetmesiydi. (Johan Cruijff, Barcelona'nın başında olduğu sürede felsefesini bu düzen üzerinden işletti.) Estetik bir maçtı, tıpkı Villareal maçında olduğu gibi. Guardiola'nın bu yazısı ve Villareal maçı sonrası yaptığı basın toplantısından ufak ayrıntılarla yeni sezonda neler yapmaya çalıştığına bir göz atalım.

Öncelikle Cruijff'ün 3-4-3'ünden söz edelim, bugün her ne kadar kendisi de Guardiola'nın takımının daha iyi olduğunu düşünse de, Johan Cruijff'ün takımı sahip olduğu düzenle birlikte daha çok hücum yapma fırsatı yakalıyordu. Aslında bu, onların bir çok defa ağır yenilgiler almasına sebep oldu ama bu riskle oynamayı en başından göze almışlardı...

Johan Cruijff'ün kullandığı 3'lü savunma:

---------------- Koeman ----------------

--- Ferrer -------------------- Carlos ---

Frank Rijkaard'ın kullandığı 3'lü savunma:

---------------- Puyol -------------------

--- Olequer ------------------- Thuram ---

Pep Guardiola'nın kullandığı 3'lü savunma:

---------------- Busquets ----------------

--- Mascherano --------------- Abidal ---

Sadece savunmacılara bakarak Guardiola'nın ne denli bir risk aldığını görüyoruz çünkü elindeki oyunculardan sadece birisi gerçek anlamda savunmacı diyebileceğimiz türden. Cruijff ve Rijkaard'ın göbeğindeki oyuncuların sert yapılı ve savurucu olduğu da aşikar. Bu yönden baktığımızda Guardiola'nın elinde sadece teknik, iyi bir top çalıcı var. Ancak o bunu da çözmüş... Antrenmanda oyuncularına her seferinden biraz daha fazla olarak, topu bırakmamalarını ve kaybettiklerinde onu çok hızlı bir şekilde almalarını istemiş, ayrıca oyunu savunmanın dışında oynamaları gerektğinden bahsetmiş. Keza oyuncuları bunu başardı. Katalan radyosuna göre maçın 75. dakikalarında Barcelona'nın topa sahip olma oranı %80'in üzerindeydi. 5 gol atan ve sayısız atak girişimde bulunan bu takım savunmada çok az topla oynadı. Keita gereğinden daha fazla baskıyla rakibine orta alanda fırsat vermedi. Barcelona'nın 4'lü savunma oynarken yaptığı en iyi hareket 3'lü savunma. Çünkü genelde Alves efendi hücum ile meşgul oluyor. Ancak şu var, Barcelona 4'lü savunma oynadığında orada topla daha rahat oynayabiliyor.

"Bu kulübün içinde olduğum sürece iyi futbolun her zaman orta saha oyuncularından geldiğini düşündüm."

Pep Guardiola

İyi futbolun getiricisi orta sahalarGuardiola'nın çok önemli bir anahtarı var, Cesc Fabregas. Gelir gelmez ne denli bir kupa kazanma isteği olduğunu çok iyi bir biçimde gösterdi ve Barcelona ile şimdiden 2 kupa ekledi kariyerine. Guardiola öyle anı yaşayan biri değil. Her zaman bir planı var. Bu nedenle Thigo ve Fabregas geçtiğimiz pazartesi sahada birlikte oynadı. Bir 3-4 yıl sonrasını öngörebiliyor. Guardiola'nın kullandığı düzeni, kendisinin içinde bulunduğu ve komutanlığını yaptığı o takımın orta saha düzenine benzettim.

------------- Pep Guardiola --------------

------------------------------ Amor ------

------- Laudrup --------------------------

---------------------- Bakero ------------

Burada Fabregas, Bakero ile benzer bir görevi üstlenmiş durumda. Öncelikle Bakero dönemin kaptanı. Barcelona için 115 gol attı. Orta saha düzeninde pas trafiğini hızlandırmak adına bir duvar örücü. Ceza alanına yaptığı koşular ve o küçücük boyuna rağmen yaptığı mükemmel kafa vuruşlarıyla tanınır. Fabregas'ın Villareal maçında onun rolünü aldığını söylemek yanlış olmaz. Andres İniesta'yı Fabregas'ın pozisyonu sebebiyle daha az hücumda gördük ama her mevkide mükemmel hızını ve zekasını gösterdi bizlere. Onu Laudrup ile eş değer kılmamız çok tatlı olur, göze hoş gelirdi. Amor'un Thiago ile eşleşmesi garip değil çünkü Amor döneminde çok yönlü bir oyuncu ve takımın çok önemli bir parçasıydı. Thiago için henüz bu erken ama önünde bir harika bir gelecek görünüyor. Elbette Pep Guardiola'yı biriyle eşleştireceğimi sanıyorsanız yanılıyorsunuz.

"Bu düzende oynadığınızda kanat forvet görevi üstlenen oyuncular daha statik olmalı."

Pep Guardiola

Bielsa üzerinden gidelim. Bu düzen Alexis'in işine yaradı biraz. Çünkü Bielsa'nın Şili'si de benzer bir şekilde boy gösterdi kupada. Sanchez bu nedenle görevini iyi biliyordu. Villareal karşısında ondan çok iyi baskılar gördük ve bu, topun hızlıca Barcelona'ya geçmesini sağladı. Pedro ise bunu formayı giydiği dönemden beri yapıyor, maçın ilk yarısında Zapata'ya basarak kazandırdığı korner iyi bir örnek...

Basın toplantısında Guardiola, bu düzen ile ilgili söylenenleri kabul etti. Ancak yine atladığımız birşey var ki, önemli olan Guardiola için bu değil, takımın sahip olduğu oyun felsefesi. Guardiola 3-4-3 formasyonunu kadro sıkıntısı nedeniyle kullandı ve bundan basın toplantısında bahsetti. "Mevcut oyuncularımız olsaydı, bunların olacağından şüpheliydim." Bir kez daha Guardiola'nın El Pais'deki köşe yazısına göz atalım: "Bir gün, dörtlü savunma çizgisiyle oynasaydık daha fazla ileri gidemeyecektik, oysa üçlü oynayabilirdik. Ben üç dedim, beş değil. Basit bir biçimde bunu hallettik ve iyi bir iş çıkardık. Sonra kupada yarı finale yükseldik."

Bazıları aksini söylese de, Guardiola'nın içinde olduğu futboldan sanırım hiç bıkmayacağım. Çünkü güzel düşünen, güzel bakar. Güzel bakan keyif alır. Keyif alan asla sıkılmaz. Onlar her zaman kazanır...

Tik-Tak

2011-08-29T12:30:00.004+03:00

George Graham'ın futbolcu transferinden komisyon aldığı ortaya çıkınca kovulmuştu. Bruce Rioch'un sonu da farklı olmayacaktı. Arsenal berbat durumdaydı. 1996 Eylül'ünde stat ekranından bir adam "Bonjour" diyerek kendini tanıttı. Arsene Wenger. Bu adam diğerlerinden biraz farklıydı. İngiliz futbolunun alışılagelmiş oyun tarzının uzağındaydı. Bu adamın yapmaya çalıştığı şey kazanmanın yanında futbolseverlerin seyir zevkini artırmak ve kendilerinde saygı uyandırmaktı.

Arsene Wenger İngiliz futbolunun çok üzerinde bir teknik direktör. Kişisel olarak onu gelmiş geçmiş en iyi teknik direktörler arasına koyabilirim. Yıllar boyunca hedeflediği gelişim ve gelecek teoirilerini kulübün felsefesi haline getirdi. Adını kulüp ile özdeşleştirdi. Arsenal'den bahsettiğimizde onların bize diğerlerinden daha farklı bir çağrışım uyandırdığını hissediyoruz. Bunu İngiltere'de başarmak zordur ve hele ki elle tutulur birşeyler elde edemediğinizde... Mesela Ferguson, onun için diyebilirler mi "Takımı 3 yıl boyunca hiçbir kupa kazanamayacak..." Her menajerin farklı yapısı, oturttuğu bir kimliği var. Ve uzun vadede süregelen teknik direktörler oturttuğu kimliği taraftarın beklentisi doğrultusunda aşılar. Bunda İngiltere'deki menajerlik sisteminin de etkisi olduğunu söyleyebiliriz. Wenger bu açıdan ele alındığında İngiltere'de gerçekten farklı gözle bakılması gereken bir teknik adam. Öyleki Barcelona'ya transfer olmadan 2-3 ay önce Fabregas bir cümleyle bunu çok güzel özetlemişti: "İspanya'da 2 yıl boyunca kupa kazanamazsanız sizi değiştirirler ama burada öyle değil."

Wenger'in son yıllarda göze çarpan bir eksikliği var. Odak noktası zayıflığı. Wenger düşünmesi gereken her konuyu detaylıca ele alıyor ancak söz konusu kupa kazanmak olduğunda yetenekli oyuncuları sahada sadece isimleriyle kalıyor. Bu son yıllarda Arsenal'de bir beklenti olmaktan çıktı. Taraftar kupa kazanmak istese de sanki "bu olmasa da olur" gözüyle bakıyor. Ve bu iyi bir şey değil. İleride dönüp neler yaptığına bakmak istediğinde orada elbette bir kanıt olması gerekiyor. Özellikle de futbolda. Kaliteli bir başarısızlık geminin su almasına sebep oluyor. Bu su ilerledikçe seviyesi yükseliyor ve gemi batma noktasına geliyor. Ve bu şansı vermemelisiniz. İngiliz futbolunda 20-25 yıllık dönemlerde belirli bir takım kazandıklarıyla öne çıkabiliyor. Önceki yıllarda bu üstünlük Liverpool'un elindeydi ve şimdi Manchester kazandı. Chelsea ve Arsenal ise onların sürekli gerisinde kaldı...

Aslında Arsenal'in eski durumunda olmayacağını söylemek basit. Çünkü anahtar oyuncularını sattı. Barcelona Fabregas'ın dönmesi için elinden geleni yaptı, Nasri ayrılmak istedi. Wenger yerini dolduramadıklarında kazanmayı bırakın, futbol oynamaktan keyif alan o çocukların son iki haftadır topla oynama yüzdesi %40'lara indi. Durum böyle olunca Manchester United 8 golü atmakta vasıfsız kalmadı. Eski bir Liverpool efsanesi Alan Hansen onun için şöyle diyor: "Asla çocuklarla kazanamayacaksın." Kendisi aksini düşünse de, bilinen birşey var: Arsene Wenger 15 yıllık Gunners kariyerinin en büyük sınavlarından birini verecek...

Guardiola'dan İkinci Adama Bir Ders

2011-08-20T03:00:00.010+03:00

24 Kasım 1996. Rabson'un Barcelona'sı San Mames'de Bilbao'ya konuk oluyor. Mourinho, Barcelona'da Rabson'un yardımcısı. Bilbao çalıştırıcısı Luis Fernandez bir anda yedek kulübesinde Mourinho ile bir tartışmaya giriyor. Bir adam, maçın ardından soyunma odasına giderken Fernandez'in omzuna dokunuyor. Onu "sen nasıl karışırsın benim adamıma" dercesine tartaklıyor. Bunu sözlü iletişim ile yapıyor. Adı Pep Guardiola. Maçın ardından basın toplantısında Fernandez tartıştığı adamı tanımadığını söylüyor. Yıllar sonra Mourinho, Guardiola'nın yardımcısı Tito'nun gözüne parmağını sokuyor. Basın toplantısında onu tanımadığını ve bundan artık bahsetmek istemediğini söylüyor. Bundan bir kaç dakika sonra Guardiola'ya bundan bahsediyorlar. Guardiola sanki yıllar öncesine atıfta bulunarak şöyle cevap veriyor: "O Tito'yu tanımıyor olabilir ama ben Karanka'yı tanıyorum..."

Deha, ustasına yetişti!

2011-08-18T09:00:00.006+03:00

Yeşil sahalar elbette Mourinho'nun çirkinleştirdiği gibi kalmayacak. Arada güzel şeyler olacak. Guardiola bir kaç saat önce kazandığı kupayla ustası Cruijff'a yetişecek. Cruijff kazandıklarını 88-89 ve 95-96 sezonları arasında yaparken, Guardiola buna sadece 3 yılda yetişecek. 11 koca kupa. Bir öykünün simgeleri. Ve tüm bunları Cruijff'ün uyguladığı felsefeyle kazanmak futbolda "o eskidendi" tabusunu yıkıyor. Ustanın dediği gibi: "Kalite için başarı, başarı için kalite!"

Guardiola: 3 La Liga, 2 Şampiyonlar Ligi, 3 İspanya Süper Kupası, 1 Avrupa Süper Kupası, 1 Kıtalararası Kupa, 1 Copa del Rey
Cruijff: 4 La Liga, 1 Kupa Galipleri Kupası, 1 Copa del Rey, 1 Avrupa Süper Kupası, 3 İspanya Kupası

Fabregas Barcelona'da: Bir iskandinav masalı sona erdi!

2011-08-15T03:30:00.003+03:00

Geçtiğimiz yıl Kral Kupası finalinde Barcelona hiç de alışkın olmadığı bir biçimde Ronaldo'nun golüyle geriye düşmüş ve herkesi bir telaş sarmıştı. Bu elbette skor tabelasında kendini arkaya attıran bir histen daha fazlasıydı. Barcelona yedek kulübesi için bizim o kahvehanelerdeki konuşmalara benzer birşeyler söylenmişti. "Dışarıdan maçı çevirecek adam lazım abi!" Gerçekten de öyleydi. O sırada Guardiola'nın yapabileceği en iyi hamle Bojan Krkic ve saha içindeki bir kaç pozisyon değişikliğiydi. Messi'nin ve İniesta'nın bireysel çabaları sonuç vermemiş ve kupa Madrid'e gitmişti. Aslında bu sene başında Guardiola'nın yapmak istediği tercihti. Guardiola iskeletini bozmak istemiyor, gerektiğinde genç oyunculara belirli zamanlarda şans vererek takıma uygunluk getiriyordu. Bu tip takımlar elbette final günleri karşılaştıkları sürprizlerden hoşlanmaz. Bunu sağlamlaştırmak adına Barcelona'nın bir sonraki sezon için yaptığı hamlelere değinmekte fayda olacak.

Fabregas evine geri döndü (Fotoğraf: MD)

Bu gece Süper Kupa finalinin ortasında Arsenal, resmi web sitesinden Fabregas'ın Barcelona'ya gerçekleşen transferini duyurdu. Bu iş zamanında Cennet Mahallesi'nde Ferhat'ın Sultan'ı isteme olayına dönmüştü ve böylece bir destan sona erdi. Fabregas'ın dönme arzusu, Barcelonalı futbolcuların onu takımda görmek istemelerine yönelik demeçler; hatta Xavi ve Wenger sürtüşmesi dahi olmayacak. Bu işin sevindirici kısmı.

Aslında ben Fabregas'ın düne kadar gereksiz olduğuna düşünüyordum ama Guardiola'nın takımına kazandırdığı uygunluğun bir yere kadar olduğuna inanıyorum. Her yıl daha iyiye gidiyor diyebileceğimiz bir Madrid'in karşısında tüm sezon boyunca hedefi her sene yaptığını bir daha yapmak olan bu takımda topla tek dripling yapma lüksünü Messi'ye veremezsiniz. Guardiola önce Messi'nin yükünü hafifletmek istedi ve Sanchez'i sağa koydu. İlk maçında hiç de fena değildi. Bielsa ile çalışmış bir oyuncu bana göre hücum anlamında Barcelona'da sıkıntı çekmez. Geçtiğimiz basın toplantısında Guardiola da bunu vurguladı. "Alexis'in Bielsa ile çalışmış olması belirleyici değildi ama bu bir güvenceydi. Oyuncular ondan birçok şey öğrendi." Barcelona'nın Sanchez ile daha fazla top kaybedeceğini düşünenler ya da takıma uygun olmadığını söyleyenler var ancak ben onlara katılmıyorum. Mesela Cruijff topla oynama lüksünü Laudrup ve Stoichkov'a verirdi. Bu tip oyuncuların belirli bir risk alma görevi var. Bunu yaparlar ancak savunmayı da iyi yaparlar. Guardiola'nın izinden gitmek istediği şey bu. Bu nedenle Alexis transferini doğru buluyorum.

İkinci büyük vurgun Fabregas oldu. O gelmeden İspanya'da yine "Xavi ile birlikte oynayabilirler mi?" dedikoduları çıktı. Xavi ve Busquets bunlara katılmamıştı. Hatta Busquets bir demecinde şöyle dedi: "Mascherano ve benim için de aynı şeyi söylediler ancak birlikte bir çok maç çıkardık ve birlikte oynayabileceğimizi gösterdik." Bir kere şunu anlamalıyız: Barcelona'da "kesilmek" diye birşey yok. Herkes bundan bahsediyor. Sadece az ve çok süre almak var. Kimse orada 'Bana şans verilmiyor' ya da 'Bana güvenilmiyor' diyemez. Bu oyuncunun kendisini direk yalancı olarak çıkarır. Guardiola takımda ilk olarak bunu önlemek amacıyla birbiriyle sürtüşen Ronaldinho ve Deco'yu gönderdi. Ardından sesi bir türlü kesilmeyen Eto'o. Kim daha fazla süre alabilir sorusuna geldiğimizde, bence Busquets'e az süre vermek bir çılgınlık olur. Geçtiğimiz yılın en çalışkan oyuncularından biri oydu. Harika bir pozisyon bilgisi ve top çalma yeteneği var. Önlerinde Fabregas ve Xavi'nin iyi bir ikili olacağını düşünüyorum. İniesta, Messi, Villa, Sanchez ve Pedro'nun rolleri paylaşacağını düşünüyorum. Guardiola'nın en çok sevdiği şeylerden biri oyuncuları farklı pozisyonlarda yoğurmak. Bunun en iyi örneğini bu gece gördük. Takımın göbeğinde bir sol bek ve bir defansif orta saha oynadı. Mascherano bence maçın en iyilerindendi. Gelin şöyle bir pozisyon randımanı yapalım:

Savunmanın sağı: Alves, Adriano, Puyol
Savunmanın göbeği: Puyol, Pique, Fontas, Mascherano, Abidal, Busquets
Savunmanın solu: Abidal, Maxwell, Adriano, Puyol

Defansif orta saha: Busquets, Mascherano, Keita, Fabregas
Merkez orta saha: Xavi, Thiago, Fabregas, Keita
Ofansif orta saha: İniesta, Afellay, Alves, Fabregas

Sol hücum: Villa, İniesta, Sanchez, Afellay, Messi
Merkez forvet: Villa, Messi
Sağ hücum: Pedro, Messi, Sanchez

Buradan söyleyebiliriz ki, takım bir savaşa girdiğinde harika bir yoğunluk sağlayacak. Ve oyuncuların üzerindeki etiketin bir önemi olmayacak çünkü oyuncular şöyle diyecek: "Ben 20 kişilik kadronun bir bireyiyim. Dünya'nın en iyi takımında oynuyorum ve 3 yılda 15'ten fazla kupa kazanan bu takımın içinde burada kesilmek söz konusu olmamalı."

El Clasico'da birbiriyle örtüşmeyen demeçler görmemize artık şaşırmıyorum. Mourinho "Sezonun en boktan kupası" dediği bu çift kart üzerinde kullanabileceği en iyi adamları kullandı ve takımını müthiş hazırlamış göründü. Barcelona'da ise Guardiola "Bu maçı oynamamız bizim geçtiğimiz sezonun en iyilerinden olduğumuzu gösteriyor. Bu bir final ve bahane yok." demecini verdi ve oldukça zor anlar yaşadı. Maçtan sonra Fabregas transferine verdiği cevap çok hoşuma gitti: "Pazartesi sabah gelip başlayacak. Çarşamba sahada olup olmayacağını göreceğiz."

Başlıksız

2011-08-12T20:30:00.000+03:00

Ne denir ki şu görüntüye? Kaç futbolcu gözlerimi doldurdu acaba bugüne kadar senden başka? Sözün bittiği yerdeyim be çocuk, o formayı çıkarmadan üstüne takmışsın ya o çubukluyu, susturuyorsun insanı be çocuk...

Yolun açık olsun be aslan, o forma sırtında olmasa bile hep kalbinde olacak, biliyorum. Biliyorum çünkü biz seni hep "parçalı"yla bildik, senle büyüdüm ben, o formayı üstüne ilk taktığın günü hatırlıyorum, sanki yıllardır oynuyordun, gollere öyle bir seviniyordum ki anlatmam güç. Ya şimdi? Gittin ya, yine aynı şekilde sevineceğim, bu sefer yıllardır dışardaymışsın gibi değil, sanki her gün ilk kez başka formayı giyiyormuşsun gibi seyredeceğim seni. Çünkü biliyorum, üstündeki o çubuklu çıkınca altında daima parçalı olacak, biliyorum çünkü o parçalı hep senin yanında olacak.

Yolun açık olsun be Kaptan, Aslan Yürekli Kaptan...

Güle Güle Arda Turan

2011-08-10T03:00:00.008+03:00

Clint Eastwood'un yazdığı ve oynadığı en etkileyici filmlerden biriydi Milyon Dolarlık Bebek. Gerçek bir hikâyenin üzerinden işlenmesi onu daha da çekici yapmıştı. Maggie'nin en iyisi olana kadar gösterdiği çaba, izleyicilerin onun adını haykırana kadar Maggie'nin kendi içinde yaşadığı savaş; ve yediği son yumruktan sonra yaşadıkları kaldırılamazdı. Maggie bu travmadan sonra hocası Frankie'ye şöyle demişti: "Bu makineyi kapat. Artık bununla yaşayamam, adımı bizzat söylemeseler de bana tezahürat yaptılar." Ve ardından Morgan Freeman bu sahneyi şöyle özetlemişti: "Gerçek şu ki sadece tek birşey için yaşayan insanların elinden bunu aldığınızda onlar artık gerçek bir savaşçı değildir..."

Biri çok sevdiği, hayranı olduğu Arif abisinin 6'sıydı, diğeri altyapısında olmaktan gurur duyduğu kendi forma numarası olan 6'ydı. İkisini birleştirip bir çocuk koydular sahaya. En tatlı hikâyelerden biri oluverdi. Onu sahaya koydukları günden beri, her zaman adından etkileyici bir biçimde söz ettirmeyi başardı.

Arda'nın adını ilk olarak içinde çok güzel anılarım olan kurs hayatımda duydum. Oradayken de kendimi Galatasaray olmadan rahat hissetmezdim. Telefon taşımamıza izin vermezlerdi. Haber alamazdık dışarıdan. Galatasaray'ın en dandik ön eleme maçlarından biri, bir genç çocuğun adını duyurdu. Hocama maçın skorunu söyletmek o kadar kolay değildi. En sonunda "Onlar iki gol attı" dedi. Ardından bizi sordum, telefonu gösterdi. 5 gol atmışız. Arda adını ilk orada öğrendim. Güzel bir hikâyeydi.

Bolesnav maçında 2 gol atan Arda'yı hemen ertesi maçta Gerets'in yedek bırakması herkes tarafından ilginç olarak karşılanmıştı. Ama eminim Arda'yı piyasaya bu denli yavaş yavaş sürmek onun için en iyisiydi. Çünkü Arda kaptanlık bandını aldıktan sonra gösterdi ki, ani kararlara alışkın değil. Biz de değildik. Bir çok taraftar 2008 yılında kritik şampiyonluk maçlarından birinde, Gençlerbirliği'ni 0-1 mağlup ettikten sonra onun o çamurlu formasının armasında yazan 66 numaraya daha fazla aşıktı. Bir çok taraftar, onun 66 numarayı giyerken Anfield'a dahi fazla gelen bileklerine daha fazla aşıktı. Bir çok taraftar yine onun Skibbe'nin altında Trabzonspor'a çizgiden attığı aşırtmadan sonra yaşadığı sevince daha fazla aşıktı.

Arda çoğu zaman ağrıları göze alarak maçlara çıktı. Bu yanlıştı ama yapanlar da vardı. Geçtiğimiz yıl Xavi de benzer hikâyeyi yaşamıştı. Düşünüyorum da bu iki futbolcunun yapısını ortak kılan ne? Sevgi?..

Messi'yle kıyasladılar, yeni Metin Oktay dediler, kilo aldı koca götlü koca kafalı dediler. Lüks arabalara biniyor, camiye gidiyor, dışarı çıkıyor dediler. Arda Messi değildi. Arda Metin Oktay da değildi. Arda koca götü, koca kafasıyla sayısız gol attı, asist yaptı. Bu onun en iyisini göstermesine engel değildi. Camiye gidene karışmayanlar, dışarıya gitmesine de karışamazdı. Arda, Arda'ydı..."Ben 22 yaşında Arda'yı izleyen bir taraftar olsaydım onu kıskanırdım."

Bir çok efsane oyuncunun kariyerinde medya ile yaşadığı sorunlar oldu. Aslında medyayı en iyi özetleyen Kewell'ın bir yorumuydu: "Sanırım dünya var olduğu sürece hiçbir medya iyi olamayacak." Terbiyesizlik yaptılar, sustu. İleri gittiler, tepkisini verdi. Ama en güzeli sakatlığından sonra çıkıp Manisa deplasmanında 10 dakikada şovunu yaparak 2 gol atmasıydı. Yine benim de tribünde izlediğim bir dostluk maçında, Avusturya'ya karşı rakiplerini alt ederek golü atan Arda, medyaya dönüp "Bunu da yazın" dedi. Elbette yazdılar.

Hiç hatası olmadı mı? Frankie'nin defalarca uyarmasına rağmen Maggie'nin bir boks maçında her zaman kendisini koruyabildiğini gördünüz mü? Elbette hayır. Benim de çoğu kez yaşayarak söylediğim gibi, olgunluk yaptığın yanlışların ardından gösterdiğimiz erdemlilik ile öğrenilir. Arda için kaptanlık pazubandı koluna öylece takılan basit birşey değildi. Arda için kaptanlık, Ali Sami Yen'in soyunma odasında maçlara çıkmadan önce aynaya bakarak o bandı ruhunda hissetmesiydi.

Hadi konuşalım, 19 yaşında Anfield'da dünyanın en harika taraftarının önünde kendisini özel hissettiren kaç tane futbolcu izledik? Arda'ya Liverpool'a olan hayranlığından dolayı kızıyorlar. Arda bunu söylerken dahi Galatasaray ile bağdaştırıyor, Liverpool'u Galatasaray'a benzettiğini söylüyor ve bu yüzden onlara hayranlık duyduğunu söylüyordu.

Gerets ile hayalleri, Kalli ile disiplini, Skibbe ile taktiği, Rijkaard ile olgunluğu, Terim ile motivasyonu öğrendi. Herkesten birşeyler aldı. Adına seviniyorum çünkü en olgun döneminde Avrupa tecrübesi yaşayacak. Diğerleri gibi olmayacak. Kendisini en iyilerle kıyaslatacak. Arda artık burada gerçek bir savaşçı değildi. Eminim Galatasaray her zaman kalbinin bir köşesinde olacak.

“10 yıl sonra nerede olacağımı bilemem ama şu kesin ki bu kalpte her zaman Galatasaray olacak."

Sol elinde top ve sağ eliyle yumruğunu sıkarak Hagi'nin golüne sevinen bu çocuk, Galatasaray'ın kaptanı oldu. Mustafa Denizli'nin dediği gibi bu resme bakarız, ve ardından sayısız cümleler kurarız...

Milyonların karşısında bir hayat mücadelesi

2011-07-21T12:00:00.001+03:00

Umrunda mı karşısındaki adamın kim olduğu ya da ne kazandığı? O sadece karnını doyurmaya çalışıyor... Fotoğraf Los Angeles'tan.

Hayat bir kez daha kötü davrandı

2011-07-18T15:30:00.003+03:00

Copa America başlamadan önce gözler yine bir sezonda 50'nin üzerinde gol atan Messi'nin üzerinde oldu. Arjantinliler buna yönelik demeçler verecek ve herhangi bir başarısızlıkta Messi'nin başarısızlığı, Arjantin'in başarısızlığının önüne geçecekti. Yine öyle oldu. Hayat, 2010 Dünya Kupası'nda olduğu gibi, Arjantin ile birşeyler kazanmak isteyen o çocuğa bir kez daha kötü davrandı...

Arjantin'in kadrosuna şöyle bir baktığımızda, aslında bu başarısızlığı hak edecek kadar kötü görünmüyor. Teknik açıdan bir çok şey yazıldı ve çizildi. Bolivya maçında ısınmalarına çıkmadan önce Zanetti Barcelona'nın dizilişi ve oyun felsefesi üzerine sorulan bir soruya "Onları olduğu gibi kopyalayamayız. Sadece elimizdekilerle en iyisini yapmaya çalışacağız" şeklinde cevap verdi. Messi'nin saha içi pozisyonu, takım arkadaşlarının ona göre alacağı şekil ve sahayı nasıl parselleyebileceğiniz önemli bir soru işareti, özellikle forvetler için.

Arjantin'in kadrosunda Messi dışında standartın üzerinde dört forvet var: Sergio Aguero, Carlos Tevez, Gonzalo Higuain ve Diego Milito. Bunların sadece ikisini oynatabiliyorsunuz ve diğer kalanlar bir barut gibi, en ufak bir kıvılcımda oyuna girecek ve maçı değiştirebilecek isimler. Barcelona'da Messi'nin attığı soloların teknik açıdan bir nedeni var. Messi bunu normalin üzerinde bir çok kez yapıyor ve yapmaya devam ediyorsa, sonunda silahını çıkarıp rakibini öldürüyorsa bu her seferinde o kadar kolay olmamalı. Messi, blogda da çevirdiğimiz bir röportajında koşuya başladığında Pedro, Alves, İniesta ve Villa'nın ona doğru pozisyon aldığından bahsediyor ve bu yardımcı rol, Messi kaleyi bulana kadar yürümeye devam ediyor. Oyun sıkıştığında Barcelona bunu sık sık yapıyor ve Messi'yi gole götürebilecek her yolu deniyor. Villareal maçında Pedro ile yaptığı ikili oyun ya da Sevilla ve Panatinaikos'a atılan goller buna çok iyi bir örnek. Arjantin'de ise Messi koşuyu yapmaya başladığında forvet oyuncuları ileri doğru pozisyon alıyor ve Messi'yi bir pasör gibi kullanmaya çalışıyor. Yani gol pozisyonuna kendileri girecekmiş gibi hareket ediyorlar ve pas bekliyorlar. Ayrıca Arjantinli'nin istatistiklerinde şut sayısının düşüklüğü, bunu kanıtlar nitelikte. Tüm bunların, neden Messi'nin Arjantin'de golcü bir kimliğe bürünemediğinin sebeplerinden olduğunu söyleyebiliriz.

Çizginin diğer tarafında ise bunun altında bir turnuva düzenin yatıyor olması önemli bir etken. Eğer o gün iyi değilseniz şuanda Arjantinli gazetecilerin yaptığı gibi, başarısızlığın nedenleri tartışılmaya başlanır. Bu tür turnuvalarda garantici takımları daha fazla görmek mümkün. Sert bir yapı içine bürünürler ve oyun alanını yapabildiğince kısa tutmaya çalışırlar. Bu Barcelona'nın oldukça alışık olduğu bir savunma mekanizması. Rakip takım oyunu sıkıştırmaya başladığında Barcelona sahada boşluğu kovalıyor ve oyunda bir açığı görerek şans yaratmaya çalışıyor. Takımın orta sahasının bunu yapabilecek düzeyde olması çok önemliydi. Arjantin'in oynadığı 4 karşılaşmada Sergio Batista'nın farklı oyunculara süre verdiğini görüyoruz. Değişmeyen tek oyuncu takımın kaptanı Mascherano. Ve o da çok kötü bir performans sergiledi.

Arjantin için "Yıldızlarla dolu, takım değil" ifadesini kullanabiliriz. Takımda bireyselliği ile ön plana çıkabilecek bir çok oyuncu var fakat takım olmayı başaramadılar. Ve Arjantin, bu jenerasyonu kupasız tamamlarsa Maradonalı dönemini daha çok özlemeye devam edecek...

Arjantin'de bir yüz: Carlos Tevez
Arjantin halkı milliyetçi oyuncuları sever. Tevez de onlardan biri. Kötü oynasa dahi sahada gösterdiği mücadele onları mesh eder. Ancak Tevez, gittiği her kulüpte ne denli sorunlu bir oyuncu olduğunu gösterdi. Uruguay maçında 83'de Aguero'nun yerine oyuna dahil olan Tevez, sahadaki 9 numara pozisyondan şikayet etti ve bir varlık gösteremedi. Ardından Batista, ona penaltılarda sorumluluk verdi. Muslera o penaltıyı maç sonrası verdiği röportajda "Tevez koşmadan önce duraksadı, sonra köşemi seçtim ve şanslıydım" diye yorumladı. Arjantin Copa America'ya veda etti. Bugün ise, Manchester City yönetimi Tevez için gelen 45 milyon €'luk teklifi kabul ettiğini açıkladı. Tevez şimdi Brezilya yollarında...

Ne söylememi istersiniz?

2011-07-11T20:18:00.003+03:00

Ne söyleyeyim ben şimdi? Bir aydır süren şu, tırnak içinde belirtiyorum, "can sıkıcı" muhabbetten sıkıldım artık. Aziz Efendi hastaneye, adliyeye, hastaneye... Hepsi de bir saatlik aralıklarla, bu mu yani? Bir ay oldu neredeyse, sıkıldım cidden artık. Ne söyleyeceğim ben şimdi?

Adamlar maçları almış, savcı diyor delil var, emniyet diyor delil var, nerede abi? Niye oyalıyorsunuz bu işleri? 18 kulüp bir araya gelmiş de, düşmesin kararı almış da, istemiyorlarmış da, niye yahu? Çok mu meraklısınız emeğinizin çalınmasına?

Ya Ünal Başkan, sen neyden korktun? Daha yenisin bu işlerde, sen neyin korkusuyla sessiz kalamadın, sessiz kalamadın diyorum çünkü konuştukların o kadar sahteydi ki sessiz kalmak daha iyiydi bana göre. Ne söylememi istersiniz cidden? Federasyon doğru mu yaptı? Yok, sıkıldım artık, cidden sıkıldım. Şikeci damgasıyla bilmem kaç kulüp başkanı gözaltına alınıyor, federasyon başkanı giriyor, çalışanları giriyor, o giriyor bu giriyor, nerede abi beklenen karar?

Fenerbahçe hiç mi bir şey yapmadı? Tedbirli de mi bırakamıyorsunuz? Söyleyin abi, kararı erteledik deyin, tescillenmedi deyin, askıya aldık deyin, bir şey deyin yahu, bu ne abi? Şampiyonlar Ligi'ne gidecekmiş de, bilmem neymiş de. Niye yahu, bu adamlar sezonun başlamasına bir ay kala düşürülürse yerine takım gelmeyecek mi? Gelecek takım nasıl lige hazırlanacak 1 ayda? Ne yapıyorsunuz arkadaş siz ya, delil yokmuş, kanıt yokmuş. İsteyin o zaman, başkana göz dağı verin, bu ne yahu?

Ne söylememi istersiniz? Resimsiz bir yazı, anlamsız cümlelerle dolu, bomboş bir yazı. Rahatladım ama, bir saattir nereye küfretsem diye beklerken rahatladım. Bırakın fanatikliği de açık konuşun, Fenerbahçe'liler bu lekeden nasıl kurtulacak? Düşmeyince çok mu iyi olacak? Gülmeye de başladım, sinirden. Yazıklar olsun, tek söylemek istediğim bu aslında, YAZIKLAR OLSUN!

1974 Batı Almanya - Hollanda Finali: Şerefin 37. Yılında

2011-07-07T20:00:00.002+03:00

07.07.1974 Münih Olimpiyat Stadı. Aradan 37 yıl geçti ama o final hâlâ unutulmadı. Baskıcı, yapıcı, realist ve bir çok sözlü savaşın yaşandığı bu finalde, Rinus Michel'in dediği gibi finalin şerefi Hollanda için öne çıkan olgulardan biriydi.

Finalden önce Alman basınının Hollandalı futbolcuların yaptığı küçük bir eğlence partisini büyüterek 'seks skandalı' olarak lanse etmesi psikolojik savaş başlattı. Bu sinir harbinin üzerine Michels Almanya'dan röportaj yapmak için kendisine gelen gazetecileri geri çevirdi ve "Almanya ile oynamayacağız, Almanya ile savaşağız" açıklamasını yaptı. Laflar birbirini itti, Alman medyası finalin oynanacağı pazar günü saat 16:00'a kadar halkını tahrik etti ve dünya basını bunu bir savaşın hazırlığı olarak gördü. Karaborsacılar son günü fırsat bilerek fiyatları 10 bine çıkardı. Hollandalılar bilet bulamadıkları için olay çıkardı.

Finalden önce ne dediler?
Berti VOGTS: "Sarı Fare'yi(Johan Cruijff'ü) adım adım takip edeceğim. Ensesinde beni hissedecek."
Franz BECKENBAUER: "Herkes Cruijff diyor... Bana kalırsa, Hollanda Milli Takımında Cruijff'tan daha tehlikeli bir isim var. Johan Neeskens. Onu sahada boş bırakmamamız gerekiyor.
Rinus Michels: "Final günü sahada dişe diş mücadele edeceğiz."

Biraz istatistik üzerinden gidecek olursak, Hollanda finale kadar 148, Almanya ise 92 pas hatası yapmıştı. Gollerde Hollanda 14, Batı Almanya ise 11 gol attı. Şut sayılarında 127'ye 103 yine Hollanda üstünlüğü vardı. Bu istatistiklerden Hollanda'nın pası ne kadar sevdiğini görebiliyoruz. Yanlış pas sayısında üstün olmak, aslında pası ne kadar sevdiğinin ve bunu denediğinin göstergesi. Bu kadar çok pas yapan bir takımın o gün finalden önce tarihin en çok ofsayta düşen takım olması da elbette ilginç değil...

Bir çok yorumcu finalden önce Almanların harika tekniğe sahip olan kaptanı Beckenbeuer'ı ileride kullanmaları gerektiğini düşünüyordu. Böylece kalitesini gol yollarında da gösterebilecekti. Fakat Almanlar için asıl önemli olan konu hücum değil, Cruijff'ü nasıl durdurabilecekleriydi. 1970'de Almanya, İngilizlere karşı oynamış ve Charlton hücumda iki stoperi meşgul edince Beckenbeuer ileri çıkamamış, böylece İngilizler devreyi 2-0 önde kapamış. İkinci yarı Charlton oyundan alınınca Beckenbeuer rahatlamış ve onun üstün oyunuyla Almanlar maçtan 3-2 galip ayrılmıştı. Buna karşılık olarak Beckenbeuer'ın hücuma ne derece katkı vereceği tartışılıyordu. Kupa boyunca kalitesini gösteren, bir çok gol atan ve Hollandalıların fark yaratmasına sebep olan Sarı Fare lakaplı Johan Cruijff'ün önemi aslında takımının oynadığı 'Total Futbol' adlı toplu hücum ve toplu savunma felsefesinin baş aktörü olmasıydı. Cruijff bunu bize finalin henüz ikinci dakikasında göstermişti. Önce savunmaya geçerek iki stoperi hücuma gönderen Cruijff, 20 pasın ardından Rensenbrink'den aldığı topla önce Voghs, ardından Scwarzenbeck'i alt ederek Almanların ceza alanına girdi ve penaltı kazandı. Her zaman topu eline almadan köşesine seçen fakat bu defa topu penaltı noktasına koyduktan sonra hedefini belirleyen usta penaltıcı Johan Neeskens, kupadaki 5. golünü kaydetti ve Hollandalıları 1-0 öne geçirdi. Bu sansasyonel başlangıcın ardından Hollanda duruldu. Hollanda'nın maç boyunca yaptığı en büyük hata buydu. Takımın saha içi antrenörü Cruijff, oyunu yavaşlattı ve yan toplarla oyunu soğutmaya başladı. Fakat Almanlar savaşın erken başladığının bilincindeydi, kazanmak için oynuyorlardı. Olimpiyat stadını dolduran ev sahibi Almanlar, İngiliz hakemin aleyhinde çaldığı her karara tepki gösteriyor ve ev sahipliği avantajını kullanarak üstünlük elde etmeye çalışıyorlardı.

Toplu hücum, toplu savunma: Johan Cruijff, geriden topu alıyor ve savunma oyuncularını atağa gönderiyor

Oyunun soğumasını fırsat bilen Almanlar 25. dakikada Hollanda ceza alanına girdi ve müdahaleyi arkadan izleyen İngiliz hakem ikinci kez penaltıyı çaldı. Paul Breitner'ın sola vurduğu topta kaleci Jongbloed çakılı kaldı ve durum 1-1 oldu. Golün hemen ardından santra vuruşu yapan Hollanda'da Johan Cruijff, takım arkadaşı Rep'e bağırarak daha fazla ileri çıkmasını söyledi. Güveni yerine gelen Almanlar, Houness'u Hanegam'ın sürekli ileri çıkışını değerlendirerek Hollanda arkasına sarkıtmaya başladı. İlk yarının bitime 10 dakika kala Beckenbeuer'ın kullandığı frikik, üstün tekniğini, müthiş zekasını kanıtlar nitelikteydi. Bitime iki dakika kala Müller, golü nasıl kokladığını gösterdi ve Almanları 2-1 öne geçirdi. İlk yarı bittikten sonra topu hakeme vermeyen Van Hanegam'ı hakem, uyararak soyunma odasına gönderince kaptan Cruijff bu defa hakeme çattı. İngiliz hakem onu da kartla tehdit ederek soyunma odasına gönderdi.

İkinci yarı başlarken Alman taraftarlar Cruijff'ün sinirlerini bozmak amacındaydı. "Bonhof'u tanıyoruz, Cruijff kim?"

İkinci yarıda Hollanda baskı kurmaya başladı. Rep'in kullandığı korner sekti ve Breitner topu çizgiden çıkardı. Hemen ardından altı pastan Van Hanegam'ın kafasın Maiter kurtardı. Cruijff'ün sinirleri yine gergin görünüyordu. İkinci yarıda Hollanda Cruijff'e ters biçimde hücum yapmaya çalıştı. Böylece Cruijff'ün markajını iyi değerlendirebileceklerdi. Ancak Cruijff bu kez topsuz kaldı. Son vuruşlarda Maier başarılı ve şanslıydı. 69. dakikada Rep'in kafa vuruşunu bu kez Bonhof çıkardı. Almanları üstün tutan kondisyonları oldu. İkinci yarıdaki müthiş baskıyı savurdular ve kupayı almayı başardılar.

Finalden sonra ne dediler?
Helmut SCHOEN: "Finali kazanmak için oynadık ve kazandık. Hollandalılar maçtan önce havaya girmişlerdi ama sonunda kimin iyi olduğu anlaşıldı."
Rinus MICHELS: "Finali oynamak bir şereftir. İkinci devre 45 dakika bastırdık. Buna karşılık Almanlar tamamen defans yaptılar. Bir kaleci ve artı şans Almanya'yı şampiyon yaptı.
Johan CRUIJFF: "Almanya'ya saygı duyuyorum fakat finali iyi oynayan kazanmadı."
Franz BECKENBAUER: "Cruijff benden daha iyi oyuncu ancak ben Dünya Kupası'nı kazandım."

Dönemin en büyük menajerlerinden biri olan Otto Ratz, Hollanda ve Batı Almanya'nın değerini 59.5 milyon mark olarak hesapladı.
Batı Almanya üçüncü kez final oynadı. Birini 54'de Macarlara karşı kazandı, diğerinde 66'da İngilizlere kaybetti. Hollanda, tarihinde ilk kez final oynadı.
Hollanda kupanın en az gol yiyen takımı. Finale kadar yediği tek gol takım arkadaşı Krol'den.
O güne kadar, Hollanda ve Batı Almanya 19 kez karşılaştı. Almanlar 7, Hollandalılar 6 kere üstün ayrıldı. 6 maç berabere bitti.

Finalden sonra ne oldu?

Johan Neeskens Barcelona'ya transfer oldu ve takım arkadaşı Cruijff ile birlikte Barcelona forması giydi.
Gerd Muller Eylül ayından sonra Alman Milli Takımı için oynamayacağını açıkladı.
Finalden sonra Hollanda'ya dönen futbolcular şampiyon gibi karşılandı.
Hollanda kraliçesi kaptan Johan Cruijff ve antrenör Rinus Michels'e birer madalya verdi.
1974 Dünya Kupası, o zamana kadar yapılan en kısır turnuvalardan biri oldu.
Johan Neeskens, altın ayakkabı ödülünde ikinci oldu.

Kişisel görüşler

Sanırım izlediğimiz bu final, hakkını en çok veren finallerden biriydi. Harika oyuncular, harika ataklar ve harika bir savaş izledik. Hollanda bir 30 dakikayı daha hak etti ancak Almanlar buna izin vermedi. En çok keyif aldığım dakikalar Hollanda'nın topu tekrar kazanma çabası içinde olduğu dakikalardı. Hollandalı savunmacı topu kazanmak için rakibini kovalıyor ve bir başka hücumcu onun yerini dolduruyordu. Buna benzer biçimde bir savunmacı, hücumda bir oyuncunun yerini rahatlıkla alabiliyordu. Bunu ancak tekniği harika bir takımla başarabilirsiniz. Hollanda'nın ilk golden sonra tempoyu düşürmesi en büyük hatalarından biriydi. Cruijff hakemle biraz daha az münakaşa içinde olsaydı daha çok top alabilirdi. Almanya'da maç içinde harika bir Souness izledik. Hakkının verilmesi gerekenlerden biri ise kaleci Maier. Şans da yanında olunca Hollanda beraberliğine izin vermedi. Beckenbauer'ın hücuma katkısı çok büyüktü. Sonuç olarak hafızalara kazınan ve gelecekte bir çok şeye öncülük eden bir final izledik. Benim için içlerinden en önemlisi Cruijff idi. Çalışkan, taktik adamı ve harika bir lider. Bir Dünya Kupası hak etmişti fakat Uefa tarafından XX. yüzyılın Avrupalı oyuncusu seçilmesi onun gerçek bir kazanan olduğunun göstergesi.

ALMANYA: Maier - Vogts, Beckenbauer (c), Schwarzenbeck,
Breitner - Hoeness, Bonhof, Overath, Grabowski -
Müller, Hölzenbein

HOLLANDA: Jongbloed - Suurbier, Rijsbergen (69 De Jong),
Haan, Krol - Jansen, Neeskens, Van Hanegem, Rep -
Cruijff (c), Rensenbrink (46 R.van de Kerkhof)

Johan NEESKENS (NED) 2' Penaltı golü, Paul BREITNER (FRG) 25' Penaltı golü, Gerd MUELLER (FRG) 43'

Kapasite: 78200
Hakemler:
John TAYLOR (ENG)
Yardımcı Hakem 1 Alfonso GONZALEZ ARCHUNDIA (MEX)
Yardımcı Hakem 2 Ramon I. BARRETO RUIZ (URU)

Resimlerle Dünya Kupası

Cruijff'ün ardından takımın en kilit oyuncusu Johan Neeskens, büyüleyici bir Dünya Kupası geçirdi ve 5 gol attı

Takımın saha içi antrenörü Sarı Fare lakaplı Uçan Hollandalı, rakiplerine saha içi dizilişini değiştirdi ve büyüledi

Finali kaybetmesine rağmen Hollanda Milli Takımı ve oynadıkları 'Total Futbol' hafızalara kazındı

Total Futbol'un babası Rinus Michels, taraftarını selamladı

Johan Cruijff ve takımı, Hollanda'da bir şampiyon gibi karşılandı

Formda bir kupa geçirememesine rağmen Gerd Muller, kritik zamanlarda attığı gollerle belirleyici oldu

Takımlarının baskın liderleri: Beckenbauer ve Cruijff, sergiledikleri performansların yanında harika liderlik özellikleri ve rekabetleriyle unutulmazlar arasına girdi

Beckenbauer finalin ardından 50 binden fazla Alman'ın önünde kupayı kaldırdı

Coşkun Özarı

2011-06-23T12:00:00.002+03:00

"Alo, Jakop sen misin? Aaa Hayko... Alo Hayko duyuyor musun beni? Bir çift 9 paund 36 numaralı siyah bir ayakkabı gönder. Evet, çok iyi bir müşterimiz için. Fakat 2-3 güne kadar elimize gelmeli, tamam mı?"

Telefonla konuşan bu adam, Coşkun Özarı'dan başkası değil. Bazen çamurlu, bazen sert toprak, arada sırada yeşil olan futbol sahalarından çıkma Coşkun Özarı. Mekanı cennet olsun. Onunla ilgili arşivde ilginç bir anıya rastladım...

Futbolu bıraktıktan sonra bir kadın ayakkabı dükkanı açan Coşkun Özarı, bundan duyduğu memnuniyeti dile getiriyor. "Hanımlara hizmet etmenin zevkli birşey olduğunu daha önceden bilseydim, inanın, kramponlu ayakkabılarla bu kadar uğraşmaz, şimdike işime daha önce girerdim." Bu dönemde Coşkun Özarı ile muhabbet eden bir gazeteci, merakını gizleyemeyerek soruyor. "Sizi kramponlu ayakkabılar dünyasından çekerek bayan ayakkabıları satmaya iten olay nedir?" Altı kapalı cevaplıyor Özarı "Galatasaraylıların yuh'larıdır." Coşkun Özarı açıyor: "Oyuncu olarak 15 yılımı verdiğim Galatasaray'a, daha sonra başantrenör oldum. Antrenörlük yaptığım dört yıl Galatasaray üst üste şampiyon oldu. Hatta bir kez hem lig hem de kupa şampiyonluğu olmaz üzere takımım çifte şampiyonluk yaşadı. Fakat beşinci yıl, Galatasaray ligdeki ikinci maçında beraberlik alınca, tribündeki tüm Galatasaraylılar bana "yuh" çekmeye başladılar. Takımıma 15 yıl oyuncu olarak, 4 yıl da antrenör olarak yaptığım hizmetler, bir beraberlik sonucu karşılığında unutulmuş, taraftarımızın yuhalamalarının hedefi oluvermiştim birden..." Ve ekliyor. "Bizim iş de en az futbol kadar yorucudur fakat futbol gibi asla nankör değildir."

Futbol kramponlarından kadın ayakkabıcılığına: Coşkun Özarı

Coşkun Özarı, bir müşteri ile ilgileniyor

Coşkun Özarı, Metin Oktay ile bir yemekte

Galatasaray başkanı Selahattin Beyazıt, Coşkun Özarı ile konuşurken

Coşkun Özarı, menajerlik görevini Derwall ve yöneticilerle yediği yemekten sonra bıraktı

Coşkun Özarı, Baba Gündüz ile bir maçta

Forması şortunun içinde olan adamlar: Michel Platini

2011-06-23T01:00:00.007+03:00

16 Kasım 1977'de Fransa, Dünya Kupası elemelerinde son maçını oynuyor ve milli takımı oluşturan 16 futbolcu Bulgaristan'a karşı Paris'in ünlü Prensler Parkı'na çıkıyordu. Fransa'nın teknik direktörü Micheal Hidalgo, finallere gidebilmek için tüm umutlarını sahaya sürdüğü Bathenay, Rocheteau, Six, Bossis, Lacombe ve Platini'ye bağlamıştı. Saatler önce stada gelerek tribünleri dolduran Fransızlar Hidalgo'nun 11'inden adeta mucize bekliyor, ne pahasına olursa olsun Fransa'nın finallere katılması için dua ediyordu. Rocheteau 38. dakikada ilk golü atıyor, Platini 62. dakikada Fransa'yı 2-0 öne geçiriyordu. Bulgarların 85. dakikadaki attıkları gole Dolger 90. dakikada cevap veriyor, Fransa maçı 3-1 kazanarak zafere ulaşıyordu. Takımın bu zaferi karşısında Hidalgo gözyaşlarını tutamıyor ve Fransa'yı yıllar sonra Dünya Kupası finallerine götüren futbolcular adeta ulusal kahraman ilan ediliyorlardı. Bathenay, Rocheteau, Six, Bossis, Lacombe ve özellikle Platini, Fransız halkının ağzından düşmüyordu. Nancy takımının yıldızı Micheal Platini bundan böyle ulusal takımın kilit adamı ve uluslararası bir yıldız olacağını anlatmak istiyordu. Bulgaristan maçı Platini'yi birdenbire üne ulaştırmış ve değerini açıkça tüm dünyaya duyurmuştu.

Ve Platini, 16 Kasım 1977 günü artık dev adımlarla dünya futbolunda yola çıktığını müjdeliyordu. Kendisinin de sürekli söylediği gibi, 16 Kasım 1977 tarihinden önce de yine Platini idi.

Michel Platini, Fransız efsane

Soru: Bir top ile ne yapardın?

Platini: "Onu hemen bir çocuğa verirdim."

Michel Platini 21 Haziran 1955'de Fransa'nın Lorena bölgesinde Josevf adlı bir kasabada, bir İtalyan göçmen ailenin torunu olarak dünyaya geldi. Anne ve babası İtalya'dan göç etmiş iki İtalyan ailenin çocuklarıydı. Michel'in büyükbabası Birinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra Milano yakınlarındaki Agrate Conturbia köyünden Fransa'ya göç etmişti.

"Sokaklar iyi bir futbolcu olmak için kullanılabilecek en iyi yol."

Michel'in daha çocukluk yaşlarında en büyük tutkusu futboldu. Büyükbabasının kahvesinde yaşıtlarıyla sadece futbolu konuşuyor, uluslararası maçları taklit etmeye çalışıyordu. Bu sokak maçlarında iyi bir futbolcu olan baba Aldo Platini her zaman küçük oğlunu gözetiyordu. Büyükbaba ise torunun futbolcu değil, daha güvenli bir yol seçmesini, matematik okumasını istiyordu. Ancak Michel sokakta topun arkasından koşarken, o zamanların ünlü ismi Kopa'yı, Piantoni'yi düşledi. Kafasında sadece meşin yuvarlak ve futbol vardı.

1962'de Platini ailesi, anne, baba, Michel ve kızkardeşi Maryse, o güne kadar birlikte oturdukları büyükbabanın yanından ayrılarak Jocuf'da başka bir semte taşınıyordu. Saint Exupery Sokağı'nda ise Platini çocukluğunun en tatlı anılarını yaşayacaklardı. Mahalle arkadaşlarıyla hemen bir ekip oluşturmuşlardı. Yaz tatillerinde akşam geç saatlere kadar maç yapıp duruyorlardı.

"O günlerde çok eğleniyorduk. Arkadaşlarımızla aramızda Dünya Kupası maçları düzenliyorduk. Brezilya, İtalya ve Fransa takımları oluşturmuştuk."

11 yaşına gelen Michel, Joeuf futbol takımına giriyor ve ilk lisansını çıkarıyordu. İlk kez formayı üzerine geçirdiğinde o kadar küçük görünüyordu ki, arkadaşları ona "Joeuf'un cücesi" adını takmışlardı. Ama bu "küçüklüğüne" rağmen Michel bir üst takıma alınmıştı. Babasının öğütler ona bir güven sağlamıştı ve Michel boyuna bakmadan yaşının çok çok üzerinde bir olgunluk gösteriyordu. Küçükler takımına alınmıştı ama kısa sürede yıldızlar takımına girmeyi başarmıştı.

Her gün antrenman yapan, babasının öğütlerini dinleyen Platini, futbolu bir eğlence olarak değil, tamamen bir meslek olarak düşünüyordu.

"Ben futbolun içinde doğdum. Babam çok iyi bir oyuncuydu ve büyükbabam bir İtalyan göçmeniydi. Futbol hakkında çok hırslıydı ve bunları benimle paylaştı."

Lorena karmasına alınan Michel, o yıl Fransa'nın en iyi genç oyuncusu yarışmasına katılmak için Paris'e gitti. Ama şansı yaver gitmemişti. Kendini gösterme ateşiyle yanan Michel, bir çok futbolcu arasında dikkat çekemeden kaybolup gitmişti. Ama bu yenilgi Michel'i daha da hırslandırdı. Fransa'nın en büyük futbolcusu olma arzusuyla deliler gibi çalıştı. Ama bir süre daha kendini gösteremedi. Üstelik Lorena karmasından boyu kısa olduğu için çıkarılmıştı.

Resim: Kaptan Platini ve takımı

Bu düş kırıklığına rağmen küçük Michel, hedefine adım adım ilerledi. Joeuf'un genç takımına girmişti ve antrenörü de babası Aldo Platini idi. Henüz daha 16 yaşında olmayan Michel ve takımı Joeuf, 1971'de geleceğin profesyonellerinden oluşan Metz ile Gombardella kupasında yarı finali oynuyor ve maçı 2-1 kazanarak büyük bir sürpriz yapıyordu. 1971 Ocak'ındaki bu maçla Platini ilk kez büyük bir zaferi yaşıyor ve kendi adı ile ilk kez olarak duyuluyordu.

Michel 1971'de liseye yazılmış ancak bir kaç ay sonra okulu bırakmıştı. Futboldan bir türlü vazgeçmedi ve artık onu mesleği olarak gördü. Bir profesyonel kulübün yaz aylarında yaptığı seçmelere katılmaya karar verdi. Amacı Metz'de oynamaktı. Babasının yardımıyla Michel Platini 1972 Haziran'ında Metz seçmelerine katıldı.

"Beni Metz'e alsınlar, oraya yayan gitmeye razıyım."

Platini ve İlk İmza
Metz'in teknik yöneticilerini gösterdiği oyunla büyüleyen Platini öğleden sonra yapılan sağlık kontrolünde tüm umutlarını yitirecekti. Doktor raporunda kalp yetmezliği ve nefes kapasitesi düşük olarak yorumlanan Platini, doktora göre meslek değiştirmek zorundaydı. Ancak babası Aldo bu gelişmenin üzerine Platini'yi Nancy'nin C takımını çalıştıran arkadaşı Henri Colat'a götürdü ve oğlunu takıma alması için arkadaşını ikna etti. Michel Temmuz 1972'de ilk profesyonel kontratını Nancy ile imzaladı.

72-73 sezonunda Michel Platini, henüz 17 yaşındaydı ve ilk kez bir profesyonel takımla sahaya çıkıyordu. Nancy takımındaki ilk kez yer alışı son derece parlak oldu. Nancy'in 4-0 kazandığı bu maçta, Platini'nin 3 golü vardı ve kanıtladığı yeteneğiyle C takımdan A takıma yükseldi.

A takımıyla ilk maçta yedek soyunan Platini 5 Kasım 1972'de Strasburg'a karşı nihayet sahaya çıkacak, ama şansızlık yakasını bırakmayacaktı. Rakip oyuncu tarafından sert bir şekilde yere düşürülen küçük Platini, ayağa kalkamamış ve hastanede yapılan incelemede sol bileğinin iki yerden kırıldığını anlamıştı. Kısa bir süre sonra iyileşen Michel, 3 Mayıs 1973'de Nimes'e karşı takımında yerini alıyordu ve 13 Mayıs'ta Lione'a karşı harika bir maç çıkararak iki gol attığı gibi, iki golün de pasını veriyordu.

Platini antrenmanda frikik çalışırken

1973'de 18 yaşını dolduran Platini, Nancy'de başarı dolu bir sezonun ardından A takım kaptanlığına getirildi ve milli takıma çağrıldı. 1974-75 sezonunda Nancy B ligine düşerken Platini tekniğini iyice geliştirmiş ve takımın artık lideri olmuştu. Antrenmanlarda sürekli baraja karşı o ünlü ceza atışlarını mükemmelleştirmeye çalışıyordu. Günde yüzlerce atış yapmadan antrenmanı bırakmıyordu. Kaleye yaptığı her atış gol oluyor ve "Platini efsanesi" doğuyordu. 1975'de askere giden ordu takımında, ümit milli takımında Montreal olimpiyatları için olimpiyat takımında yer alan Platini, artık Hidalgo tarafından 27 Mart 1976'da Çekoslovakya'ya karşı A takım için düşünülüyordu. Hidalgo Platini'ye, ulusal takımda yerinin garanti olduğunu bildirecekti. Ağustos 76'da Nancy ile 3 yıllık kontrat imzalayan Michel, aynı zamanda Hidalgo'nun Dünya Kupası'na hazırladığı Fransa Milli Takımı'nın çalışmalarına katılıyor ve bu arada ligin sonunda Nancy yeniden birinci lige yükseliyordu.

"Gol atmak ve şans yaratmak tamamen futbola özgüdür. Ayrıca bu benim hayattaki felsefemdir."

Danimarka'ya karşı vasat bir oyun sergileyen Platini, 9 Ekim 1976'da Sofya'da Bulgarlara karşı fırtına estirdi. Platini bu oyunuyla yıldız olarak ortaya çıkmıştı. Tüm basın, radyo ve televizyon Platini'den söz ediyor, röportajlar yayınlıyordu. Yurt dışına transferinin o dönemler konuşması yapılmıştı. Platini bunu yalanlamış ve Nancy ile kontratı olduğunu yinelemişti. O yıl Nantes şampiyon olurken Platini'nin takımı Nancy, ligi dördüncü tamamladı.

"Çoğu zaman o topu alıyor ve kendi kendime 'o golü atarsan derste iyi not alacaksın' diyorum. Golü atıyordum ama derste iyi not pek gerçekleşmiyordu."

16 Kasım 1977'de Paris'te Bulgarlara karşı ulaşılan zaferle Fransa, Dünya Kupalarına katılma hakkı elde etti. Fransız halkı uzun sürenin ardından takımlarından övgüyle söz etmeye başladı. Bu dönemde çıkan Platini'nin yurdışı transferi dedikoduları, futbol kamuoyunun dışında polita dünyasında dahi başkaldırılamayacak gözle bakılıyordu.

1977 sonunda adım adım doruğuna yükselen Platini, Nancy'de Cristel ile evlendi. L'equipe gazetesi okuyucularının o yıl en iyi futbolcu seçtikleri Platini, France Football dergisinin açtığı Avrupa klasmanı kampanyasında da üçüncü sırayı alıyordu.

8 Şubat 1978'de Napoli'de oynanan İtalya-Fransa milli maçı Michel için ayrı bir önem arzediyordu. Maç 2-2 tamamlanmıştı ve Platini frikikten bir de gol atmıştı.

"Çok özel bir gün. Mesleğimi, ailemi ve İtalya'dan göç etmiş büyükbabamı ve hatta Agrate Contubla'daki akrabalarımı düşünüyorum."

Platini kontratını tamamladığında Nancy'den ayrılmak istediğini söylemeye başlamıştı. O dönem aylığı 6 bin frank idi. Bu ücret C liginde oynayan futbolcuların aldığı ücrete yakındı. Arjantin'deki Dünya Kupası'na giderken Liverpool'a imza attığı dedikoduları yayılıyor ama Platini sözleşmesi sona erene kadar Nancy için oynamaya devam edeceğini açıklıyordu.

Fransa'nın Arjantin'de ilk tur maçlarında elenmesinin ardından Bulgaristan maçıyla yıldızı parlayan o çocuk için tutulan alkış temposu, yerini ıslıklara bırakıyordu.

8 Ağustos 1978'de St. Etienne'de oynanan maçta Nancy takımının oyuncusu Platini kendisini göstermek için sahada yırtınıyor, bir topa yaptığı hamleyle şansızlık yaşayarak yere düşüyordu. Seyircinin ıslıklarıyla yerden kalkmaya çalışan Platini ters bir hareketle tekrar düşüyor ve sedyeyle sahayı terketmek zorunda kalıyordu. Platini'nin bacağı 3 yerinden kırılmıştı... 1978-79 sezonunu Platini olmadan tamamlayan Nancy, Platini’nin yeniden takıma dönmesi için uğraş veriyor, kendisine bir yıl için 300 milyon frank ve prim teklif ediyordu. Bu arada İtalyan İnter kulübü ile bir çok İspanyol takımı Platini için devreye girmişti. Kulüpten ayrılmayı kafasına koyan Platini o dönem Uefa vizesi alan Fransız takımı St. Etienne’i tercih etti.

Michel Platini, St. Etienne formasıyla

1980-81 sezonunda St. Etienne’e yeşil formasıyla katılan Platini, gerek milli takımın Avrupa kupası’ndan gerekse St. Etienne’in Uefa’dan elenmesinin üzüntüsünü lig şampiyonu olarak gideriyordu. Fransa Kupası'nda PSG'e karşı oynadığı maç Juventus'a transfer olmadan önceki son maçı oluyordu...

"Futbol nasıl bir arada yaşamamız gerektiğini, daha iyi olduğunda bunu nasıl paylaşmamız gerektiğini öğreten fantastik ve çok zeki bir oyun."

1981 yılında halk Fransız liglerini boykot ediyor, maçlar boş tribünler önünde oynanıyordu. Platini’li Fransa’nın Paris’te Stuttgart ile oynadığı özel maçta halk milli takımı ıslıklıyor ve Platini’nin oyundan çıkmasını istiyordu. Platini başı öne eğik bir şekilde sahayı terkediyordu. Fransa arka arkaya Belçika ve İrlanda’ya kaybederek İspanya’da yapılacak olan Dünya Kupası’na bilet alma şansını zora soktu. 18 Kasım günü Prensler Parkı’nda coşan Fransa, Platini’nin attığı frikik golüyle Hollanda’yı safdışı bırakarak Madrid yolunu açtı. Platini attığı gol ile yeniden gönülleri feth ediyordu.

Torino'ya Kaçış

1980 yazında Fransa milli takımının Juventus ile yaptığı özel maçta Platini Juventus için “Harika bir takım, onlarda oynamayı kim istemez ki?” açıklamasını yapmıştı. St. Etienne büyük bir krizin eşiğindeydi. Başkan, antrenör ve yöneticiler ile sürekli kavga ediyor ve Fransa’nın bu güzide kulübü batmaya başlıyordu. Platini’nin bu sürede mesleğini düşündüğü bir gerçekti. Bu sırada lig maçları sürüyor, Dünya Kupası hazırlıkları devam ediyordu. 28 Nisan 1982 günü Fransa’nın Paris’te Peru ile oynadığı hazırlık maçında Platini yine efsaneleşirken maçı izleyen İtalya teknik direktörü Bearzot kara kara düşünmeye başladı. 30 Nisan günü Platini, St. Etienne antrenmanında yoktu. Antrenör Herbin, "İşi olduğu gerekçesiyle gelmedi" derken Platini aslında Torino yollarını tutmaya başlamıştı...

Platini ve Agnelli aynı karede

30 Nisan sabahı Torino'da Caselle Havaalanı'na inen uçakta pilotun dışında Platini ve menajeri Genestar vardı. Havaalanı dışında bekleyen lacivert Fiat, bu iki konuğu alarak buluşma yerine götürdü. Restoranda Juventus'un başkanı Bonipertti ve genel menajer ile yemek yiyen Platini iki saat süren bir görüşme yaptı ve kulüp başkanının ofisine giderek mukaveleye imza attı. Platini Juventus'da...

"Eğer FIFA Dünya Kupası 1982-86 yılları arasında her yıl düzenlenen bir turnuva olsaydı, Fransa o turnuvayı iki ya da üç kez kazanmıştı."

Paris'te ve Torino'da çıkan haberlere kimse inanmadı. Boniek'i transfer eden Juventus'ta iki yabancı oyuncu hakkı Bradly'de idi ve herkes "bu takım Platini'yi nasıl oynatacak?" diye soruyordu. Michel'in imzası gerçekti. Bu seçim Fiat fabrikaları sahibi Agnelli tarafından yapılmıştı. Juventus Brandy'i serbest bırakıyor ve Platini'yi kadrosuna katmak için tüm hukuksal işleri yerine getiriyordu.

İspanya'da ilk maçında İngilizlere yenilen Fransa, daha sonra Platini önderliğinde harika maçlar çıkararak yarı finale kadar yükseldi. Herkes Fransa'nın final oynayacağını düşündü. Yarı finalde rakip Batı Almanya idi. Normal süresi 1-1 biten karşılaşmanın uzatmalarında Fransa 3-1 üstünlük sağlıyor fakat Batı Almanya'nın baskılarına dayanamayarak kalesinde iki gol görüyordu. Penaltıları geriden gelerek 5-4 kazanan Batı Almanya finale uzanıyor ve Fransızlara finali göstermiyordu.

Kupadan sonra yorgunluğunu Seychelles adalarında atan Platini, daha sonra Juventus formasını giymek için Torino'ya yerleşiyor ve Juventus'un imparatoru olarak futbola veda ediyordu.

Platini'nin Oyunu

Tarih boyunca iyi takımların fark yaratan bir oyuncusu oldu. Buna ülke takımları da dahildi. Hollanda'nın Cruijff'ü, Brezilya'nın Pele'si, Arjantin'in Maradona'sı, Danimakarna'nın Laudrup'u gibi... Platini de Fransa'nın kralıydı. İki ayağını da müthiş kullanabiliyordu. Harika bir pas kapasitesi vardı ve bunu oyun zekasıyla birleştirerek sayısız asist yaptı, goller attırdı. Antrenmanlarda frikik çalışarak bu özelliğiyle sayısız maç kazandırdı, sonucu belirledi. Duran toplarda bir ustaydı. Platini bununla birlikte harika bir liderdi. Küçük yaşta sokakta mahalle arkadaşlarını toplayarak takım kuran Platini bu özelliğini yıllara, yeşil çimlere taşıdı. Başlarda büyük gelen üzerindeki o forma, artık numarası büyümüş ve üzerinde Platini yazan 10 numaralı bir efsaneye dönüştü...

Platini, Pele ve Maradona

Hakkında Ne Dediler?

"Platini'yi marke etmeyi başardık ancak Platini'yi durdurmayı başaramadık."
Danimarka teknik direktörü Piontek, Fransa'ya 1-0 kaybettikleri maçtan sonra

"Arkadaşlarımla top oynarken her zaman Platini olmayı seçtim. Diğer idollerimi arkadaşlarım aralarında paylaşsınlar diye izin verirdim."

Zidane, Platini hakkında

"Daima Platini'ye ne düşündüğümü sentezlemeye çalıştım ve onun hakkında şöyle diyeceğim: 'Ayakları bile çok zeki'"
Michel Hidalgo, oyuncusu Platini hakkında

"Platini adını taşıyan Nouvet çorap ürettik. Bu yıl 50.000 tane satmasını umuyoruz."
Bir reklam şirketinin Platini üzerindeki fikri

"Bir şarkı satın aldım."
Gianni Agnelli, dönemin Juventus başkanı Platini'yi transfer ettikten sonra

"Platini herşeyi diğerlerinden daha hızlı görüyordu. Sanki hepsini önceden görüp buna göre plan yapıyordu. Savunmacıların bir adım ilerisindeydi. Gördüğüm en iyi futbolcu."
Dönemin futbolcusu Jean Hernandez, Platini hakkında

"O yörünge yönü olan bir moda tasarımcısı. Orta saha olarak başladı, muazzam bir forvet oldu. Frikik yeteneği sonuçları belirlemesine yardımcı oldu. Performansı ve tutumları bir sınavdı. O 19 yaşındayken Nancy'i çalıştırdım."
Di Stefano, Platini hakkında

"Michel bu yıl geçtiğimiz yıldan bin kez daha iyi. Şimdi savuramadığı kurşunları sallıyor. Savunması, mücadelesi, verdiği paslar kesinlikle harika. Onunla oynamayı seviyorum. Onu ve yaptığı herşeyi taktir ediyorum."
Jean Francois, 1980 yılında Platini hakkında

"Michel Platini gol girişimlerinde hiçbir zaman çok mutsuz değildi. Van Rijswick topu havaya vuruyordu. Hakem düdüğü çaldığında Fransa rakip kaleye 6 gol attı. Platini o geceye damgasını vurmamıştı."
Robby Langers, Platini hakkında

"Kişisel olarak Platini'yi daha önce hiç izlememiştim. En iyisini onu izledikten sonra keşfettim.
Robert Herbin, 1981 yılının Kasım ayında, Platini hakkında

"Top ile yaptıkları gördüm ve onlar inanılmazdı. Zeki, doğru ve teknik unsurları içeriyordu."
Paolo Rossi, Platini hakkında

BAŞARILARI

Uluslararası Kariyeri
Fransa: 1976 - 1987
72 maç, 41 gol
37 galibiyet; 17 beraberlik; 18 mağlubiyet

1986 FIFA World Cup™ üçüncülüğü
1982 FIFA World Cup dördüncülüğü
1984 UEFA Avrupa Şampiyonluğu

Bireysel
1984 UEFA Avrupa Şampiyonası Gol Kralı: 9 Gol

Dünya Kupası

14 maç, 5 gol
6 galbiyet; 4 beraberlik; 4 mağlubiyet

Kulüp Kariyeri
1972 - 1979 Nancy
1979 - 1982 Saint-Etienne
1982 - 1987 Juventus (Italy)

Kazandıkları
Toyota Kupası: 1985
UEFA Avrupa Kupası: 1985
UEFA Kupa Galipleri Kupası: 1984
UEFA Süper Kupası: 1984
Fransa Şampiyonluğu: 1981
İtalya Şampiyonluğu: 1984, 1986
Fransa Kupası: 1978
İtalya Kupası: 1983

Bireysel

Avrupa'da Yılın Futbolcusu: 1983, 1984, 1985

Italya Gol Kralı: 1983, 1984, 1985

Etik

2011-06-18T20:30:00.001+03:00

Etik değerleri çoğu zaman farketmeyiz, farkedemeyiz ya da farketmek istemeyiz. Bir gün olması gerekeni göremediğinizde "nereye kayboldu onlar" deriz. Kusura bakmayın, insanlar çoğu zaman etik değerleri farkedemiyorsa çoğu zaman aptaldır.

Twitter

2011-06-17T00:00:00.001+03:00

Yeni bir hesapla tekrar aktifim: http://twitter.com/BasitOynaBlog

Kevin Nolan West Ham'da

2011-06-16T23:30:00.001+03:00

Kevin Nolan'ın Newcastle'ın önerdiği yeni kontratı kabul etmediğini bir hafta önce karışık bir yazıyla yazdık. Bugün West Ham'a transfer olduğu haberi geldi ve 5 yıllık imzayı attı. Ücret açıklanmadı. Hani futbolda "hocanın götürdüğü yere git" diye bir laf vardır ya, bu da o hikayelerden biri oldu efendim... Sam Allardyce Kevin Nolan'ın West Ham'a transfer olmasındaki bir numaralı sebep. Bolton'da ona kaptanlığı veren de o idi. Kevin Nolan şimdi West Ham'ın tekrar Premier Lig'e dönmesi için savaş verecek. Allardyce ona kaptanlık bandını ilk senesinde verecek mi bilinmez. İngiltere'de bu tip şeyler için çekingenlik yok...

"Futbol Alıntıları"

2011-06-16T21:00:00.002+03:00

"Eğer Barcelona'da bir aile ağacı yapmaya kalksaydık Laureano Ruiz büyük baba olabilirdi. Cruijff baba ve Guardiola ise onun mirascısı olurdu..."

Perarnau Marti, Gazeteci

Ronaldo&Eto

2011-06-16T19:00:00.000+03:00

Resim 2004 yılından. Mallorca ve Real Madrid karşı karşıya geliyor. Maçtan bir gün önce oyunun iki kilit adamı belirleniyor: Ronaldo ve Eto. Bir gün sonra Ronaldo etkileyici bir performans gösteriyor ve Madrid maçı 1-3 kazanıyor. Sene sonunda Eto'o Barcelona'nın yolunu tutuyor. Aslında resmin önemi bu iki harika forvetin İspanya'nın iki büyük kulübü için oynamış olması...

Sen neden bahsediyorsun?

2011-06-16T03:00:00.001+03:00

Partileri boşver

Eğlenceyi boşver

Sadece düşün

Kendin hakkında

Kim olmak istediğin hakkında

Unutma, İngilizler asla finale çıkamaz!

ve sonra...

Hayatımdaki en güzel gün olması gerekirken İngilizlerin hayatındaki en güzel gün oldu.

Galatasaray Basketbol Takımı

2011-06-15T23:00:00.005+03:00

Final serilerinde üç maçı salonda seyretme fırsatı buldum. Gördüklerim, destekçisi olduğum takıma karşı bir gurur kaynağı. İzin verin anlatayım, Sinan Erdem'deki ikinci maçta tribündeydim. Bizim çocuklarla kolumdan tutarak götürdü. Hepsi Fenerbahçeli. Beşi dizildi yan yana. En soluna ben attım kendimi. İlk çeyrekte Fenerbahçe için işler iyi gitti ve yüzdeli basketlerle bizim çocuklar coştu. Bu dönemde hepsinin bana bakıp güldüklerini farkediyorum, biraz soğukkanlı ve duygusal görüntü veriyorum. İlk maçta fark yedi ya bu takım, Kaya Peker "Bunun olacağını biliyorduk" demeci vermişti. Devreye kadar olan dönemde Haluk Yıldırım'ın arka arkaya attığı üçlükler ve Galatasaray'ın 5 sayı farkla öne geçmesi buz etkisi yaratıyor salonda. Devre olunca ortadakilerin kulağına "Nasıl gidiyor maç?" dediğimde anlıyorlardı ne demek istediğimi. Bu hadiseler yaşanırken sahaya bakışlarını görmeniz gerekiyordu. Hani zamanında Anfield'da 3-0'dan 3-2'ye gelen bir maç vardı ya, Avrupa Şampiyonu Liverpool'un kaptanı Steven Gerrard korner bayrağında şaşkın bakışlarıyla topu ezerek vakit geçirmeye çalışıyordu, benzer duygular vardı onlarda da. Kiminle ölçüştüğünü anlama duygusu... Bir ders alınmışa benziyordu. Maç sonunda Galatasaray Anfield'da olduğu gibi eli boş döndü elbette, ama bu olay, Kaya Peker'in ve diğer arkadaşların kiminle rekabet ettiğini hatırlattı onlara. Galatasaray ile.

2-0 giden serinin üçüncü maçı Abdi İpekçi'de. Maç aslında tribün desteğiyle rahat gidiyor. Ama saçma sapan kaçan toplar ile 5. set sonunda Galatasaray galibiyete uzanıyor. Son dakikaları ekran başında bir çok Galatasaraylı benim gibi izleyemiyor. Seride durum 2-1.

Dördüncü maçta bir kez daha salondayız. Müthiş bir destek var. Maç devreye kadar ortalarda gidiyor. Galatasaray farkı açamıyor, Fenerbahçe ilerleyemiyor. Kritik set üçüncü set. Fenerbahçe çok iyi bir performansla üçüncü sette arayı açıyor ve Galatasaray'ı geride bırakıyor. Zamanında "Galatasaray'ın olduğu yerde her zaman bir umut vardır" demişlerdi ya, tarafatar dördüncü setten yine umutlu. İnanıyor. Galatasaray yine tüm gücüyle saldırıyor. Jerry Jahnson'un attığı iki üçlük ile farkı 8'e iniyor. Fenerbahçe fazlasına izin vermiyor ve maç kopuyor. Galatasaray toparlanamıyor. Abdi İpekçi'de benim gibi bir çok taraftar büyük bir hayal kırıklığına uğruyor...

Andric'e sinirliyim. Çok fazla sinirliyim. Tribünde maçı beraber izlediğimiz arkadaşlara "Kalkın gidelim yahu" diyorum. "Bekle" diyor bir ses. Salonda yaklaşık 300 kişilik bir grup taraftar kalıyor. Maç bittiğinde alkışlarla gönderdikleri oyuncuları bir kez daha salonun ortasına çağırıyorlar "Cimbom buraya" sesleriyle. Galatasaraylılar yine geliyor. Oktay Mahmuti'ye büyük destek var... Tüm oyuncular bir kez daha alkışlanıyor. Hepsine teker teker katılıyorum. Tribünler maçın belkide en kötüsü Andric'i çağırıyor bu defa. "Luksa Andric" sesleriyle büyük bir sevgi yumağı... Bir annenin şefkati gibi dokunuyor ona o sesler. Herhangi bir takımda oynasaydı onun sırtından formayı almışlardı, küfürü basmışlardı. Sonra Tophane'de o gece çocuklarla otururken öğreniyorum. "Luksa Andric taraftarın desteğinden sonra ağladı." Aslında görülenler sadece bunlar değildi...

Video: Galatasaray - Fenerbahçe, serinin dördüncü maçı sonrası Abdi İpekçi Spor Salonu

Luksa Andric o gözyaşlarından bir kaç gün sonra çıktığı final maçında bir örtü çekiyor Fenerbahçe'nin üzerine. 20'nin üzerinde sayı. Büyük performans. Ermal üçlük deniyor ve isabet buluyor. Shipp, son saniye basketiyle iki saniye önce çalınmayan faulün acısını çıkarırcasına Sinan Erdem'in üzerine çöküyor. Bundan sonra Fenerbahçe şampiyon olur olmaz, ben Galatasaray ile neden gurur duyduğumu bir kez daha yaşayarak anlıyorum.

Düşünün, bir takım evinde şampiyonluk maçına çıkıyor ve tüm kutlamalar tamamlanmış. Ermal Kurtoğlu "Salondaki balonları görünce daha fazla motive olduk" diyor. Bir naylon var tepede, içerisinde balonlar. Muhtemelen kürsüde kupa kaldırılırken bırakılacaktı onlar. Bırakılmıyor. Galatasaray bırakmıyor. Beni geçmen için öldürmen gerek diyor...

Bazen sadece oturup Oktay Mahmuti'yi izliyorum. En çok da taraftarın böbürlendiği anlarda. Oyuncu saha içinde yanlış seçimi yapıyor ya da bazen hiç yapamıyor, ama kenarda seni motive etmeye çalışan bir koçun var. Caner Topaloğlu dördüncü maçta iki kez üst üste top kaybı yapıyor, Mahmuti oyuncu değişikliği yaparken Caner üzüntüyle reklam panosunun arkasından çıkmaya çalışıyor. Mahmuti yanına gidiyor ve elini omzuna atıyor. O an herşeyin sıcaklığını hissediyorsunuz.

Barış Manço&Uçan Hollandalılar

2011-06-14T23:30:00.000+03:00

Laudrup&Cruijff

2011-06-11T12:00:00.003+03:00

Yıl 1994, gazeteciler Cruijff ile röportaj yapıyor. Cruijff'a "Bir kaç gün önce Ajax'dan hiçbir oyuncuyu transfer etmek istemediğinizi söylediniz, neden?" diye soruyorlar. Cruijff "Evet bu doğru, bakın burada sadece 3 yabancı oyuncu oynatabiliyorsunuz. Eğer Ajax'dan bir oyuncu transfer etmek istersem bu oyuncular Koeman, Stoichkov, Laudrup ve Romario'dan iyi olmalı" diyerek yanıtlıyor. İşin ipi aslında burada kaçıyor, bu kural... Cruijff o dönem Laudrup'un performansından memnun değil. Ceza sahası içerisine artık daha az girdiğini ve daha düşük performansla oynadığını düşünüyor. Aslında yeniden başlı başına bir değişim yaratmak istiyor. Bunun ilk adımları bu. Önce Romario transferiyle Laudrup kural gereği o yıl yedek kalıyor. Yıl sonu geldiğinde Laudrup Real Madrid'in yolunu tutuyor. Daha sonra Dünya Kupası yıldızı Hagi esiyor gözüne. "Laudrup'un attığı her pası Hagi de atar. Hatta ondan fazla gol atar" diyor Cruijff. O kimya da tutmuyor. 8 yılın ardından Nunez ile yaşanan sorunlar da patlak verince lig bitmeden Cruijff'ün görevine son veriyorlar. İşte benim için işte hata oradaydı, Laudrup hakkında kararın bu kadar erken verilmesi. Ama Crujjff bu, aşağıdaki videoyu izlerseniz ne demek istediğimi anlayacaksınız...

Not: Bu maçta Laudrup bir asist yapmıştır orası ayrı :)

Resim: Laudrup Real Madrid'e imza atarken

Luis Enrique Roma'da

2011-06-11T02:00:00.000+03:00

Sezon tamamlanmadan önce Zubizaretta Luis Enrique'nin sezon sonu takımdan ayrılacağını açıklamıştı. Bu aslında sürpriz değildi. Totti İtalyan basınına "Enrique bizim için iyi bir seçim olabilir" mesajı vermişti. Genç, harika bir kültürden yetişmiş ve fikirleri olan bir adam. Barcelona B takımında yaptıkları yadsınamaz. Herkes onun Guardiola'nın yolundan gideceğini düşündü ama Enrique seçimini erkenden bir takım almaktan yana kullandı. Ona ilk teklifi yapan kulüp Atletico Madrid oldu ama Enrique belkide bir Madrid takımı çalıştırmak istemediğinden bunu reddetti...

Roma'da onun fikirlerine ve sahip olduğu kültüre inanılıyor. "İtalya ve İspanya'nın kültürünü sentezleyeceğine inanıyoruz." Enrique dün öğleden sonra Roma şehrine indi ve ardından sportif direktör Sabatani ve Totti ile tanıştı. Kontrat iki yıllık, bir yılda alacağı para ise 1.6 milyon €. İtalya'da bu yıl Roma'nın peşindeyiz. Taze bir haber daha verelim, Bojan'ın menajeri İtalyan radyosuna Bojan'ın Roma'ya gitmek istediğini söyledi. Barcelona'nın yapacağı hücum takviyesiyle bu transfer zor görünmüyor...

If you say...

2011-06-11T01:00:00.001+03:00

"O bana "Faruk" derse ben de ona "Adnancık" derim."

Bir benzeri için bknz. (Eğer bana "Pep" derse ben de ona "Hey Jose" derim)

GSCimbom Fanzin #45

2011-06-10T17:00:00.001+03:00

GSCimbom Fanzin'in 45. sayısı 78 sayfalık tasarımıyla yayına girdi.

http://www.gscimbom.com/fanzin/45/

Phil Jackson
Hayatı, üçgen hücumları ve NBA'ye dair kariyeri. Efsane veda etti...

Kenny Dalglish
Takımı berbat bir yerden alarak harika bir noktaya taşıyan bir adam düşünün. Oyunculuk döneminde Anfield'ın kralı ilan edilen Kenny Dalglish belki yüzünde buruşuklar meydana geldi, sahadaki pozisyonu kulübeyle değişti ama onun doğallığı hiç değişmedi.

Claudio Andre Taffael
İyi bir kaleci olmak için önce iyi bir insan olmaya ihtiyacınız var. Bu hikâye, bir efsanenin dönüş hikâyesi.

Ozan Darıcı
George Weah'ın "Futbol ezilen halkların mutluluğudur" sözleriyle blog hayatına giriş yapan Lucarelli-Breitner yazarı Ozan Darıcı, sert dilinin ötesindeki güzelliğini bizlere anlatıyor.

Selçuk İnan
Galatasaray'a transferi nokta vuruş olarak yorumlanan Selçuk İnan'ın Galatasaray'daki "Omurgasının şekillendiriciliği" görevi üzerine.

Johan Elmander
Yeni transferimiz hakkında bilinmesi gerekenler...

Sefa Yılmaz
Bu yıl Bundesliga'da öne çıkan gurbetçilerimizden biri olan Sefa Yılmaz'ın detaylı analizi.

Garry Neville
Bayrak futbolcu tanımının son jenerasyonlarından birisi, Garry Neville. 20 yılı aşkın süredir süren bir Old Trafford öpücüğü...

Galatasaray
Ünal Aysal, Fatih Terim, Johan Elmander ve son olarak Selçuk İnan ile transfer piyasasında iyi vuruşlar yapan Galatasaray'ın stigmatik ruh hali yok oluyor.

İhtimâller
Galatasaray'a atanan isimlere dair ihtimâller denizi, kehanetler...

Galatasaray Cafe Crown
21 yıl aranın ardından finale yükselen "Yenilmez Armada"nın dönüş hikâyesi...

14 Mayıs 2006
Günün kahramanı Galatasaray.

Jose Mourinho
Real Madrid'de atılan adımlar ve Jose Mourinho'nun izlediği yol.

NBA
2000'li yıllarda yeni bir iş kapısı açıldı. Şampiyonluk için mücadele eden ya da az da olsa şansı bulunan takımlara tecrübe katkısı ilave edilmesine izin verildi. Bu dönemde fırsat kapısından kimler yararlandı?..

ve daha fazlası GSCimbom Fanzin'de!

Okumak için TIKLAYINIZ!

Not: Üstteki linkte, üst tarafta bulunan "full screen" butonunu kullanarak fanzini daha güzel bir boyutta, daha net görüntü kalitesiyle okumanız mümkün.

Bir efsanenin dönüşü: Claudio Andre Taffarel

2011-06-10T14:00:00.002+03:00

GSCimbom Fanzin 45. sayısında yayınlanmıştır.

Kişiliğin kökeninde insanları birbirinden ayıran duygu, düşünce ve davranışlar vardır. Kişilik, bir insanı diğer insanlardan ayıran ve özgün kılan tüm ruhsal bütünlüktür. Futbol sadece futboldur deriz fakat sahip olunan kişilikler, saha içindeki ve dışındaki tutumlar, yaşadığınız ülke hakkında yapılan en ufak olumlu bir yorum bile sizin kişiliğinize karşı gösterilmiş bir değer olarak döner. Bunun sadece bir iş olduğunu söylemek kafalarda makineleşmiş bir düşünce yapısı yaratır. Benim de bundan pek hoşlandığım söylenemez. Onu belki de bu yüzden severiz. Bir direnişin kahramanı. Ona baktığınızda hiçte büyük bir iş başarmış gibi durmaz. Gerektiğinden fazla göz alıcılığı sevmeyen bir adamın hikayesi bu…

Claudio Andre Taffarel Brezilya futbolunun gelmiş geçmiş en iyi kalecilerinden biri. (Milli Takımı ile toplam 101 karşılaşmaya çıktı) Onu gelmiş geçmiş en iyi kalecilerden biri yapan sadece yeteneği değil. Taffarel için başarıdan söz ediyorsak onun karakterinden bahsetmeden yazımıza noktayı koyamayız. Başarılarla dolu kariyerinde en önemli zirve Brezilya Milli Takımı ile kazandığı Dünya Kupası ve Galatasaray ile Avrupa’yı domine etmesiydi. Taffarel aynı zamanda İtalya’da da çok iyi kariyer elde etti. Futbolu bıraktıktan sonra hoca olmak için gerekli sabrı olmadığını açıklayan Taffarel’e bir oyuncu ajansı oluşturmak için Atletico Mineiro’dan eski takım arkadaşı Paulo Roberto’dan teklif geldi. 2004 yılında Hagi’nin teklifiyle Galatasaray’da kaleci antrenörlüğü yapan Taffarel daha sonra kulüpten ayrıldı. Paulo Roberto ona yeni bir fikirle geldiğinde Taffarel bu ajansın İtalya ya da Brezilya’da kurulması gerektiğini düşündü. 2005 Nisan’ından sonra Taffarel seçimini yaparak bu fırsatı yerine getirmeye karar verdi. 3 yılın ardından Taffarel ve Roberto iyi bir yapı hazırladı. İlk meyvesi Libertadores ve FIFA Dünya Kulüpler Kupası’nda önemli işlere imza atan Fernandao oldu. Taffarel’in genç oyuncular üzerinde durduğu en önemli iki konu iyi bir insan olmak ve oyunu güzel algılamak. Onun başarısındaki anahtar kelime ise dürüstlük…

Paulo Roberto onu “İş adamı Taffarel, kaleci Taffarel ile benzer. Gerektiğinden fazla göz alıcılığı her zaman arka plana atmayı deniyor ve sadece dürüstlük ve açıklık ile işini yapmaya çalışıyor.” sözleriyle anlatıyor. 2000 finalinde bir görüntü vardı, hatırlarsınız. Henry’in uzatmalardaki kafa vuruşunu çıkarmasının ardından Taffarel’in gözlerindeki o bakış... Tüm ülke “Gözlerinden öpüyorum Taffarel” diye ağlarken o çoktan bir sonraki pozisyon için soğukkanlılığını korumuştu. Finalin ardından Kopenhag’ı Türk bayrağıyla turlayan bu kahramanın karakterine elbette hepimiz hayranız.

Şimdilerde eski hocası Fatih Terim ile çalışmak için Florya’da. Bu defa kaleci olarak değil, nasıl iyi bir kaleci ve insan olunur dersi vermek için gelecek. Kaleciliğin farklı bir pozisyon olduğunu biliyoruz. Yediğiniz hatalı bir golde arkadan gelen seslere kulaklarınızı tıkamalısınız. Bunu çıkarabilmelisiniz. Taffarel bu tecrübeyi en iyi aşılayacak kalecilerden biri. Son yıllarda kaleci denemelerinde şansız olan Galatasaray’a yeniden hayat vermek için ter dökecek...

GSCimbom Fanzin

2011-06-10T02:00:00.003+03:00

Bu hikâye kısa ama soluklu bir hikaye. O zamanlar buralara geleceğimi bilemezdim elbette. Hayat sürprizlerle dolu derler, öyle... GSCimbom ile bir araştırma sonucu tanıştım. O dönem forumu sadece takip ediyordum, yazmak için fazla yeltenmedim. Bir adam vardı forumda, güzel bir adam. Bilmiyorum nedendir ama hep ilgimi çekti. Farklı bir üslubu vardı orada. Üyelerle sıcak, uzun süredir samimi arkadaşlarıymış gibi konuşuyordu. Sevgili merhum Hakan ağabey... Bu sıcaklık ile ben de oraya üye oldum ve yazmaya başladım. Arada bir kaç muhabbet ettik onunla. Sonrası malum. Mekanı cennet olsun tekrardan. Bir çok hayıra vesile olduğuna inanıyorum. Galatasaray Sözlük'e onun önerisiyle üye olmuş benzer arkadaşlar da vardı...

Forumun o dönem çıkardığı küçük çaplı Fanzin'lere göz atıyordum. Başarılı işlerdi ama sınır vardı. Ben edebiyatı, okumayı, yazmayı seven bir insandım. Bir gün bu işe meraklı olduğumu keşfettim. Ahmet Çakır'a bir mail attım ve teklifimi kabul etti. Bir kaç soru sordum ve yanıtlayıp gönderdi. Foruma koydum. O dönem medya kurulu başvuru alıyordu ve ben de başvuranlardan biriydim. Yaptığım röportaj bana iyi bir referans oldu ve bu kadroya girdim. Ardından iyi bir ekip çalışmasıyla bir kaç sayı hazırladık. Bu dönemde grafikerlik ve editörlük yaptım. Bir kaç röportaja daha imza attım. Daha sonra Medya Kurulu tamamen dağıldı. Ortada bir ben kaldım. Üst yönetim ani bir kararla Medya Kurulu'nun başına beni geçirdi. Sonra dönemin sert yazarlarından Sertaç ile tanıştım. Bu adamda beni çeken bir şeyler vardı. (Ehehe) Bu işte ortağım oldu, birlikte çalışmaya başladık. İlk sayılarımızda Fanzin'in kendi çizgisi üzerinden devam ettik. Sonra bir yapı kurmaya başladık. Uzun bir yoldu. Desteğe ihtiyacım vardı. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'nden Adem hocam bir gün beni ağırladı. Ona bu işten bahsettim ve bana eksiklerimi söyledi. Özellikle işin editörlük kısmına ağırlık vermemi ve tasarım yeteneğimi geliştirmem gerektiğini söyledi. Hatta şunu hiç unutmuyorum: "Bu fakültede tasarım bilmek çok büyük bir ayrıcalık." Daha sonra yazılardaki boşluklara ve kırmızı rengin gözü çok yorduğuna dikkat çekti. (bkz. aşağıdaki resim) Bir sonraki sayıda ilk bunları değiştirdim. Bu önerilerden sonra çıkardığımız 2010 Dünya Kupası Özel Fanzin'i efsane oldu. Fanzin, yayın hayatının en yüksek hitini yakaladı.

Fanzin hazırlarken bunun aynı zamanda iyi bir arşiv olacağına inanıyorum. Her ne kadar kulüp tarihinin en kötü dönemine rast gelsek de bu böyle. Dünya Kupası sayısından sonra forumdan bir üye "Gruplarda neler olup bittiğini yazmışsınız, bunları herkes biliyor." tarzında bir eleştiri getirdi. Ben de bunu şimdi iyi hatırlayabileceğini fakat gelecekte bunları okumaya ihtiyacı olacağını söyledim. Bırakın o üyeyi, şimdi ben o sayıyı açıp okumaya can atıyorum. Çünkü aklımda kalıcı olan çok az şey oldu, Şili'nin ve Almanların mükemmel futbolu gibi! Bu iş daha ileriye gitmeli diye düşündüm. Tasarımda düzelmeler gördüm. Artık işin içerik kısmına yoğunlaşmamız gerekiyordu. Eski yazarlarımız bizimle yollarını ayırdı. Katkı verenler gerçekten çok azdı. Bireysel olarak çok fazla çaba sarfetmemiz gerekiyordu. Dönemin büyük ilgisini çeken blog yazılarına yöneldik. Başlarda böyle oldu, daha sonra direk blog yazarlarıyla temasa geçtik. Bu iş özgün olmalıydı. Yazılar bize özgün olmalıydı. Bende aynı zamanda blog tutuyordum. Bu dönemde Twitter kullandım ve futbol blogu yazan arkadaşlarla tanıştım. Allah için hepsi mükemmel adamlar. Gerçekten öyle. Yazmaya hevesli, okumaya aç ve bilgili. Medyanın önünde olmayı hepimiz seviyoruz. Daha sonra bu arkadaşlarla birlikte çalışmaya başladık ve kendi yazar kadromuzu oluşturduk. Tasarımı oturttuk, içeriği sağlamlaştırdık. 40. sayımızda Ali Sami Yen'den çektiğim fotoğrafı kapak resmi yaptık ve mükemmel bir işe imza attık. Yayından bir hafta önce Tribün Dergi'de "Ali Sami Yen Anıları" konusu açtık ve özel hikayeleri toplayarak dergiye taşıdık. Tek kelimeyle efsane bir sayı oldu. Dünya Kupası özel sayısının tam yedi katı fazlası hit almayı başardı...

İçerik konusunda farklı fikirlerimiz oldu ve bu fikirler derginin buraya gelmesine çok büyük katkı sağladı. Ben bunun tamamen bir foruma veya Galatasaray'a özgün olmasını anlayamam. Tema yine Galatasaray'dır, fakat bu dergide herkesin(her renkten taraftarın) okuyabileceği, öğrenebileceği şeyler olmalı. Bu yüzden Avrupa Futbolu, Nba, Futbol Tarihi bizim ilgi alanlarımız. Bize bu gözle bakılmasını kesinlikle anlayamam. Bu içeriği oturtmamızda Sertaç'ın sıkı duruşu çok etkili oldu. Ben Medya Kurulu'nun başına geçtikten sonra Cem'in grafikteki yaratıcılıklarını es geçmemek gerek. Harika kapaklar çıktı ortaya...

2010 yılının sonlarında GSCimbom Fanzin için Goal.com ile anlaşma yapmaya gittik. Bir mekanda oturup buluştuk ve karşılıklı olarak neler yapabileceğimizi düşündük. Adam dönüp bana "eleman açığımız var" dedi. "Yok hocam ben öğrenciyim" diyerek kibarca reddettim. Düşünün, bu iş sizi buraya getirdi.

Bazı hayal kırıklıkları oldu elbette. GSCimbom forumundan yeteri kadar iyi destek alamadım. Yani şöyle özetleyeyim, aldığımız okuyucuların %80-85'lik kısmı kendi çevremiz, blogger arkadaşlarımız ve takipçilerimizdi. Geriye kalanı ise foruma aitti. Forumlar bu tür şeylere pek değer vermedi. Bir teşekkür mesajının yanında bir eleştiri yazısı görmek isterdim ya da bir arkadaşına "al bak bunu oku, çok iyi iş çıkarıyorlar" demelerini beklerdim sosyal çevrelerinden. Ama bunu yapan çok az üye oldu...

Bazen ertesi günleri çok önemli sınavlar vardı. Ama oturup bu işle uğraşmayı sevdim. Bundan keyif aldım. Okumaktan, yazmaktan, tasarlamaktan, insanlara bir şeyler vermekten... Hala öyle. Bazı arkadaşlar itici gözle bakabilir, bu dergi forumu simgeliyor, oranın reklamını yapıyor gibi. Asla öyle düşünmeyin. Hepimizin çabası Galatasaray.

Şimdi bitmesi gereken işler var. Bunun için ayrılıyorum. Artık bir Twitter hesabım yok. Kaan, Eren, Can, Chao, Atilla abi, Muhsin abi, Ozan abi, Yiğit, kısa sürede tanıştığımız Pan Monroe, Yakup ve diğer isimlerini sayamadığım mükemmel insanlar... Hepsi gerçekten çok iyi. Takip edemeyeceğim için üzülüyorum ama blogları listemde, enselerindeyim. Tatile giren bu yaz döneminde iyi bir seçim yaparak GSCimbom Fanzin'in devam edeceğini umuyorum. Bloga vakit buldukça yazmaya devam. Hepsinin dışında bu dönemde en fazla keyif aldığım şey Sertaç ile temel fikir olarak belirlediğimiz "Amaç, her sayının bir öncekinden daha iyi olmasını sağlamak" fikri ve bunu uygulamayı başarmamız. İşte buydu...

Bizim Kellerin Fotoğraf Arşivi

2011-06-09T15:00:00.000+03:00

Kevin Nolan

2011-06-08T15:00:00.001+03:00

Nolan 18'inde. Yumruğu her zamanki gibi sıkılmış vaziyette. Bu onun karakteristik özelliği. Küçükken desteklediği takım doğduğu yer olan Merseyside'ın kırmızı yakası. Bir arkadaşı tarafından 16 yaşında Bolton seçmelerine katıldı, beğenildi ve bir yıllık kontrat imzaladı. Bir yılın ardından beğenilerek profesyonel sözleşme imzaladı. İlk maçlarına çıktığında takım Play-off'lardaydı. Nolan bu maçlarda forma giydi ve Bolton Premier Lig'e yükseldi. Genç bir futbolcu olarak takımın parçası haline geldi. Bir sonraki sezon 8 gol attı. Old Trafford'da attığı gollerle Ferguson'un dikkatini çekti. 2003-04 yılında Bolton lig kupası finalinde Middlesbrough'a kaybetti. O yıl Nolan ligde yine 8 gol kaydetti. Bolton çok uzun yıllar sonra Premier Lig'i çok en iyi pozisyonda bitirdi ve tarihinde ilk kez Avrupa Kupalarına katıldı. 2006 yılında Jay Jay Okocha kulüpten ayrıldığında kaptanlığa 24 yaşındaki Kevin Nolan atandı. Daha sonra Gary Magson Bolton menajeri olarak takımın başına geçti. Taraftar her ikisinin performansından hoşnut kalmadı. Nolan son sezonunda 3 kırmızı kart gördü. Yaklaşık 4,5 milyon €'ya senelerce formasını giydiği Bolton'dan ayrılarak Newcastle'ın yolunu tuttu.

Newcastle'da ilk sezonda işler iyi gitmedi. Merhaba demeden kırmızı yedi. Kariyeri boyunca bir sezonda 20'in altında maç çıkarmayan adam o sezon 11 maçta kaldı. Takım ligi 18. tamamlayarak bir alt lige düştü. Nolan takımı bırakmadı. Liderliğe soyundu. Takip eden sezonda olağanüstü bir istikrar ile 18 gol attı. 40'ın üzerinde maç çıkardı. O yıl Championship yılın oyuncusu ödülünü kazandı ve takımı Premier Lig'e çıkardı. 2010-11 yılının başında St. James Park'ın kaptanı olarak atandı...

Nolan istikrarını bu yıla da taşıdı. Ekim 2010'da ilk hat-trick'ini yaptı. Şubat 2011'de St. James Park'da eski takımı Bolton'a attığı golle 50. lig golünü kaydetti. Lig bittiğinde Newcastle'ın en skorer oyuncusu oldu. Hemen arkasında devre arasında Liverpool'un yolunu tutan Carroll 11 golle. Carroll'a ödenen ücret ile ilgili yapılan spekülasyonları yok etmeye çalışan adamlardan biri de o idi. Onun en iyisi olacağına inanıyor ve en iyisi olmak için doğru yerde olduğuna...

Bugün ilginç bir gelişme yaşandı. Nolan, Newcastle'ın yeni kontratını kabul etmedi. Alan Smith bunu doğruladı. Kontratının bitiş tarihi 2013. Nolan'ın görünen o ki farklı planları var. Kariyeri boyunca bir çok takımda oynayan futbolcular oldu. Sürüne sürüne oradan oraya... Nolan onlardan olmadı. İstikrara inandı. Ve kazandı. Benim için Nolan forması şortunun içinde olan adamlar listesinde oldu...

Sinirlenince çıldırdı, hakemi dövecek vaziyete geldi. Sonra tak kırmızı! Ama Nolan hep bildiğimiz Nolan. 18'inde sıktığı yumruğu 28'ine taşıyor. Beşikten kaptan olarak gelen çocuklardan biri...

Bir haber okudum bugün

Harika başarı yakalayan bir çocuk hakkında

Yine de üzüntü vericiydi

Sadece gülmek zorundayım

Fotoğrafını gördüm

Bir arabanın içinde aklına üfledi

Işığın değişmiş olduğunun farkına varmadı

Bir insan kalabalığı dikildi ve başladı

Önceden yüzünü görmüştü

Beyfendilerin evinden olduğuna kimse inanamazdı

Xavi Röportajı

2011-06-07T19:00:00.001+03:00

Röportaj: Sport
Çeviri: Muhammet Gülhan

Harika bir sezondu, katılıyor musunuz?
Evet, öyleydi. Sadece Copa Del Rey finali hariç. Ligi kazandık, Süper Kupa'yı kazanarak başladık ve oynadığımız oyunu iyi futbolla birlikte sonuçlandırdık. Bunlar muhtemelen Barcelona'nın son yıllardaki en iyi maçları oldu. En iyisi olup olmadığını bilmiyorum çünkü hepsini göremedim. Fakat son yıllarda en iyilerinden olduklarına eminim. Göz alıcıydı. Bazı lig maçlarından keyif aldım ama hiçbiri bunun gibi önemli değildi. Harika bir yıl oldu. Futbola yeni başlayan ve ilk seferinde herşeyden keyif alan bir çocuk gibiyim. Hayatımda hiç şuanki kadar iyi oynamadım. Çok mutluyum çünkü bu yıllar bizi dünya çapında bir ün kazandırdı. Daha fazlasını soramam.

Kötü zamanları unuttunuz mu?

Basın istediğini yayınlıyor. Çoğu zaman onların söyledikleri futbolla ilgili olmuyor.

Sizce doping skandalı ne anlam ifade ediyor?
Uzun yıllar futbol oynadığınızda bu sizin için sürpriz değil. Bu sadece komik, tamamen çarpıtılmış. Haberleri izlediğimde bazen kendimi gülerken buluyorum "Tanrım, nasıl bu insanlar başarıları değersizleştirmeye çalışıyor?" diye düşünüyorum. Tamamen saçmalık. Daha fazlasına ihtiyacın var... Daha asiline. Ve doping sadece... Alçakça.

Madrid basınını mı ima ediyorsunuz?
Bizim hakkımızda ne söylediklerini konuşmaktan hoşlanmıyorum. Suçlamaları sadece bizi güçlü yapar. Mourinho'nun yapısı ve Real Madrid futbol oynamayı istemiyor. Copa Del Rey dışında herşeyi kazandık, futbol oynayarak... Barcelona bu yıl Real Madrid'e teşekkür ederek yaptıklarıyla daha güçlü hale geldi.

Mourinho'nun gelecek sezon için daha agresif olabileceğini düşünüyor musun?

Daha fazla tecrübe dışında hemen hemen aynı sevimlilikte olacak. La Liga hakkında daha fazla şey bilecek. Sadece Mourinho değil, genel olarak Madrid de böyle olacak. Ancak Mourinho türündeki adamlar ortalığı karıştırmayı sever, Katalanları ve Barçalıları kötülemeyi de... Katalan olarak onun gibi birine ihtiyacımız var çünkü sık sık ayak parmaklarımızı bağlıyor.

Dört Clasico'dan sonra Casillas ile konuştunuz mu?

Copa del Rey finalinden sonra onunla konuştum ve onu tebrik ettim. Endişe etmeyin, yakında yeteri kadar konuşacağız. Onunla kazandığımız çok şey var. Arkamızdakileri vurmanın bir yolunu bulacağız.

Bu Barcelona ve gelecek hakkındaki düşünceleriniz neler?

Gerçekten iyimserim. Hissettiklerim bu. Futbolda hiçbir şeyi önceden bilemezsin. Şuan 5 yıl daha Avrupa'yı domine edebileceğimizi söyleyebilirim fakat gelecek yıl kısa olduğunda bu defa söylediklerimi yutmak zorunda kalırım. Gelecek hakkında kehanette bulunamam. Ancak hislerimin pozitif olduğunu söyleyebilirim. Sadece futbol hakkında değil. Soyunma odasındaki havayı görmelisin. Fantastik!

Bu sahip olduğunuz en iyi takım arkadaşları ve en iyi soyunma odası diyebilir miyiz?

Evet bunu söyleyebiliriz. Ego problemleri yok. Eğleniyoruz, şakalaşıyoruz... Bilirsin. İyi insanlar var. Fark kişiliklerden kaynaklanıyor. 50 insanın 35 ya da 40'ı Barcelona'da büyüdü. Hepsi gerçek bir Barcelona taraftarı.

Neticede Pep'in bıkabileceğini düşünüyor musunuz?

Pep zeki bir adam. 4 ya da 5 yıl imza atarsa tembelleşebileceğini ya da yorulabileceğini bilir. Ne yaptığını bilir. Motivasyonunu ve bağışıklığını kaybeder. Eğer "1 yıl daha burada kalıyorum" derse yeniden kazanmak zorunda olduğunu bilirsin. Bu gerçekten çok akıllıca...

Menajerin ayrılacağının bilinmesi, soyunma odasında endişe yaratır mı?

Soyunma odasındaki bazı bilinmezlikler endişelere tercih edilir. Eğer gereken enerjiye sahip olsaydı bir 10 yıl daha devam edebilirdi. O burada kimsenin hayal kırıklığına uğramasını istemiyor. Hayatının dinlendirmek istiyorsa Barcelona'da kalmalı. Bu bir yol ya da ikincisi, buradan ayrılsa bile her zaman Barcelona'ya bağımlı kalacak. Guardiola'nın buradan herhangi biri gibi ayrılmasına izin veremezsiniz...

Abidal'in kupayı kaldırmasından bahsedelim. Puyol'dan çok düşünceli bir hareketti...
Bana oldukça doğal geldi.

Öyle mi düşünüyorsunuz? Bazen egolar bunu yolun üzerinde bırakabilir...
Saçmalık. Kimin kaldırdığı bu kadar önemli mi? Sadece 2 saniye. Kazanmanın şerefi herkes içindir. Bu bir takımın ne anlama geldiğini ifade eder. Puyol bana "Sen kaldır Xavi" dedi. Ben "Hayır" dedim. Daha önce bana söz etmemişti. Sonra birlikte Abidal'e karar verdik ve buna odaklandık.

Tüm dünya sizin en iyi olduğunuzdan bahsediyor...
Herkes bunu söylüyor ve benim ağzım sulanıyor. Van Basten, Sacchi, Aragones. Gururlu hislerim var. Bizi Sacchi'nin Milan'ı ya da 70'lerin Brezilya'sı ile karşılaştırıyorlar.

Dünya Kupası'ndan sonra yaptığı gibi Platini formanızı istedi mi?
Onu Justri'ye(Xavi'nin en iyi arkadaşlarından biri) verdim. Gerçekten mutlu oldu. Platini beni tebrik etti ve bu duygunun harika olduğunu söyledi. İspanyolcası benim İngilizcemden daha kötü olsa bile bunu bana İspanyolca söyledi.

Villa'nın Barça'daki ilk yılı hakkında ne düşünüyorsun?
El Guaje ile çok yakınız. Harika bir kişiliğe sahip olduğunu düşünüyorum. Büyük bir kalbi var ve bu dünya futbolundan gelen çok zor birşeydir. Mütevazi, çalışkan, takıma harika uyum sağladı ve ego sorunları yaşamadı. Egosunu sadece nasıl gol atabileceğini düşünerek koruyor. Elbette atamadığı dönemlerde kendisini kötü hissetti! Bir forvete bir gol şart, bu yüzden bir çok kez acı çekti. Şampiyonlar Ligi finalinde gol atınca kendim atmış gibi hissettim! İyi insanlar her zaman iyi şeyleri hak eder.

Yaşadığın en mutlu zamanlar diyebilir miyiz?
Evet, kesinlikle. Birşeyler başarmış biri olarak kendimi yerinde hissediyorum. Eleştirildim, insanlar bana inanmadı. Şimdi bunların hepsi yaşadıklarıma değdi. Pislikte yaşamayan, hiç çamur görmeyen insanlar tüm bunları yaşamanın ne demek olduğunu bilemez. İnsanlar ne kadar maliyete nereden alınacağımı da bilemez. Barça'daki zor zamanlarımın ardından, sahip olduğumuz ve başardığımız üç yılın dışında ne olduğuzu bakarak kendimizi değerlendirdim.

"Futbol Alıntıları"

2011-05-31T21:00:00.002+03:00

"İnsanlar takıma bir çocuk koyacağıma pişman olabileceğimi söyledi. 'Yeterince yaşlıysan yeterince iyisindir' fikri saçmalık. Bana göre Eusebio yeterince iyiydi."

Eusebio'nun 20 yaşında takıma girmesiyle ilgili, dönemin Benfica teknik direktörü

Bela Guttmann

2010/11 Final: Barcelona 3-1 Manchester United

2011-05-29T02:00:00.006+03:00

"Biz birlikte ayakta duranlardanız..."

Maçtan önce kaptanlardan taraftara:

"Buraya uzun bir yoldan geldik, bazen oldukça zor dönemler oldu. Sezon oldukça yoğundu. 1 yıl boyunca ekibimiz yetenek, olgunluk ve sorumluluk deri verdi. Şimdi size bir kez daha ihtiyacımız var. 90 dakikanın ardından gökyüzüne dokunabiliriz. Oraya şerefimizi bir kez daha yazabiliriz..."

Barcelona kaptanları: Puyol, Xavi, İniesta ve Valdes

Guardiola'nın basın toplantısında bahsettiği 2009'daki finalden daha fazla efor sarfetmeleriydi. Oyuncularına bunu anlattı ve istediğini aldı. Sahanın en çok koşanı, en çok pas yapanı ve %92 isabet bulan adamı Xavi Hernandez'di. Haftalarca Barcelona nasıl durdurulur sorularına cevaplar arandı, analizler yapıldı. Sonuç yine hüsran. Barcelona topa sahip oldu, üçgenleri kurdu ve Wembley'de bir yıkıma doğru yürüdü...

Maç başlamadan önce 11'e Puyol ismi verildi, sonra geri çekildi ve yerine Mascherano yazıldı. Bir kaç korkum vardı ama takım bu hataları örtebilirdi. Öyle de oldu... Pedro'nun golü bir kombinasyonun ürünüydü. Bir babanın elleri gibi, şefkat dolu bir pas. Pedro zekice tamamladı. Manchester United'dan daha fazlasını bekledim çünkü yaptıkları ilginçti. Sanki doğru zamanı bekliyorlardı ama yanlış bir düşünceydi. Barcelona'nın ne zaman yorulduğunu hissettiniz? Onların yorulması için önce top yorulmalıydı. Roller tam tersiydi aslında, doğru zamanı kovalayan Barcelona'ydı. İlk yarının ardından durup baktım, istatistikler gerçekten ilginçti. Sahanın en çok koşanı Xavi Hernandez. Manchester United'ın en çok pas yapan adamı Carrick. Valdes biraz zorlasa onu bile geçecek! Ortada mücadele yok, neyin savaşıydı bu? Bir ara Rooney'i dövüyordu sol cebinde gül, ağzında sakızıyla Ferguson usta...

Manchester United'ın orta sahasını senelerdir biliyoruz. Orada Scholes'dan başka üst düzey diyebileceğimiz bir oyuncu yok. Carrick, Gibson, Fletcher gibi oyuncular sade, pastanın üzerinde krem şantisi eksik olan adamlardı. Ferguson yıllarca onlardan verim almasını bildi, onlarla şampiyon da oldu, finaller yaşadı. Ama iki finale kaybetmelerinde bu unsuru göz önüne almak zorundayız. Giggs ustanın ise bu pas trafiğinde yapabileceği pek fazla şey yoktu.

Dönüp yedek kulübelerine bakıyorsunuz ve şöyle diyorsunuz "Manchester yine daha iyi..." İyi bir B ya da C planı kurulabilir. Ama Barcelona'nın yıllarca kemikleşmiş A planını nasıl yıkabilirsiniz ki?.. Barcelona senelerdir rakiplerine kendisini kabul ettiriyor. Guardiola'nın dediği gibi: "Topu al, topu tut ve şansını yarat."

Soru: Hücum futbolu nedir?

19 gol girişimine karşılık 4 gol girişimi. 7 farklı oyuncu bu gol girişiminin içinde. Aklıma 1954'de Macarların İngilizlerin karşı oynadığı ve İngilizlere toplam 30 şutun çekildiği o maç geliyor. Diyoruz ya, Wembley özel bir yer. Barcelona maç boyunca toplam 5 faul yaptı. Manchester United için bu rakam 16. Dikkat çekici noktalardan sadece biri...

Rakamlarla konuşmaya devam edelim. Barcelona oyunun 4/3'ünü temiz oynuyor. 4/1'ini ise bireysel şans yaratırken kullanıyor. Bunu sadece lüksü olan oyuncular yapıyor. Biraz Messi, biraz İniesta. Sürat, teknik ve futbol akılları bu lükse değer. Cruijff'ün takımında bu lüks Laudrup ve Stoichkov'a aitti.

Bir yanlışlık yok mu orada? Xavi, İniesta ve Busquets en çok mesafe kat eden oyuncular. Manchester'da bu Ryan Giggs olursa doğru soruyu nasıl sormalıyız? Sene içinde Manchester United'ın istediğinde baskı kuran ama bazen topu rakibe vermek isteyen yapısından bahsetmiştim. Bunun orta saha oyuncularının kalitesinden kaynaklandığını düşünüyorum. Manchester'ın iyi yemeği var ama yemeği yiyecek sağlam bir masası yok...

MVP'nin dönüşü: Daha fazla şans

Barcelona'nın maç içinde en az 5 net pozisyona girdiğini söyleyebiliriz. Maçtan önce Puyol "Umarım Messi gününde olur" açıklamasını yapmıştı ve dilediği oldu. Messi yine günündeydi. Barcelona, efsanevi 5-0'lık maçtan sonra ilk kez bu kadar etkili oynadı çünkü MVP'si (Messi-Villa-Pedro) tamamen formdaydı. Bu bitirim takımı ise kesinlikle Guardiola'nın eseri. Guardiola, Pedro'yu sistemine yerleştirerek altyapıdaki oyunculara ne kadar güvendiğini gösterdi.

Sistematik bir görev adamı: Sergio Busquets

Onun 3 yıl içinde nereden nereye geldiğine bir bakın. Bir kaç antipatik hareketi olsa da Busquets her zaman hatırlayacağım sistematik bir görev adamı olacak. Barcelona pas trafiğinin sorunsuz akması için Busquets gibi pozisyon bilgisi yüksek oyunculara ihtiyacı var. Ve bunun Guardiola sayesinde gerçekleştiğini söyleyebiliriz. 30 milyon €'ya Toure'yi göndererek sistemine böyle sorunsuz bir oyuncu monte etmek son yıllarda yapılan en mükemmel iş. Barcelona'nın şampiyonluk kutlamaları gecesinde Busquets kısa bir konuşma yaptı, yüzünde gizlenin bir mutsuzluk olduğu görünüyordu. Xavi mikrofonu eline aldı ve taraftarlara "Busquets" diye bağırmaları için küçük bir şov yaptı. Busquets bu maçta buna layık olduğunu gösterdi. Benim için maçın adamı da o idi...

Guardiola ve İspanyol futbol devrimi

Barcelona B takımından gelecek ve İspanyol futboluna 3 yılda 10 kupa hediye edecek bir adam o. 3 yılda 2 final. Kaybettiği yarı finali nasıl kaybettiğini unutmayacağım. Her sene sistem biraz daha yukarıya ulaştı. Guardiola her geçen yılın ardından nasıl bir psikolog, nasıl bir kazanan olduğunu gösterdi. İspanyol futbol tarihinde Villalonga, Munoz, Del bosque ve Rafa Benitez ikişer avrupa kupası kazandı. Şimdi o listede bir adam daha var, Pep Guardiola. Devrim, Johan Cruijff'ün onu kulübe önermesi kadar basitti...

Kimse kalbim kadar yüksek sesle konuşamaz

Maç sonrasında Barcelonalı oyuncuların birbirlerine nasıl sarıldığını gördük. Bu basit bir sarılma değil. Hayatında hiç çocukluk aşkıyla evlenmemiş kişiler bu duyguyu çözemeyecek. Belki ben de eksik bir şeyler bırakacağım. Bunu tamamen anlatmak imkansız. İyi bir insan olmak, rakibi ne olursa olsun alkışlamak, tribünde bilet parası ödemiş ve sizi izleyen insanlara iyi bir gösteri şovu sunmak... Bunlar zor görünen ama basit şeyler. Futbol basit ve zor olan futbolu basit oynamak, Cruijff ustanın dediği gibi. Biz, bunu bu gece bir kez daha gördük...

Benim Güzel Wembley'im

2011-05-29T00:30:00.002+03:00

Güzel futbol bir kez daha kazandı!

Cruijff Röportajı

2011-05-24T23:30:00.002+03:00

Okumayan kalmasın diye, buraya alalım efendim...

Basitçe

2011-05-22T13:00:00.001+03:00

"Bu hepten saçma. Nasıl bunu artık daha fazla yapamayacaksınız? Sabahları yataktan kalkamayacak, güzel bir kahvaltı yapamayacak ve haftada altı gün biraz antrenman mı yapamayacaksınız? Ve tabi yedinci gün dünyada var olan en harika şey, maç yapmayı... Bakın, Frank bir maçtan önce sinirli oluyor ya da her maçta biraz daha sinirli oluyorsa, o zaman futbolu bırakmalı. Ona bunu acil olarak bir kez daha düşünmesini öneriyorum. Futbolu Frank kadar seven biri emekli olmamalı."

Johan Cruijff, Frank Rijkaard daha fazla futbol oynayabilir mi sorusu üzerine

Ken her zaman kazanamaz

2011-05-22T03:30:00.007+03:00

Breaking Bad 1. sezon 4. bölümden.

Kimyacımız akciğer kanseridir ve tedavi olması gerekmektedir. Doktora giderler fakat tedavi için çok yüksek bir bedel ödemeleri gerekmektedir. Üstelik iyileşme ihtimali de kesin değildir. Tedavide başarısız olup geride borç bırakmak istememektedir. Bunun üzerine oğlu "neden geberip gitmiyorsun o zaman?" diye tepkisini koyar ve kimyacımız arabaya atlayıp dışarı çıkar. Yine öksürük tutarken sağa çeker ve eline bakıp hastalığın ilerlediğini görür. Bu defa kan gelmiştir. Başını kaldırıp önüne baktığında dün arabasının plakası "Ken wins" (Ken kazanır) olan ve park sırasında yerini çalan adamı tekrar görür. Bu defa alt olmuştur...

Bu adam futbolu gerçekten seviyor

2011-05-22T00:00:00.001+03:00

Cruijff'ün dönemin altyapı yapılanmasından faydalandı. İlk formayı aldığında tarih 3 Eylül 1995'di. Bobby Rabson ile daha fazla şans buldu. Partneri Ronaldo ile o yıl İspanya kupasını kazandı. El Pais tarafından 96-97 sezonunun en iyi genç oyuncusu seçildi. Van Gaal geldikten sonra İtalya'ya gitti, olmadı. Kiralık dolaştı ve yine kendini bulamadı. En sonunda Katalan halkının bir başka ırkı Espanyol'a transfer oldu. İstikrarını yıllarını geçireceği, efsane olacağı kulüpte yakaldı. De la Pena bir çok kez rakiplerinin canını acıttı. Barcelona'ya attığı aşırtma elbette unutulmadı. De la Pena, göz yaşlarıyla sevdiği mesleğe veda etti...

Bir devrimin sonbaharı ve büyüklüğü: Arrigo Sacchi #1

2011-05-21T19:00:00.001+03:00

1985'de Arrgio Sacchi Parma'yı Serie C1'den aldı. İlk sezonunda Parma'yı bir üst kademeye çıkardı. Takip eden sezonda ise Parma Serie A'daydı. 24 Mart 1986'da Silvio Berlusconi Milan'ın 21. başkanı seçildi. Berlusconi'nin başkanı olduğu Milan ile Parma İtalya kupası gruplarında çarpıştı. Her iki maçta Sacchi, Milan'ı 1-0'lık sonuçlarla geçti. Bu, Berlusconi'nin Sacchi'yi Milan'ın başına getirmesi için yeterli bir bahaneydi...

uyuyan istanbul

2011-05-21T18:30:00.002+03:00

yine mecidiyeköy'desin. bugün orayı sevmedin. aşıklar artık orada değil. yıllardır hayatın merkezi olarak gördüğün yer artık bir buluşma yeri. artık... bu kelime ne kadar can yakıcı deği mi? artık, eskinin olmadığını hatırlatıyor sana. seyircisiz bir maç. öyleyse yolculuk nevizade'ye...

nevizade'den neden izlediğini anlamadığın bir maçı seyrediyorsun. bir fıçı bira karşında. muhabbet, sohbet derken vakit geçiyor. oradan kalkıp yürüyorsun. sonra yeni bir mekan seçiyorsun. "yea bu muydu lan?" dediğin şey bazen etkisini geç gösterebilir. mideni çalkalarsın ve başın dönmeye başlar. sonra düz yolda yürüyemezsin. ardından bir türk kahvesi ve suratına vurduğun su ile biraz kendine gelirsin. nargileyi çekersin, başın tekrar dönmeye başlar. sonra yürürsün. daha uzun yürürsün. saat gecenin üçü ve yine mecidiyeköy'desin. tarihin en iyisi ve en kötüsünü gördüğün yer. o zaman sen de tarihsin. arkadaşlarından ilkini bırakırsın ve yine yürürsün. sağındakini farketmezsin bazen. sonra birden kafanı çevirip baktığında beyaz bir surat görürsün sana "imdat" diyen. bunu bir adım ileri çıkarak söylemeye çalışır çünkü senin dikkatini çekmek ister. başını önüne eğip yürümeye başladığında o hamlesini yapıp geri çekilen savaşçılar gibidir. istediğini başaramamış gibi sanki. küçümsüyorsun onu "hayat bu mu?" diyerek, nice zorluklar yaşayan biri olarak...

ikisinden daha ayrılıyorsun. yalnızsın. sabahın dördünde köprüyü geçiyorsun. istanbul sessiz, uyuyan istanbul. gözlerini kapatmış gibi sanki. sağda solda yanan sokak ışıklarından başka bir şey yok orada. indikten sonra bir adım daha var. ama o da ne? yanlış seçim. bu sana pahalıya patlayacak gibi. zaman geçiyor. merak etmesin diye çocuklara "evdeyim" diye mesaj gönderiyorsun. sonra hemen 10 metre sağında taksileri kestiriyorsun gözüne. ama cebinde sadece akbil. gidip "bu gece bir iyilik yapmak ister misin?" diye sorasın geliyor, ama yapmıyorsun. 10 dakika sonra bir taksi arabasıyla geriye doğru geliyor. "sabiha gökçen'e giden var mı?" diye soruyor. oysa sen bu soruyu bir iyilik olarak algılıyorsun. "usta beni x köprüde bırak" diyerek atlıyorsun taksiye. giderken içinde kuşku, evet doğru bir kuşku. ayak titremesi. dönmeden önce son köprüye geldiğimizde şoför durup parayı istiyor ama sen "hakkını helal et" diyerek ayrılırsın oradan. sonra sabahın beşinde otoban kenarında 20 dakikalık bir yolculuk. arada koşuyorsun sanki seni bekleyen biri varmış gibi. camilerde ezan sesleri, arkada tırların motorundan gelen gürültürler, sağında köpek havlamaları, solunda kurbağa gıgıldamaları seninle. durup düşünüyorsun beatles dinleyerek yoluma devam etsem mi? diye. yok, ben zorluğu severim, zorluğu yaşamayı...

düşünüyorsun "doğru olanı yapıyor muyum?" diye. bazen evet, bazen hayır. ama bunun bir zorluk olduğu aşikar. ileride biri ensene binmeye çalıştığında "sen hiç sabahın beşinde otoban kenarında yalnız başına yürüdün mü?" diye verecek bir cevabın var artık. uyuyan istanbul'u gördün bu gece. bazen terk edip gitmek istediğin o istanbul'un uyuyan yüzünü. sonunda yatağını uzandığında ise senin mutlu eden şeyler elbette olacaktır...

20 Mayıs 1992

2011-05-20T16:30:00.001+03:00

Benvenuti "Grande" Terim

2011-05-19T22:20:00.001+03:00

E malum, Başkan konuşmuş, bir şeyler karalamasak olmazdı. Gündem bir anda nasıl da yoğunlaştı şaşırdım doğrusu. Uzun zamandır da yazamıyordum, Terim, Elmander falan derken heves geldi. Aslında yaz gelince daha çok vakit bulacağım, transferler falan da olunca biraz şöyle hasret giderelim blogla.

İlk adı geçtiği günden beri yarattığı heyecan ortada Fatih Terim'in. Hatta bazılarına göre -buna ben de dahil- tek kurtuluş, çıkış yolumuzun Terim olduğuydu. Ünal Aysal'ı ilk kez bir canlı yayında izlerken (divana konuşması hariç) biraz merak da vardı doğrusu. Sonuçta tanımadığım biriydi ve adaylığını açıkladığı basın toplantıları falan yeterli bir profil çizmemişti kafamda. Başkanın tek söylediği "kurumsallık". Kurumsallık için de ilk attığı adım Fatih Terim. Geniş açıdan baktığımda bunu doğru buluyorum. Fatih Terim'in de bu kurumsal yapı içinde barınmayı isteyeceğinden son derece emindim en başından beri. Zaten kendisinin de böyle bir futbol anlayışı ve sistemi olduğu düşünülürse birliktelik doğru, ortaya çıkacak sonuç da umarım doğru olacak.

Çok bir şey de yazmak istemiyorum aslında. Heyecan büyük, hem de çok. Elmander, Fatih Terim falan derken Kallström'ün de bittiği sinyalini aldık sayılır. Ünal Başkan Elmander'i ağzından kaçırınca devamındaki sohbette isimler konuşuldukça daha çok dikkat etti sözlerine. İlk canlı yayını tabii, heyecan da gözlendi biraz ama o kadar profesyonel ki çok çabuk toparlayabiliyor ufak tefek hataları. Selçuk, Kallström, Drogba, Frey vs., hiçbiri için "hayır" demedi, eh bize de beklemek düşer artık.

Transfer falan hepsini bir kenara bırakalım da İmparatora "HOŞGELDİN" diyelim. Fatih Terim'i özledik, sarı kırmızı formalılara bağırıp çağırma zamanı, artık Galatasaray'ı öğretmek için yeni öğrenciler var önünde, daha niceleri de gelecek. Yolun açık olsun İMPARATOR.

Euroleague İçin Saldır Galatasaray!

2011-05-18T23:38:00.003+03:00

Arkadaşlar,

Roma kulubünün basketbolda başarısız bir sezon geçirmesi ve mali yapılarının da bozuk olması sebebi ile Euroleague A lisansı iptal edildi. Aynı sebeplerden Cibona' nın da iptal edilme olasılığı var. Bu kulüplerin yerine ekonomik yapısı sağlam, marka bilinirliği üst seviyede olan ve büyük taraftar kitlesine sahip 1 veya 2 kulübe Euroleague A lisansı verilecektir. (Bilmeyenler için: A lisansı olan takımlar her sene direk katılıyor bu lige Fenerbahçe Ülker ve Efes Pilsen gibi)

EUROLEAGUE' e katılmak için gerekli bütün şartlara sahibiz (+5000 kapasiteli salon, minimum 5 milyon dolar bütçe, bir yayıncı kuruluş garantisi, taraftarın sürekliliği). Kulübümüz adına çok sevdiğimiz başarılı yöneticimiz Hakan Üstünberk ve şube görevlilerimiz dün itibari ile ULEB yöneticileri ile görüşmelere başlamıştır. Öncelikle bizi bugünlerde fazlası ile mutlu eden başta Hakan Üstünberk olmak üzere kulübün bütün yönetici ve profesyonellerine çok teşekkür ediyoruz, artık geleceğe umutla bakıyoruz.

Sevgili arkadaşlar
Bu hususta biz Galatasaray'lılara da çok büyük bir görev düşüyor, bu kupada oynamayı her şeyi ile sonuna kadar hak ettiğimizi ULEB yetkililerine ve kendi yöneticilerimize göstermeliyiz.

Birlikte olursak neleri başarabileceğimizi biliyoruz, Galatasaray'ı hiçbir zaman yalnız bırakmadık. Şimdi bizlere bir görev daha düşüyor, ULEB'e bu kupada neden olmamız gerektiğini binlerce mail göndererek anlatmamız çok önemli ayrıca bu mail kampanyasının duyurusunu tüm Galatasaray forumlarında, facebook ta ki Galatasaray gruplarında ve Twitter'da yaygınlaştırmalıyız. ULEB basketbol severlerin ve Galatasaray taraftarlarının bu isteğine kayıtsız kalmayacaktır, bu konuda geçmişte olumlu örneklerde vardır, bu sebeple verilen tepkinin büyüklüğü çok önemlidir.

Kısaca diyoruz ki aşağıda mail adresine Galatasaray'ın neden bu kupada olması gerektiğini dilimiz döndüğünce anlatalım. Türkiye'deki en fazla ve basketbola en çok ilgi gösteren taraftar gurubu olduğumuzu ve bu kupaya katılmayı ne kadar çok istediğimizi gösterelim.

Not: Aynı mailler olmaması için örnek bir mail koymadık. Mail atan arkadaşlar yazdıklarını burayada koyarlarsa diğer atacaklar için örnek olur. Göndereceğimiz maillerin başlığında lütfen EUROLEAGUE ve GALATASARAY kelimeleri kullanalım. İngilizcesi olmayan arkadaşlar göndermek istedikleri metni buraya yazarlarsa çeviride yardımcı olacağız.

EUROLEAGUE İÇİN SALDIR GALATASARAY!

Mail İçin: webmaster@euroleague.net

Bir diğer e-mail adresi: uleb@uleb.net

Gsbasket.org'tan alıntıdır.

Bu çağrıya biz de destek vermek istedik. Galatasaray'ı Avrupa'nın en büyükleri arasında izlemek için taraftar olarak üzerimize düşeni bir nebze yapmalıyız. Mail gönderemiyorsanız bile gönderebileceklere bunu okutmayı deneyebilirsiniz.

Bir zamanlar Galatasaray'ın Bakero'su: Suat Kaya

2011-05-18T10:00:00.000+03:00

Oyun stili, dağınık saçları ve çalışkanlığı ile ben onu hep Bakero’ya benzetirim. Suat Kaya Galatasaray’ın 20. Yüzyıldan 21. Yüzyıla geçişini tamamlamış büyük bir orta saha oyuncusuydu. Galatasaray altyapısından yetişen, birkaç yıl hayatı Konya’da geçtikten sonra tekrar Galatasaray’a dönen Suat Kaya’nın mevcut Galatasaray yapılanmasında ihtiyaç duyulan oyuncu tipi olduğuna inanıyorum.

Suat Kaya’nın içinde bulunduğu üçlü orta sahada teknik direktör Fatih Terim’in onlardan yapmasını istediği 3 şey vardı. Pres, pres ve pres. Emre, Okan ve Suat üçlüsünün ortak özelliği kısa boyları, hızları ve çalışkanlıklarıydı. Fatih Terim’in onlardan istediği top rakipteyken topun olduğu yere baskı yapmalarıydı. Bunun için elinde harika üç yerli futbolcu vardı. Fatih Terim bu üçlü ne zaman oyundan kopsa kenarda gelir Suat’a bir şeyler anlatırdı ve Galatasaray sahada o dağınık görüntüsünü yok ederdi. Suat bu orta sahanın öncüsü ve en çalışkanıydı. Oyunun defansif rolünü üstlenmesine rağmen zaman zaman harika duvar görevleri üstleniyordu. Galatasaray’ın bu üçlüsü topu kaptığında Hagi’ye inanırdı. Hagi’nin o dönemde arkasındaki yerli kalitesini de bir şans olarak görüyorum. Fatih Terim’in bu oluşumda payı elbette büyüktü. Galatasaray Suat’ın önderliğindeki bu üçlü orta saha ile ligi ve Avrupa’yı yıllarca domine etti. Suat Kaya bu sayede Galatasaray’da en çok kupa gören birkaç oyuncudan biri oldu.

Resim: Milan - Galatasaray karşılaşmasından bir üçgen

Resim: Milan - Galatasaray karşılaşmasından bir üçgen. Suat Kaya rakibin topla çıkmasını engellemek için prese geliyor.

Bu yıl Galatasaray’da taraftarların lakap taktığı bir orta saha üçlüsü izledik. Barış, Ayhan ve Mustafa. Ayhan’ın zaman zaman iyi maçlar çıkardığı dönemler olsa da onun şarabı artık kırılmak üzere. (2008’deki şampiyonlukta hakkını yememek gerek) Barış Özbek yan pası düzgün veremezken no look pas atmaya çalışıyor. Mustafa’yı ise sahada bulmakta zorlanıyoruz. İnsan kendine durup “nereden nereye…” diyor. Galatasaray'ın bu yerli kalitesiyle üçlü bir orta saha oturtmaya çalıştı ve doğal olarak başarısız oldu. Onları ne zaman bir arada görsem aklıma Emre, Okan ve Suat üçlüsü geldi. Bizim bir komşumuz var, Halil abi "Ulan bunlar hiç mi Okan-Emre-Suat izlemedi!" diye yakınıyordu bana. Biraz çalışkan, biraz yürekli, bir tutam yetenek ile Galatasaray’ın orta sahasına Suat Kaya gibi bir beyin gerek, yanına ise atak orta saha oyuncuları... (Bir Hagi yok artık) Üçlü bir orta sahayı ancak bu şekilde oturtabilirsiniz. Şuanda izleyebileceğimiz en iyi aday futbolcu Selçuk İnan görünüyor. Bu yüzden mevcut Galatasaray yönetiminin ne meblağa bedel olursa olsun bu tip bir futbolcuyu kesinlikle transfer etmesi gerektiğini düşünüyorum.

Tottenham Hotspur 1981-82

2011-05-17T21:22:00.003+03:00

Dalglish Liverpool'da!

2011-05-17T20:30:00.001+03:00

Geriden gelen her zaman kazanır mı?

2011-05-14T14:00:00.003+03:00

Ajax, Twente ile şampiyonluk maçına çıkıyor. Twente ligin son haftasına 1 puan önde giriyor. Ajax, Şubat ayının sonunda oynadığı PSV maçından beri ligde sadece Den Haag'a kaybetti. Diğer tüm maçlarını kazandı ve Twente'nin hatalarıyla onları yakaladı. İki takım bir hafta önce birbirleriyle Hollanda kupası finalinde karşılaştı. Twente 2-0 geriden geldi ve maçı uzatmalara taşıdı. Uzatmalarda futbolda geriden gelen her zaman kazanır kuralı işledi... Twente Ajax'ı 3-2 mağlup ederek kupayı aldı. Ligde Ajax Twente'yi kovalıyor. Twente double istiyor, Ajax seyircisinin önünde şampiyonluk... Yarın Amsterdam Arena'da 52.656 seyirci olacak. Twente'den 1600 taraftar gelecek. Futbolda geriden gelen yine kazanacak mı? Pazar 15:30'da göreceğiz.

Yayın: Beyaz TV

Saat: 15:30

Ajax maçı 3-1 kazandı ve şampiyon oldu.

Build Something Special Again

2011-05-14T13:00:00.001+03:00

Hep derdin ki, zirve tırmanmak için çok dik.

Tırman ona!

Hep beni görmek istediğini söylerdin.

Tırman çabuk!

Sen "yer" i seçtin; ben ise "zaman"ı seçeceğim.

Ve ben tırmanacağım,

Zirve benim kendi yolumda artık.

Sadece biraz bekle,"doğru gün" için.

Ve ben ağaçlara doğru tırmandıkça ve de bulutlara kavuşunca,

Aşağıya doğru bakacağım,

Kulak vereceğim senin bugün söylediğin şeylere.

Futbolda 1969'da başlayan Kenny Dalglish hikayesi 1975'de takım kaptanlığına yükselerek devam etmişti. 24'ünde Celtic'in kaptanlık pazubandını taktığında nasıl bir lider olacağını göstermişti. 2010-11 sezonunun Ocak ayında Liverpool'un yeni sahiplerinden John W Henry Dalglish'i aradı. Aradan 4,5 ay geçti. Şimdilerde Merseyside Walk'da vakit geçiren insanlar birbirlerine "Liverpool nasıl bu halde geldi?" diye soruyorlar...

Anfield'ın kralı Dalglish... Benim için sadece tribünde oturup analiz edilesi adamlar vardır. Dalglish gibi. O kadar doğal, o kadar insani, o kadar becerikli. Ona nasıl bunu başardınız diye sorduklarında "Orada yeniden beğendiğim şeyler olacağına emindim" diyerek yanıtlıyor. Anfield çocuklarının örnek aldığı adam Torres gitmiş, Liverpool berbat durumda. Sıralamada nerede olduğu belli değil. Dalglish önce Ajax'ın en önemli adamını tutup getiriyor. Suarez geldiği günden bu yana inanılmaz maçlar çıkarıyor. Kulüp efsanesi Carragher onun için "Anfield efsanesi olabilir" diyor. Sonra Andy Carroll... Kulübe "çok fiyat ödedi aptallar" etiketiyle giriyor Carroll. Başlarda sakatlık ve psikolojik baskıyla mücadele ediyor ama bu ruh halinde onu kurtaracak en iyi adam oradayken Carroll çabuk atlatıyor. Dalglish bunun yanında Anfield'ın en çok vefa göstereceği işlerden birine imza atıyor. Takıma Martin Kelly, Spearing gibi kulüp çocuklarını oturtuyor. 16 yaşında bir çocuğa Dünya'nın en iyi tribünü The Kop'un önünde forma şansı veriyor. "Eğer sorununuz olan bir pozisyonda genç bir oyuncuyu oynatıyor ve verim alamıyorsanız bu bir problem, fakat onun yerine gidip bir transfer yapıyorsanız bu daha büyük bir problem" sözleriyle onlara nasıl değer verdiğini gösteriyor...

Dalglish'in hamlelerinden çok insani becerisini yazabilirsiniz. "Sonuçları almak için en iyi yol, seninle çalışan insanları kazanmaktır..." O psikolojiyi tutup kaldırırken büyük bir kaya parçasını kaldıran adamlara benziyordu. Dalglish takım kötü gittiğinde taraftarın aradığı ruhu buldu. O ruhu Liverpool'a geri kazandırdı. Tıpkı oyunculuk döneminde yaptığı gibi. Liverpool onunla Avrupa'da şaha kalktı. 78'de Wembley'deki finalde Brugge ağlarını sarsarken objektiflere yansıyan fotoğrafın ta kendisiydi Kenny Dalglish...

Flanno, Shelvey, Suarez, Carroll gibi futbolcular mental olarak en yukarı seviyede değildi. Sadece Suarez'in Avrupa'da çıkardığı maçlar vardı, en iyisi kesinlikle değildi. Liverpool bu baskıda ayağı kalkarken aramamız gereken adam Dalglish'den başkası olabilir miydi?... Olamazdı. "Biz oyuncuları doğru yönde işaret etmeliyiz, oyuncular da bizim ne söylediğimizi anlamalı."

Dalglish takımı Avrupa'ya götüremezse bile yaptıklarının küçük görülmesini istemiyor. "Avrupa'ya gidemezsek orada yine harika bir iş çıkarmış olacağız." Bırakın Dalglish'in takımı Avrupa'ya götürmesini, topladığı puanlarla bile kulübün sahiplerinden John W Henry'i tatmin edebiliyor. Onlar Dalglish'den memnuniyetlerini 3 yıl kontratını uzatarak yanıtlıyor.

Anlayacağınız Liverpool'da şu sıralar işler mükemmel gidiyor. Üstelik takımın kaptanı Gerrard yokken. (Geçtiğimiz yılda Liverpool Gerrard ve Torres yokken oldukça kolay bir takım hüviyetine bürünüyordu.) Meireles iyi bir parça haline geldi. Maxi'de son haftalar bir tuhaflık var, çözünce onu da yazacağız elbette. Liverpool hücumu seven bir yapı kuruyor... Pası, takım halinde oynamayı seviyorlar. Dalglish Liverpool'da elleriyle mıntıka yaptı. Son oynadıkları Fulham maçını arşivime aldım. Kim bilir, belki ilerde açıp tekrar izlediğimde "adam takımı işte bu hale getirdi lan!" derim. Futbolculuk kariyeri gibi, Liverpool'da yeniden özel bir yapı kurmak istiyor. Ve biz her zaman Liverpool'un takipçisi olacağız...

His answer to what has been the key to his immediate success was typical.

"If I had an answer to that, I wouldn't tell anybody..."

Miras Yürümeye Devam Ediyor (Şimdi ozanlar başlasın şarkıları söylemeye!)

2011-05-11T23:19:00.001+03:00

Sene başında Ibra'yı gönderdi, yerini Villa ile doldurdu. Henry'nin kulüpten ayrılışının ardından herkes bir transfer beklerken Pedro'yu sistemine monte etti. Pedro 21 gol attı. Transfer sorularına "gerekirse b takım oyuncularından yararlanacağım" diye cevap verdi. Sene içinde b takımda yer alan Fontas, Thiago, Nolito, Jeffren ve Vazques'den yararlandı. İniesta bir önceki yıl ligde 1 gol attı, bu yıl attığı 8 gol ile kariyer rekoru kırdı. İniesta'ya nasıl gol atacağını gösterdi. Messi'ye yeni bir pozisyon verdi. Messi geçtiğimiz yıl attığı golün üstüne çıktı ve yarısı kadar da asist yaptı. Xavi istikrarını sürdürdü, boşluğu taradı. Puyol'un olmadığı maçlarda sıkıntı çekti ama iyi idare etti. Alves'in sözleşmesindeki belirsizlik sürerken ondan sahada nasıl tam performans alması gerektiğini bildi, Alves sonunda sözleşmesini yineledi. Abidal sadece sol bekte yaptıklarıyla değil, stoperde de yaptıklarıyla harika bir sezon çıkardı. Maxwell ve Adriano'yu zaman zaman kullandı ve iyi performans aldı. Bu yıl katılan Mascherano ve Afellay dönem dönem harika işler çıkardı, Barcelona felsefesine adapte oldu. Valdes Barcelona'nın efsane kalecileri arasına girdi. Xavi kulüpte en çok forma giyen oyuncu ünvanını aldı ve 6. lig kupasını kazanan üç oyuncudan biri oldu. Guardiola, Cruijff'ün Rüya Takımı'ndan sonra üst üste 3 kez lig kupası kazanan adam oldu. Herşeyden önemlisi ise, Barcelona resmi sitesinin şampiyonluk haberinin altına "Rijkaard'ın mirası" diye haber düşmesiydi... Öyle demeyin, bakın yukarıda anlattıklarımı bende yaparım, ne varmış onları yapmakta?

Eskiden dünyayı yönetirdim

Ben söylediğimde denizler yükselirdi

Şimdi sabah yalnız süpürüyorum

Süpürüyorum eskiden sahip olduğum sokakları

Eskiden zarı yuvarlardım

Düşmanımın gözündeki korkuyu hisset

Kalabalığın dediklerini dinle

"Şimdi eski kral öldü, çok yaşa kral!"

Bir dakika anahtarı tuttum

Üzerime yaklaşmış duvarlara bitişik

Ve Ayakta duran kalelerimi keşfettim

Tuzdan sütunlar, kumdan sütunlar üzerinde...